حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَتْهُ أَنَّهَا قَالَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم هَلْ أَتَى عَلَيْكَ يَوْمٌ كَانَ أَشَدَّ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ قَالَ " لَقَدْ لَقِيتُ مِنْ قَوْمِكِ مَا لَقِيتُ، وَكَانَ أَشَدُّ مَا لَقِيتُ مِنْهُمْ يَوْمَ الْعَقَبَةِ، إِذْ عَرَضْتُ نَفْسِي عَلَى ابْنِ عَبْدِ يَالِيلَ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ، فَلَمْ يُجِبْنِي إِلَى مَا أَرَدْتُ، فَانْطَلَقْتُ وَأَنَا مَهْمُومٌ عَلَى وَجْهِي، فَلَمْ أَسْتَفِقْ إِلاَّ وَأَنَا بِقَرْنِ الثَّعَالِبِ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي، فَإِذَا أَنَا بِسَحَابَةٍ قَدْ أَظَلَّتْنِي، فَنَظَرْتُ فَإِذَا فِيهَا جِبْرِيلُ فَنَادَانِي فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ لَكَ وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ، وَقَدْ بَعَثَ إِلَيْكَ مَلَكَ الْجِبَالِ لِتَأْمُرَهُ بِمَا شِئْتَ فِيهِمْ، فَنَادَانِي مَلَكُ الْجِبَالِ، فَسَلَّمَ عَلَىَّ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ، فَقَالَ ذَلِكَ فِيمَا شِئْتَ، إِنْ شِئْتَ أَنْ أُطْبِقَ عَلَيْهِمِ الأَخْشَبَيْنِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَلْ أَرْجُو أَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ مِنْ أَصْلاَبِهِمْ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا ".
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U Paygʻambar ﷺ dan: «Siz Uhud (jangi) kunidan koʻra ogʻirroq bir kunga duch kelganmisiz?» — deb soʻradi. Paygʻambar ﷺ: «Sening qabilang (yaʼni Quraysh) menga koʻp ozor berdi; va eng yomon ozor — Aqaba kunidagi ozor edi: men oʻzimni Ibn Abdu Yalil ibn Abdu Kulolga taqdim qildim (yaʼni undan yordam soʻradim), lekin u mening talabimga javob bermadi. Bas, men — haddan tashqari gʻam-anduhga choʻmib — ketdim va (yoʻlga) davom etdim hamda — to Qarn Saolib (degan joy)da oʻzimni topguncha — hech tinchlana olmadim. U yerda men boshimni osmonga koʻtarib qaraganimda, kutilmaganda meni soya qilib turgan bir bulutni koʻrdim. Men qarab, uning ichida Jabroilni koʻrdim. U meni chaqirib: ‹Alloh — qavming senga aytgan (gap)ni va ular senga bergan javobni — eshitdi. Alloh senga Togʻlar farishtasini yubordi — toki sen unga bu odamlarga nima xohlasang, shuni qilishni buyurasan›, — dedi. Togʻlar farishtasi meni chaqirib, salom berdi, soʻng: ‹Ey Muhammad! Nima xohlasang, buyur. Agar xohlasang, men ularning ustiga Axshabayn (yaʼni ikki togʻ)ni qulataman›, — dedi. Paygʻambar ﷺ: ‹Yoʻq, balki men — Alloh ularning (avlodidan) — yolgʻiz Allohga ibodat qiladigan va Undan boshqasiga ibodat qilmaydigan — farzandlar paydo qilishini — umid qilaman›, — dedi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У Пайғамбар ﷺ дан: «Сиз Уҳуд (жанги) кунидан кўра оғирроқ бир кунга дуч келганмисиз?» — деб сўради. Пайғамбар ﷺ: «Сенинг қабиланг (яъни Қурайш) менга кўп озор берди; ва энг ёмон озор — Ақаба кунидаги озор эди: мен ўзимни Ибн Абду Ялил ибн Абду Кулолга тақдим қилдим (яъни ундан ёрдам сўрадим), лекин у менинг талабимга жавоб бермади. Бас, мен — ҳаддан ташқари ғам-андуҳга чўмиб — кетдим ва (йўлга) давом этдим ҳамда — то Қарн Саолиб (деган жой)да ўзимни топгунча — ҳеч тинчлана олмадим. У ерда мен бошимни осмонга кўтариб қараганимда, кутилмаганда мени соя қилиб турган бир булутни кўрдим. Мен қараб, унинг ичида Жаброилни кўрдим. У мени чақириб: ‹Аллоҳ — қавминг сенга айтган (гап)ни ва улар сенга берган жавобни — эшитди. Аллоҳ сенга Тоғлар фариштасини юборди — токи сен унга бу одамларга нима хоҳласанг, шуни қилишни буюрасан›, — деди. Тоғлар фариштаси мени чақириб, салом берди, сўнг: ‹Эй Муҳаммад! Нима хоҳласанг, буюр. Агар хоҳласанг, мен уларнинг устига Ахшабайн (яъни икки тоғ)ни қулатаман›, — деди. Пайғамбар ﷺ: ‹Йўқ, балки мен — Аллоҳ уларнинг (авлодидан) — ёлғиз Аллоҳга ибодат қиладиган ва Ундан бошқасига ибодат қилмайдиган — фарзандлар пайдо қилишини — умид қиламан›, — деди», — деди.