حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ أَبُو مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ لَمَّا أُمِرْنَا بِالصَّدَقَةِ كُنَّا نَتَحَامَلُ فَجَاءَ أَبُو عَقِيلٍ بِنِصْفِ صَاعٍ، وَجَاءَ إِنْسَانٌ بِأَكْثَرَ مِنْهُ، فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَدَقَةِ هَذَا، وَمَا فَعَلَ هَذَا الآخَرُ إِلاَّ رِئَاءً. فَنَزَلَتْ [quran sura="9" aya_start="79" aya_end="79"]{الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ} الآيَةَ.
(Abu Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz sadaqaga buyurilganimizda, (yelkamizda yuk tashib) mashaqqat chekar edik. Abu Aqil yarim soʼ (sadaqa) bilan keldi; (boshqa) bir inson undan koʻ proq bilan keldi. Munofiqlar: «Albatta Alloh buning (Abu Aqilning) sadaqasidan behojatdir; mana bu (boshqasi) esa faqat riyo (koʻ z-koʻ z) uchun qildi», dedi. Shunda ‹Sadaqalarda koʻ ngilli sadaqa qiluvchi moʻminlarni ayblaydiganlar va oʻz kuchidan (boshqani) topmaydiganlarni (masxara qiluvchilar)...› (Tavba surasi, 79) (oyati) oxiriga qadar nozil boʻ ldi.(Абу Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз садақага буюрилганимизда, (елкамизда юк ташиб) машаққат чекар эдик. Абу Ақил ярим сў (садақа) билан келди; (бошқа) бир инсон ундан кў проқ билан келди. Мунофиқлар: «Албатта Аллоҳ бунинг (Абу Ақилнинг) садақасидан беҳожатдир; мана бу (бошқаси) эса фақат риё (кў з-кў з) учун қилди», деди. Шунда ‹Садақаларда кў нгилли садақа қилувчи мўминларни айблайдиганлар ва ўз кучидан (бошқани) топмайдиганларни (масхара қилувчилар)...› (Тавба сураси, 79) (ояти) охирига қадар нозил бў лди.