عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: قُلْت يَا رَسُولَ اللَّهِ! أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ وَيُبَاعِدْنِي مِنْ النَّارِ، قَالَ: "لَقَدْ سَأَلْت عَنْ عَظِيمٍ، وَإِنَّهُ لَيَسِيرٌ عَلَى مَنْ يَسَّرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ: تَعْبُدُ اللَّهَ لَا تُشْرِكْ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ، وَتَصُومُ رَمَضَانَ، وَتَحُجُّ الْبَيْتَ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أَدُلُّك عَلَى أَبْوَابِ الْخَيْرِ؟ الصَّوْمُ جُنَّةٌ، وَالصَّدَقَةُ تُطْفِئُ الْخَطِيئَةَ كَمَا يُطْفِئُ الْمَاءُ النَّارَ، وَصَلَاةُ الرَّجُلِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ، ثُمَّ تَلَا: " تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ " حَتَّى بَلَغَ "يَعْمَلُونَ"،[ 32 سورة السجدة / الأيتان : 16 و 17 ] ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِرَأْسِ الْأَمْرِ وَعَمُودِهِ وَذُرْوَةِ سَنَامِهِ؟ قُلْت: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: رَأْسُ الْأَمْرِ الْإِسْلَامُ، وَعَمُودُهُ الصَّلَاةُ، وَذُرْوَةُ سَنَامِهِ الْجِهَادُ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِمَلَاكِ ذَلِكَ كُلِّهِ؟ فقُلْت: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ ! فَأَخَذَ بِلِسَانِهِ وَقَالَ: كُفَّ عَلَيْك هَذَا. قُلْت: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَإِنَّا لَمُؤَاخَذُونَ بِمَا نَتَكَلَّمُ بِهِ؟ فَقَالَ: ثَكِلَتْك أُمُّك وَهَلْ يَكُبُّ النَّاسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ -أَوْ قَالَ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ- إلَّا حَصَائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ؟!" . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ [رقم:2616] وَقَالَ: حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ.
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, meni jannatga kiritadigan va doʻzaxdan uzoqlashtiradigan bir amalni menga aytib bering», dedim. U zot: «Sen ulugʻ (bir) narsa haqida soʻrading, biroq u Alloh osonlashtirgan kishiga oson: Allohga hech narsani sherik qilmay ibodat qilasan, namozni toʻkis ado etasan, zakotni berasan, Ramazon roʻzasini tutasan va Baytni (Kaʼbani) haj qilasan», dedilar. Soʻng: «Senga yaxshilik eshiklarini koʻrsataymi? Roʻza — qalqondir; sadaqa xatoni suv olovni oʻchirgani kabi oʻchiradi; kishining tun qaʼridagi namozi ham (shunday)», dedilar-da, soʻng: {Ularning yonboshlari (tunda) yotgan joylaridan yiroq boʻlur...} (oyatidan) «...(yaxshi amallarni) qilib yurgan (ajrlari)» (gacha) tilovat qildilar (Sajda surasi, 16-17). Soʻng: «(Bu) ishning boshi, ustuni va eng yuqori choʻqqisi haqida senga xabar beraymi?» dedilar. Men: «Albatta, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Ishning boshi — Islom, ustuni — namoz, eng yuqori choʻqqisi esa — jihoddir», dedilar. Soʻng: «Bularning barchasini (ushlab turadigan) asosini senga aytaymi?» dedilar. Men: «Albatta, yo Rasululloh», dedim. Shunda u zot oʻz tillarini ushlab: «Manavini oʻzingdan tiy», dedilar. Men: «Yo Nabiyalloh, biz gapiradigan (soʻz)larimiz uchun ham javobgar boʻlamizmi?» dedim. U zot: «Onang seni yoʻqotsin, ey Muoz! Odamlarni yuzlari — yoki: burunlari — bilan doʻzaxga qulatadigan narsa tillarining hosilasidan boshqa (nima ham) boʻlarmidi?!» dedilar. Buni Termiziy rivoyat qilgan va: «hadis hasan sahihdir», degan.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, мени жаннатга киритадиган ва дўзахдан узоқлаштирадиган бир амални менга айтиб беринг», дедим. У зот: «Сен улуғ (бир) нарса ҳақида сўрадинг, бироқ у Аллоҳ осонлаштирган кишига осон: Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмай ибодат қиласан, намозни тўкис адо этасан, закотни берасан, Рамазон рўзасини тутасан ва Байтни (Каъбани) ҳаж қиласан», дедилар. Сўнг: «Сенга яхшилик эшикларини кўрсатайми? Рўза — қалқондир; садақа хатони сув оловни ўчиргани каби ўчиради; кишининг тун қаъридаги намози ҳам (шундай)», дедилар-да, сўнг: {Уларнинг ёнбошлари (тунда) ётган жойларидан йироқ бўлур...} (оятидан) «...(яхши амалларни) қилиб юрган (ажрлари)» (гача) тиловат қилдилар (Сажда сураси, 16-17). Сўнг: «(Бу) ишнинг боши, устуни ва энг юқори чўққиси ҳақида сенга хабар берайми?» дедилар. Мен: «Албатта, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Ишнинг боши — Ислом, устуни — намоз, энг юқори чўққиси эса — жиҳоддир», дедилар. Сўнг: «Буларнинг барчасини (ушлаб турадиган) асосини сенга айтайми?» дедилар. Мен: «Албатта, ё Расулуллоҳ», дедим. Шунда у зот ўз тилларини ушлаб: «Манавини ўзингдан тий», дедилар. Мен: «Ё Набийаллоҳ, биз гапирадиган (сўз)ларимиз учун ҳам жавобгар бўламизми?» дедим. У зот: «Онанг сени йўқотсин, эй Муоз! Одамларни юзлари — ёки: бурунлари — билан дўзахга қулатадиган нарса тилларининг ҳосиласидан бошқа (нима ҳам) бўлармиди?!» дедилар. Буни Термизий ривоят қилган ва: «ҳадис ҳасан саҳиҳдир», деган.