Abu Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Sadaqa oyatlari nozil boʻlganda, biz hammollik (yuk tashish) qilar edik. Bir kishi kelib, koʻp (miqdorda) sadaqa tarqatdi. (Odamlar): «U koʻz-koʻz qilyapti (riyokorlik qilyapti)», — dedi. Boshqa bir kishi kelib, bir soʼ (kichik oʻlchov don) berdi; (odamlar): «Alloh bu oz sadaqaga muhtoj emas», — dedi. Soʻng (mana bu) vahiy nozil boʻldi: ‹Moʻminlardan koʻngilli (ortiqcha) sadaqa beruvchilarni hamda oʻz (kuchi) yetganidan boshqani topmaydiganlarni ayblaydigan (kishilar)...› (Tavba, 79).Абу Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Садақа оятлари нозил бўлганда, биз ҳаммоллик (юк ташиш) қилар эдик. Бир киши келиб, кўп (миқдорда) садақа тарқатди. (Одамлар): «У кўз-кўз қиляпти (риёкорлик қиляпти)», — деди. Бошқа бир киши келиб, бир сў (кичик ўлчов дон) берди; (одамлар): «Аллоҳ бу оз садақага муҳтож эмас», — деди. Сўнг (мана бу) ваҳий нозил бўлди: ‹Мўминлардан кўнгилли (ортиқча) садақа берувчиларни ҳамда ўз (кучи) етганидан бошқани топмайдиганларни айблайдиган (кишилар)...› (Тавба, 79).