-وعن جابر رضي الله عنه قال: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يعلمنا الإستخارة في الأمور كلها كالسورة من القرآن ، يقول : إذا همّ أحدكم بالأمر، فليركع ركعتين من غير الفريضة، ثم ليقل، اللهم إني أستخيرك بعلمك، وأستقدرك بقدرتك، وأسألك من فضلك العظيم؛ فإنك تقدر ولا أقدر وتعلم ولا أعلم، وأنت علام الغيوب. اللهم إن كنت تعلم أن هذا الأمر خير لي في ديني ومعاشي وعاقبة أمري" أو قال: "عاجل أمري وآجله ، فاقدره لي ويسره لي، ثم بارك لي فيه، وإن كنت تعلم أن هذا الأمر شر لي في ديني ومعاشي وعاقبة أمري" أو قال: "عاجل أمري وآجله، فاصرفه عني ، واصرفني عنه، واقدر لي الخير حيث كان، ثم ارضني به" قال: ويسمي حاجته. ((رواه البخاري)).
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bizga — Qurʼon suralarini oʻrgatgandek — barcha ishlarda istixorani (istixora — biror ish yoki amal borasida Allohdan toʻgʻri yoʻlga hidoyat soʻrash) oʻrgatar edilar. U zot: «Biringiz biror ishni qilmoqchi boʻlsa, farzdan boshqa ikki rakat namoz oʻqisin, soʻng (namozdan keyin) shunday desin: ‹Allohumma innii astaxiiruka bi-ilmik, va astaqdiruka bi-qudratik, va asʼaluka min fazlikal-aziym. Fa-innaka taqdiru va laa aqdir, va taʼlamu va laa aʼlam, va anta allaamul-gʻuyuub. Allohumma in kunta taʼlamu anna haazal-amra xayrun lii fii diinii va maʼoshii va aaqibati amrii (yoki: aajili amrii va aajilih), faqdirhu lii va yassirhu lii, summa baarik lii fiih. Va in kunta taʼlamu anna haazal-amra sharrun lii fii diinii va maʼoshii va aaqibati amrii (yoki: fii aajili amrii va aajilih), fasrifhu annii vasrifnii anhu, vaqdir liyal-xayra haysu kaana, summa arzinii bih (Allohim, men Sening ilming bilan (mendan) yaxshini (tanlab berishingni) soʻrayman; Sening qudrating bilan (menga) qudrat soʻrayman; va Sening ulugʻ fazlingdan soʻrayman. Albatta, Sen qodirsan, men qodir emasman; Sen bilasan, men bilmayman; Sen — gʻayb (ilmi)ni biluvchisan. Allohim, agar bu ish — mening dinim, hayotim va ishimning oqibati (yoki: ishimning hozir va kelajagi) uchun — yaxshi ekanini bilsang, uni menga taqdir qil (muyassar et) va uni menga oson qil, soʻng menga unda barakat ber. Agar bu ish — mening dinim, hayotim va ishimning oqibati (yoki: ishimning hozir va kelajagi) uchun — yomon ekanini bilsang, uni mendan, meni esa undan burgaz; va menga yaxshini — qayerda boʻlmasin — taqdir qil, soʻng meni unga rozi qil)›», — dedilar. Paygʻambar ﷺ qoʻshdilarki, soʻng oʻsha kishi oʻz ehtiyojini (tilagini) aytsin.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бизга — Қуръон сураларини ўргатгандек — барча ишларда истихорани (истихора — бирор иш ёки амал борасида Аллоҳдан тўғри йўлга ҳидоят сўраш) ўргатар эдилар. У зот: «Бирингиз бирор ишни қилмоқчи бўлса, фарздан бошқа икки ракат намоз ўқисин, сўнг (намоздан кейин) шундай десин: ‹Аллоҳумма иннии астахиирука би-илмик, ва астақдирука би-қудратик, ва асъалука мин фазликал-азийм. Фа-иннака тақдиру ва лаа ақдир, ва таъламу ва лаа аълам, ва анта аллаамул-ғуюуб. Аллоҳумма ин кунта таъламу анна ҳаазал-амра хайрун лии фии диинии ва маъошии ва аақибати амрии (ёки: аажили амрии ва аажилиҳ), фақдирҳу лии ва яссирҳу лии, сумма баарик лии фииҳ. Ва ин кунта таъламу анна ҳаазал-амра шаррун лии фии диинии ва маъошии ва аақибати амрии (ёки: фии аажили амрии ва аажилиҳ), фасрифҳу аннии васрифнии анҳу, вақдир лиял-хайра ҳайсу каана, сумма арзинии биҳ (Аллоҳим, мен Сенинг илминг билан (мендан) яхшини (танлаб беришингни) сўрайман; Сенинг қудратинг билан (менга) қудрат сўрайман; ва Сенинг улуғ фазлингдан сўрайман. Албатта, Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен — ғайб (илми)ни билувчисан. Аллоҳим, агар бу иш — менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати (ёки: ишимнинг ҳозир ва келажаги) учун — яхши эканини билсанг, уни менга тақдир қил (муяссар эт) ва уни менга осон қил, сўнг менга унда баракат бер. Агар бу иш — менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати (ёки: ишимнинг ҳозир ва келажаги) учун — ёмон эканини билсанг, уни мендан, мени эса ундан бургаз; ва менга яхшини — қаерда бўлмасин — тақдир қил, сўнг мени унга рози қил)›», — дедилар. Пайғамбар ﷺ қўшдиларки, сўнг ўша киши ўз эҳтиёжини (тилагини) айцин.