- وعن ابن عباس رضي الله عنهما قال: قدم عيينة بن حصن، فنزل على ابن أخيه الحر بن قيس، وكان من النفر الذين يدنيهم عمر رضي الله عنه ، وكان القراء أصحاب مجلس عمر ومشاورته، كهولاً كانوا أو شبانًا ، فقال عيينة لابن أخيه: يا ابن أخي لك وجه عند هذا الأمير، فاستأذن لي عليه، فاستأذن له، فأذن له عمر رضي الله عنه ، فلما دخل: قال هي يا ابن الخطاب: فوالله ما تعطينا الجزل، ولا تحكم فينا بالعدل، فغضب عمر رضي الله عنه حتى هم أن يوقع به، فقال له الحر: يا أمير المؤمنين إن الله تعالى قال لنبيه صلى الله عليه وسلم {خذ العفو وأمر بالعرف وأعرض عن الجاهلين} وإن هذا من الجاهلين. والله ما جاوزها عمر حين تلاها عليه، وكان وقافًا عند كتاب الله تعالى. ((رواه البخاري)).
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Uyayna ibn Hisn ibn Huzayfa kelib, jiyani Hurr ibn Qaysning oldiga tushdi — u (Hurr) Umar (oʻ ziga) yaqin tutadigan (kishilar)dan edi; qorilar (Qurʼon biluvchilar) — keksa boʻ lsin, yosh boʻ lsin — Umarning majlisdoshlari va maslahatdoshlari edilar. Uyayna oʻ z jiyaniga: «Ey jiyanim, sening bu amir (Umar) huzurida yuzing (eʼtiboring) bor; menga uning oldiga (kirishga) izn olib ber», dedi. U: «Senga izn olib beraman», dedi. Ibn Abbos aytdi: Hurr Uyayna uchun izn soʻradi, Umar unga izn berdi. U (Uyayna) kirganida: «Hoy, ey Xattob oʻgʻ li! Allohga qasamki, sen bizga koʻ p (mol) bermaysan, oramizda adolat bilan ham hukm qilmaysan», dedi. Umar shunchali gʻ azablandiki, unga (jazo bermoqchi boʻ lib) qasd qildi. Shunda Hurr unga: «Ey moʻminlar amiri! Albatta Alloh taolo oʻ z Paygʻambariga ﷺ: ‹Afvni ol, yaxshilikka buyur va johillardan yuz oʻ gir› (Aʼrof surasi, 199) degan; bu (kishi) esa johillardandir», dedi. Allohga qasamki, Umar uni (oyatni) oʻ ziga tilovat qilganida, undan oʻ tmadi (toʻ xtadi); u Allohning Kitobi oldida (juda) toʻ xtaydigan (unga amal qiladigan) (kishi) edi.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Уяйна ибн Ҳисн ибн Ҳузайфа келиб, жияни Ҳурр ибн Қайснинг олдига тушди — у (Ҳурр) Умар (ў зига) яқин тутадиган (кишилар)дан эди; қорилар (Қуръон билувчилар) — кекса бў лсин, ёш бў лсин — Умарнинг мажлисдошлари ва маслаҳатдошлари эдилар. Уяйна ў з жиянига: «Эй жияним, сенинг бу амир (Умар) ҳузурида юзинг (эътиборинг) бор; менга унинг олдига (киришга) изн олиб бер», деди. У: «Сенга изн олиб бераман», деди. Ибн Аббос айтди: Ҳурр Уяйна учун изн сўради, Умар унга изн берди. У (Уяйна) кирганида: «Ҳой, эй Хаттоб ўғ ли! Аллоҳга қасамки, сен бизга кў п (мол) бермайсан, орамизда адолат билан ҳам ҳукм қилмайсан», деди. Умар шунчали ғ азабландики, унга (жазо бермоқчи бў либ) қасд қилди. Шунда Ҳурр унга: «Эй мўминлар амири! Албатта Аллоҳ таоло ў з Пайғамбарига ﷺ: ‹Афвни ол, яхшиликка буюр ва жоҳиллардан юз ў гир› (Аъроф сураси, 199) деган; бу (киши) эса жоҳиллардандир», деди. Аллоҳга қасамки, Умар уни (оятни) ў зига тиловат қилганида, ундан ў тмади (тў хтади); у Аллоҳнинг Китоби олдида (жуда) тў хтайдиган (унга амал қиладиган) (киши) эди.