- وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال: والله الذي لا إله إلا هو، إن كنت لأعتمد بكبدي على الأرض من الجوع، وإن كنت لأشد الحجر على بطني من الجوع. ولقد قعدت يوماً على طريقهم الذي يخرجون منه، فمر بي النبي، صلى الله عليه وسلم ، فتبسم حين رآني، وعرف ما في وجهي وما في نفسي، ثم قال: " أبا هر" قلت لبيك يا رسول الله، قال: " الحق" ومضى فاتبعته، فدخل فاستأذن، فأذن لي فدخلت، فوجد لبنا في قدح فقال: " من أين هذا اللبن؟" قالوا: أهداه لك فلان- أو فلانة- قال:" أبا هر" قلت: لبيك يارسول الله، قال: " الحق إلى أهل الصفة فادعهم لي" قال: وأهل الصفة أضياف الإسلام، لا يأوون على أهل، ولا مال، وإذا أتته هدية أرسل إليهم، وأصاب منها وأشركهم فيها، فساءني ذلك فقلت: وما هذا اللبن في أهل الصفة! كنت أحق أن أصيب من هذا اللبن شربة أتقوى بها، فإذا جأووا وأمرني فكنت أنا أعطيهم؛ وما عسى أن يبلغني من هذا اللبن، ولم يكن من طاعة الله وطاعة رسوله، صلى الله عليه وسلم بد، فأتيتهم فدعوتهم، فأقبلوا واستأذنوا، فأذن لهم وأخذوا مجالسهم من البيت قال:" يا أبا هر" قلت: لبيك يا رسول الله قال: " خذ فأعطهم" قال: فأخذت القدح، فجعلت أعطيه الرجل فيشرب حتى يروى، ثم يرد علي القدح، فأعطيه الآخر فيشرب حتى يروى، ثم يرد علي القدح حتى انتيهت إلى النبي صلى الله عليه وسلم ، وقد روي القوم كلهم، فأخذ القدح فوضعه على يده، فنظر إلي فتبسم، فقال: " أبا هر" قلت: لبيك يا رسول الله، قال: " بقيت أنا وأنت" قلت: صدقت يا رسول الله، قال: " اقعد فاشرب" فقعدت فشربت: فقال: " اشرب" فشربت، فما زال يقول: " اشرب" حتى قلت: لا والذي بعثك بالحق ما أجد له مسلكاً! قال: " فأرني" فأعطيته القدح، فحمد الله تعالى، وسمى وشرب الفضلة" ((رواه البخاري)).
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) shunday der edi:) Oʻzidan oʻzga iloh boʻlmagan Alloh bilan qasamki, men ochlikdan jigarimni (qornimni) yerga bosib yotardim; ochlikdan qornimga tosh bogʻlardim. Bir kuni men ularning (sahobalarning) chiqadigan yoʻliga oʻtirdim. Abu Bakr oʻtdi; men undan Allohning Kitobidan bir oyatni soʻradim — uni faqat meni (taomga chaqirib) toʻydirsin deb soʻragandim, lekin u (shunchaki) oʻtib ketdi va (shunday) qilmadi. Soʻng Umar oldimdan oʻtdi; men undan ham Allohning Kitobidan bir oyatni soʻradim — uni faqat meni toʻydirsin deb soʻragandim, lekin u ham oʻtib ketdi va qilmadi. Soʻng Abul-Qosim ﷺ oldimdan oʻtdilar; meni koʻrib jilmaydilar — qalbimdagi va yuzimdagi (holatni) bildilar — va: «Ey Abu Hirr!» dedilar. Men: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «(Ortimdan) yur», dedilar va (ketdilar); men ergashdim. U zot (uyga) kirib, izn soʻradilar, menga izn berdilar; men kirdim. U zot bir qadahda sut topdilar va: «Bu sut qayerdan (keldi)?» dedilar. (Uydagilar): «Uni sizga falonchi yoki falonchi (ayol) hadya qildi», dedilar. U zot: «Ey Abu Hirr!» dedilar. Men: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Suffa ahliga borib, ularni mening oldimga chaqir», dedilar. (Abu Hurayra) aytdi: Suffa ahli Islomning mehmonlari boʻlib, ularning na oilasi, na moli, na suyanadigan biror kishisi bor edi. U zotga sadaqa kelsa, uni ularga yuborar, oʻzi undan hech narsa olmas edi; hadya kelsa, ularga (ham) yuborar, oʻzi (ham) undan olib, ularni (unga) sherik qilardi. Bu (chaqiriq) meni xafa qildi; men oʻzimga: ‹Bu (ozgina) sut Suffa ahliga (qayoqdan yetadi)? Men bu sutdan bir hoʻplam ichib, undan quvvat olishga haqliroq edim-ku. Endi u (zot) kelsa, menga buyuradi, men ularga beraman — bu sutdan menga nima ham yetardi?› dedim. Lekin Allohga va Uning Rasuli ﷺga itoatdan oʻzga chora yoʻq edi. Men ularning oldiga borib, ularni chaqirdim; ular keldilar, (kirishga) izn soʻradilar, u zot izn berdilar va ular uydan oʻz joylarini olib (oʻtirdilar). U zot: «Ey Abu Hirr!» dedilar. Men: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «(Qadahni) ol va ularga ber», dedilar. Men qadahni olib, bir kishiga bera boshladim; u toʻyguncha ichib, qadahni menga qaytarardi, men (boshqa) kishiga berardim, u toʻyguncha ichib, qadahni menga qaytarardi — toki men Paygʻambar ﷺning oldilariga yetdim, butun qavm toʻygan edi. U zot qadahni olib, (sutni) qoʻllariga qoʻyib, menga qarab jilmaydilar va: «Ey Abu Hirr!» dedilar. Men: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Men bilan sen qoldik», dedilar. Men: «Rost aytdingiz, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Oʻtir, ich», dedilar. Men oʻtirib ichdim. U zot: «Ich», dedilar; men ichdim. U zot: «Ich», deyaverdilar — toki men: «Yoʻq, sizni haq (din) bilan yuborgan Zot bilan qasamki, menda unga (boʻsh) joy topolmayapman», dedim. U zot: «Unday boʻlsa, menga ber», dedilar. Men qadahni berdim; u zot Allohga hamd aytib, (bismillah deb) nomladilar va qoldigʻini ichdilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) шундай дер эди:) Ўзидан ўзга илоҳ бўлмаган Аллоҳ билан қасамки, мен очликдан жигаримни (қорнимни) ерга босиб ётардим; очликдан қорнимга тош боғлардим. Бир куни мен уларнинг (саҳобаларнинг) чиқадиган йўлига ўтирдим. Абу Бакр ўтди; мен ундан Аллоҳнинг Китобидан бир оятни сўрадим — уни фақат мени (таомга чақириб) тўйдирсин деб сўрагандим, лекин у (шунчаки) ўтиб кетди ва (шундай) қилмади. Сўнг Умар олдимдан ўтди; мен ундан ҳам Аллоҳнинг Китобидан бир оятни сўрадим — уни фақат мени тўйдирсин деб сўрагандим, лекин у ҳам ўтиб кетди ва қилмади. Сўнг Абул-Қосим ﷺ олдимдан ўтдилар; мени кўриб жилмайдилар — қалбимдаги ва юзимдаги (ҳолатни) билдилар — ва: «Эй Абу Ҳирр!» дедилар. Мен: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «(Ортимдан) юр», дедилар ва (кетдилар); мен эргашдим. У зот (уйга) кириб, изн сўрадилар, менга изн бердилар; мен кирдим. У зот бир қадаҳда сут топдилар ва: «Бу сут қаердан (келди)?» дедилар. (Уйдагилар): «Уни сизга фалончи ёки фалончи (аёл) ҳадя қилди», дедилар. У зот: «Эй Абу Ҳирр!» дедилар. Мен: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Суффа аҳлига бориб, уларни менинг олдимга чақир», дедилар. (Абу Ҳурайра) айтди: Суффа аҳли Исломнинг меҳмонлари бўлиб, уларнинг на оиласи, на моли, на суянадиган бирор кишиси бор эди. У зотга садақа келса, уни уларга юборар, ўзи ундан ҳеч нарса олмас эди; ҳадя келса, уларга (ҳам) юборар, ўзи (ҳам) ундан олиб, уларни (унга) шерик қиларди. Бу (чақириқ) мени хафа қилди; мен ўзимга: ‹Бу (озгина) сут Суффа аҳлига (қаёқдан етади)? Мен бу сутдан бир ҳўплам ичиб, ундан қувват олишга ҳақлироқ эдим-ку. Энди у (зот) келса, менга буюради, мен уларга бераман — бу сутдан менга нима ҳам етарди?› дедим. Лекин Аллоҳга ва Унинг Расули ﷺга итоатдан ўзга чора йўқ эди. Мен уларнинг олдига бориб, уларни чақирдим; улар келдилар, (киришга) изн сўрадилар, у зот изн бердилар ва улар уйдан ўз жойларини олиб (ўтирдилар). У зот: «Эй Абу Ҳирр!» дедилар. Мен: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «(Қадаҳни) ол ва уларга бер», дедилар. Мен қадаҳни олиб, бир кишига бера бошладим; у тўйгунча ичиб, қадаҳни менга қайтарарди, мен (бошқа) кишига берардим, у тўйгунча ичиб, қадаҳни менга қайтарарди — токи мен Пайғамбар ﷺнинг олдиларига етдим, бутун қавм тўйган эди. У зот қадаҳни олиб, (сутни) қўлларига қўйиб, менга қараб жилмайдилар ва: «Эй Абу Ҳирр!» дедилар. Мен: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Мен билан сен қолдик», дедилар. Мен: «Рост айтдингиз, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Ўтир, ич», дедилар. Мен ўтириб ичдим. У зот: «Ич», дедилар; мен ичдим. У зот: «Ич», деявердилар — токи мен: «Йўқ, сизни ҳақ (дин) билан юборган Зот билан қасамки, менда унга (бўш) жой тополмаяпман», дедим. У зот: «Ундай бўлса, менга бер», дедилар. Мен қадаҳни бердим; у зот Аллоҳга ҳамд айтиб, (бисмиллаҳ деб) номладилар ва қолдиғини ичдилар.