- وعن عائشة رضي الله عنها أنها قالت للنبى صلى الله عليه وسلم: هل أتى عليك يوم كان أشد من يوم أحد؟ قال: “لقد لقيت من قومك، وكان أشد ما لقيته منهم يوم العقبة، إذ عرضت نفسي على ابن عبد ياليل بن عبد كلال فلم يجبنى إلى ما أردت، فانطلقت وأنا مهموم على وجهى، فلم أستفق إلا وأنا بقرن الثعالب، فرفعت رأسى، فإذا أنا بسحابة قد أظلتنى، فنظرت فإذا فيها جبريل عليه السلام، فنادانى فقال: إن الله تعالى قد سمع قول قومك لك، وما ردوا عليك، وقد بعث إليك ملك الجبال لتأمره بما شئت فيهم فنادانى ملك الجبال، فسلم على ثم قال: يا محمد إن الله قد سمع قول قومك لك، وأنا ملك الجبال، وقد بعثنى ربى إليك لتأمرنى بأمرك،فما شئت: إن شئت أطبقت عليهم الأخشبين” فقال النبى صلى الله عليه وسلم: "بل أرجو أن يخرج من أصلابهم من يعبد الله وحده لا يشرك به شيئاً". ((متفق عليه))
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U Paygʻambar ﷺ dan: «Siz Uhud (jangi) kunidan koʻra ogʻirroq bir kunga duch kelganmisiz?» — deb soʻradi. Paygʻambar ﷺ: «Sening qabilang (yaʼni Quraysh) menga koʻp ozor berdi; va eng yomon ozor — Aqaba kunidagi ozor edi: men oʻzimni Ibn Abdu Yalil ibn Abdu Kulolga taqdim qildim (yaʼni undan yordam soʻradim), lekin u mening talabimga javob bermadi. Bas, men — haddan tashqari gʻam-anduhga choʻmib — ketdim va (yoʻlga) davom etdim hamda — to Qarn Saolib (degan joy)da oʻzimni topguncha — hech tinchlana olmadim. U yerda men boshimni osmonga koʻtarib qaraganimda, kutilmaganda meni soya qilib turgan bir bulutni koʻrdim. Men qarab, uning ichida Jabroilni koʻrdim. U meni chaqirib: ‹Alloh — qavming senga aytgan (gap)ni va ular senga bergan javobni — eshitdi. Alloh senga Togʻlar farishtasini yubordi — toki sen unga bu odamlarga nima xohlasang, shuni qilishni buyurasan›, — dedi. Togʻlar farishtasi meni chaqirib, salom berdi, soʻng: ‹Ey Muhammad! Nima xohlasang, buyur. Agar xohlasang, men ularning ustiga Axshabayn (yaʼni ikki togʻ)ni qulataman›, — dedi. Paygʻambar ﷺ: ‹Yoʻq, balki men — Alloh ularning (avlodidan) — yolgʻiz Allohga ibodat qiladigan va Undan boshqasiga ibodat qilmaydigan — farzandlar paydo qilishini — umid qilaman›, — dedi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У Пайғамбар ﷺ дан: «Сиз Уҳуд (жанги) кунидан кўра оғирроқ бир кунга дуч келганмисиз?» — деб сўради. Пайғамбар ﷺ: «Сенинг қабиланг (яъни Қурайш) менга кўп озор берди; ва энг ёмон озор — Ақаба кунидаги озор эди: мен ўзимни Ибн Абду Ялил ибн Абду Кулолга тақдим қилдим (яъни ундан ёрдам сўрадим), лекин у менинг талабимга жавоб бермади. Бас, мен — ҳаддан ташқари ғам-андуҳга чўмиб — кетдим ва (йўлга) давом этдим ҳамда — то Қарн Саолиб (деган жой)да ўзимни топгунча — ҳеч тинчлана олмадим. У ерда мен бошимни осмонга кўтариб қараганимда, кутилмаганда мени соя қилиб турган бир булутни кўрдим. Мен қараб, унинг ичида Жаброилни кўрдим. У мени чақириб: ‹Аллоҳ — қавминг сенга айтган (гап)ни ва улар сенга берган жавобни — эшитди. Аллоҳ сенга Тоғлар фариштасини юборди — токи сен унга бу одамларга нима хоҳласанг, шуни қилишни буюрасан›, — деди. Тоғлар фариштаси мени чақириб, салом берди, сўнг: ‹Эй Муҳаммад! Нима хоҳласанг, буюр. Агар хоҳласанг, мен уларнинг устига Ахшабайн (яъни икки тоғ)ни қулатаман›, — деди. Пайғамбар ﷺ: ‹Йўқ, балки мен — Аллоҳ уларнинг (авлодидан) — ёлғиз Аллоҳга ибодат қиладиган ва Ундан бошқасига ибодат қилмайдиган — фарзандлар пайдо қилишини — умид қиламан›, — деди», — деди.