عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و سلم فِيمَا يَرْوِيهِ عَنْ رَبِّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى، قَالَ: "إنَّ اللَّهَ كَتَبَ الْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ، ثُمَّ بَيَّنَ ذَلِكَ، فَمَنْ هَمَّ بِحَسَنَةٍ فَلَمْ يَعْمَلْهَا كَتَبَهَا اللَّهُ عِنْدَهُ حَسَنَةً كَامِلَةً، وَإِنْ هَمَّ بِهَا فَعَمِلَهَا كَتَبَهَا اللَّهُ عِنْدَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ إلَى سَبْعِمِائَةِ ضِعْفٍ إلَى أَضْعَافٍ كَثِيرَةٍ، وَإِنْ هَمَّ بِسَيِّئَةٍ فَلَمْ يَعْمَلْهَا كَتَبَهَا اللَّهُ عِنْدَهُ حَسَنَةً كَامِلَةً، وَإِنْ هَمَّ بِهَا فَعَمِلَهَا كَتَبَهَا اللَّهُ سَيِّئَةً وَاحِدَةً". [رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ] ، [وَمُسْلِمٌ]، في "صحيحيهما" بهذه الحروف.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan, u Rasululloh ﷺdan, u zot esa taboraka va taolo Robbisidan rivoyat qildilarki, (Alloh) shunday dedi: «Albatta, Alloh yaxshiliklar va yomonliklarni yozib qoʻydi, soʻng buni bayon qildi: Kim bir yaxshilikka niyat qilsa-yu, uni qilmasa, Alloh uni Oʻz huzurida toʻlaqonli bir yaxshilik (savob) qilib yozadi. Agar unga niyat qilib, uni qilsa, Alloh uni Oʻz huzurida oʻn yaxshilikdan yetti yuz barobargacha, hatto koʻp barobarlargacha (koʻpaytirib) yozadi. Agar bir yomonlikka niyat qilsa-yu, uni qilmasa, Alloh uni Oʻz huzurida toʻlaqonli bir yaxshilik qilib yozadi. Agar unga niyat qilib, uni qilsa, Alloh uni bitta yomonlik qilib yozadi», dedilar. Buni Buxoriy va Muslim oʻz ‹Sahih›larida aynan shu soʻzlar bilan rivoyat qilishgan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан, у Расулуллоҳ ﷺдан, у зот эса таборака ва таоло Роббисидан ривоят қилдиларки, (Аллоҳ) шундай деди: «Албатта, Аллоҳ яхшиликлар ва ёмонликларни ёзиб қўйди, сўнг буни баён қилди: Ким бир яхшиликка ният қилса-ю, уни қилмаса, Аллоҳ уни Ўз ҳузурида тўлақонли бир яхшилик (савоб) қилиб ёзади. Агар унга ният қилиб, уни қилса, Аллоҳ уни Ўз ҳузурида ўн яхшиликдан етти юз баробаргача, ҳатто кўп баробарларгача (кўпайтириб) ёзади. Агар бир ёмонликка ният қилса-ю, уни қилмаса, Аллоҳ уни Ўз ҳузурида тўлақонли бир яхшилик қилиб ёзади. Агар унга ният қилиб, уни қилса, Аллоҳ уни битта ёмонлик қилиб ёзади», дедилар. Буни Бухорий ва Муслим ўз ‹Саҳиҳ›ларида айнан шу сўзлар билан ривоят қилишган.