حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ الْيَحْصَبِيِّ قَالَسَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ يُحَدِّثُ وَهُوَ يَقُولُ إِيَّاكُمْ وَأَحَادِيثَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا حَدِيثًا كَانَ عَلَى عَهْدِ عُمَرَ وَإِنَّ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ كَانَ أَخَافَ النَّاسَ فِي اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ يُرِدْ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهُّ فِي الدِّينِ وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّمَا أَنَا خَازِنٌ وَإِنَّمَا يُعْطِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَطَاءً عَنْ طِيبِ نَفْسٍ فَهُوَ أَنْ يُبَارَكَ لِأَحَدِكُمْ وَمَنْ أَعْطَيْتُهُ عَطَاءً عَنْ شَرَهٍ وَشَرَهِ مَسْأَلَةٍ فَهُوَ كَالْآكِلِ وَلَا يَشْبَعُ وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ لَا تَزَالُ أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَنْ الْحَقِّ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ ظَاهِرُونَ عَلَى النَّاسِ
Abdulloh ibn Omir al-Yahsubiy (rahimahulloh) aytdi: Men Muoviyaning hadis aytib turib shunday deganini eshitdim: «Rasululloh ﷺning hadislaridan saqlaninglar, faqat Umarning zamonida (mashhur) boʻlgan hadisdan boshqa; chunki Umar (roziyallohu anhu) odamlarni Alloh azza va jalla haqida eng koʻp qoʻrqitgan kishi edi. Men Rasululloh ﷺning: ‹Alloh kimga yaxshilikni iroda qilsa, uni dinda faqih qiladi›, deganlarini eshitganman. Yana u zotning: ‹Men faqat xazinabonman, beruvchi esa Alloh azza va jalladir. Kimga koʻngil xushligi bilan bir ato bersam, bu sizlardan birortangizga baraka berilishiga (sabab) boʻladi; kimga ochkoʻzlik va ochkoʻzlik bilan soʻrash sababli bir ato bersam, u yeb-yeb toʻymaydigan kishi kabidir›, deganlarini eshitganman. Yana u zotning: ‹Ummatimdan bir jamoa haq ustida gʻolib boʻlib turadi; ularga xilof qilganlar zarar yetkaza olmaydi — toki Allohning amri kelguncha, ular esa odamlar ustida gʻolibdirlar›, deganlarini eshitganman».Абдуллоҳ ибн Омир ал-Яҳсубий (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен Муовиянинг ҳадис айтиб туриб шундай деганини эшитдим: «Расулуллоҳ ﷺнинг ҳадисларидан сақланинглар, фақат Умарнинг замонида (машҳур) бўлган ҳадисдан бошқа; чунки Умар (розияллоҳу анҳу) одамларни Аллоҳ азза ва жалла ҳақида энг кўп қўрқитган киши эди. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Аллоҳ кимга яхшиликни ирода қилса, уни динда фақиҳ қилади›, деганларини эшитганман. Яна у зотнинг: ‹Мен фақат хазинабонман, берувчи эса Аллоҳ азза ва жалладир. Кимга кўнгил хушлиги билан бир ато берсам, бу сизлардан бирортангизга барака берилишига (сабаб) бўлади; кимга очкўзлик ва очкўзлик билан сўраш сабабли бир ато берсам, у еб-еб тўймайдиган киши кабидир›, деганларини эшитганман. Яна у зотнинг: ‹Умматимдан бир жамоа ҳақ устида ғолиб бўлиб туради; уларга хилоф қилганлар зарар етказа олмайди — токи Аллоҳнинг амри келгунча, улар эса одамлар устида ғолибдирлар›, деганларини эшитганман».