وَعَن عَائِشَة أَنَّهَا قَالَت: هَلْ أَتَى عَلَيْكَ يَوْمٌ كَانَ أَشَدَّ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ؟ فَقَالَ: " لَقَدْ لَقِيتُ مِنْ قَوْمِكِ فَكَانَ أَشَدَّ مَا لَقِيتُ مِنْهُمْ يَوْمَ الْعَقَبَةِ إِذْ عرضتُ نَفسِي على ابْن عبد يَا لِيل بْنِ كُلَالٍ فَلَمْ يُجِبْنِي إِلَى مَا أَرَدْتُ فَانْطَلَقْتُ - وَأَنا مهموم - على وَجْهي فَلم أفق إِلَّا فِي قرن الثَّعَالِبِ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا أَنَا بِسَحَابَةٍ قَدْ أَظَلَّتْنِي فَنَظَرْتُ فَإِذَا فِيهَا جِبْرِيلُ فَنَادَانِي فَقَالَ: إِنَّ اللَّهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ وَقَدْ بَعَثَ إِلَيْكَ مَلَكَ الْجِبَالِ لِتَأْمُرَهُ بِمَا شِئْتَ فِيهِمْ ". قَالَ: " فَنَادَانِي مَلَكُ الْجِبَالِ فَسَلَّمَ عَلَيَّ ثُمَّ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ وَأَنَا مَلَكُ الْجِبَالِ وَقَدْ بَعَثَنِي رَبُّكَ إِلَيْكَ لِتَأْمُرَنِي بِأَمْرك إِن شِئْت أطبق عَلَيْهِم الأخشبين " فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَلْ أَرْجُو أَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ مِنْ أَصْلَابِهِمْ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ وَحْدَهُ وَلَا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئا» . مُتَّفق عَلَيْهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺ ga: «Yo Rasululloh! Sizga Uhud kunidan ham qattiqroq kun keldimi?», — dedi. Shunda u zot: «Men qavmingdan (koʻp ozor) koʻrdim, ulardan koʻrgan eng qattiq (ozorim) Aqaba kuni boʻldi. Oʻshanda men oʻzimni (yaʼni daʼvatimni) Ibn Abdu Yolayl ibn Abdu Kulolga taqdim etgan edim, u esa men istagan narsaga (ijobat bilan) javob bermadi. Men gʻam-anduh ichida yuzlanib (qaytib) ketdim. Qarnus-Saʼolibga yetgunimcha oʻzimga kelmadim. Boshimni koʻtarsam, ustimni soya solib turgan bir bulut bor ekan. Qarasam, uning ichida Jibril bor edi. U menga nido qilib dedi: ‹Alloh azza va jalla qavmingning senga aytgan soʻzini va ular senga qaytargan (rad) javobini eshitdi. U senga togʻlar farishtasini yubordi, ular haqida xohlaganingni unga buyurishing uchun.› Soʻng togʻlar farishtasi menga nido qilib, salom berdi. Keyin dedi: ‹Yo Muhammad! Alloh qavmingning senga aytgan soʻzini eshitdi. Men togʻlar farishtasiman. Robbing meni senga yubordi, sen menga oʻz amringni buyurishing uchun. Endi nimani xohlaysan? Agar xohlasang, ikki togʻni ularning ustiga qoʻshib (qoʻyay)›», — dedilar. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Yoʻq, men Allohdan ularning pushti-kamaridan yolgʻiz Allohga ibodat qiladigan, Unga hech narsani sherik qilmaydigan (zurriyot) chiqarishini umid qilaman», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺ га: «Ё Расулуллоҳ! Сизга Уҳуд кунидан ҳам қаттиқроқ кун келдими?», — деди. Шунда у зот: «Мен қавмингдан (кўп озор) кўрдим, улардан кўрган энг қаттиқ (озорим) Ақаба куни бўлди. Ўшанда мен ўзимни (яъни даъватимни) Ибн Абду Ёлайл ибн Абду Кулолга тақдим этган эдим, у эса мен истаган нарсага (ижобат билан) жавоб бермади. Мен ғам-андуҳ ичида юзланиб (қайтиб) кетдим. Қарнус-Саъолибга етгунимча ўзимга келмадим. Бошимни кўтарсам, устимни соя солиб турган бир булут бор экан. Қарасам, унинг ичида Жибрил бор эди. У менга нидо қилиб деди: ‹Аллоҳ азза ва жалла қавмингнинг сенга айтган сўзини ва улар сенга қайтарган (рад) жавобини эшитди. У сенга тоғлар фариштасини юборди, улар ҳақида хоҳлаганингни унга буюришинг учун.› Сўнг тоғлар фариштаси менга нидо қилиб, салом берди. Кейин деди: ‹Ё Муҳаммад! Аллоҳ қавмингнинг сенга айтган сўзини эшитди. Мен тоғлар фариштасиман. Роббинг мени сенга юборди, сен менга ўз амрингни буюришинг учун. Энди нимани хоҳлайсан? Агар хоҳласанг, икки тоғни уларнинг устига қўшиб (қўяй)›», — дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Йўқ, мен Аллоҳдан уларнинг пушти-камаридан ёлғиз Аллоҳга ибодат қиладиган, Унга ҳеч нарсани шерик қилмайдиган (зурриёт) чиқаришини умид қиламан», — дедилар.