Abdulloh ibn Unays al-Juhaniy

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي بَادِيَةً أَكُونُ فِيهَا وَأَنَا أُصَلِّي فِيهَا بِحَمْدِ اللَّهِ فَمُرْنِي بِلَيْلَةٍ أَنْزِلُهَا إِلَى هَذَا الْمَسْجِدِ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ انْزِلْ لَيْلَةَ ثَلاَثٍ وَعِشْرِينَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ لاِبْنِهِ كَيْفَ كَانَ أَبُوكَ يَصْنَعُ قَالَ كَانَ يَدْخُلُ الْمَسْجِدَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ فَلاَ يَخْرُجُ مِنْهُ لِحَاجَةٍ حَتَّى يُصَلِّيَ الصُّبْحَ فَإِذَا صَلَّى الصُّبْحَ وَجَدَ دَابَّتَهُ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ فَجَلَسَ عَلَيْهَا فَلَحِقَ بِبَادِيَتِهِ ‏.‏

Abdulloh ibn Unays al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u shunday dedi: Men: «Yo Rasululloh! Mening choʻlda (sahroda) yashaydigan joyim bor, Allohga hamd, men oʻsha yerda namoz oʻqiyman. Bas, menga shu masjidga (qaysi) kechada tushishimni buyuring», dedim. Shunda u zot: «Yigirma uchinchi kechada tushgin», dedilar. (Muhammad ibn Ibrohim) uning (Abdulloh ibn Unaysning) oʻgʻliga: «Otang qanday qilar edi?» dedim. U: «U asr namozini oʻqigach masjidga kirar va subh namozini oʻqigunicha biror hojat uchun undan chiqmas edi. Subh namozini oʻqib boʻlgach, masjid eshigi oldida ulovini topib, unga minib choʻliga (sahrosiga) qaytar edi», dedi.Абдуллоҳ ибн Унайс ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади, у шундай деди: Мен: «Ё Расулуллоҳ! Менинг чўлда (саҳрода) яшайдиган жойим бор, Аллоҳга ҳамд, мен ўша ерда намоз ўқийман. Бас, менга шу масжидга (қайси) кечада тушишимни буюринг», дедим. Шунда у зот: «Йигирма учинчи кечада тушгин», дедилар. (Муҳаммад ибн Иброҳим) унинг (Абдуллоҳ ибн Унайснинг) ўғлига: «Отанг қандай қилар эди?» дедим. У: «У аср намозини ўқигач масжидга кирар ва субҳ намозини ўқигунича бирор ҳожат учун ундан чиқмас эди. Субҳ намозини ўқиб бўлгач, масжид эшиги олдида уловини топиб, унга миниб чўлига (саҳросига) қайтар эди», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ مُهَاجِرِ بْنِ قُنْفُذَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ الْجُهَنِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ مِنْ أَكْبَرِ الْكَبَائِرِ الشِّرْكُ بِاللَّهِ وَعُقُوقُ الْوَالِدَيْنِ وَالْيَمِينُ الْغَمُوسُ وَمَا حَلَفَ حَالِفٌ بِاللَّهِ يَمِينَ صَبْرٍ فَأَدْخَلَ فِيهَا مِثْلَ جَنَاحِ بَعُوضَةٍ إِلاَّ جُعِلَتْ نُكْتَةً فِي قَلْبِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى وَأَبُو أُمَامَةَ الأَنْصَارِيُّ هُوَ ابْنُ ثَعْلَبَةَ وَلاَ نَعْرِفُ اسْمَهُ وَقَدْ رَوَى عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَحَادِيثَ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ ‏.‏

Abdulloh ibn Unays al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Eng katta gunohlardan Allohga shirk keltirish, ota-onaga oqlik qilish, yolgʻon qasam ichish hamda kishining (boshqaning haqqini yeb) qasdma-qasd ichgan qasamiga chivinning qanotidek (yolgʻon) qoʻshishidir; bunday qilgan kishining qalbiga qiyomat kunigacha (turadigan) bir nuqta solib qoʻyiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Abu Umoma al-Ansoriy — u Saʼlabaning oʻgʻlidir, biz uning ismini bilmaymiz, u Nabiy ﷺdan (bir necha) hadislar rivoyat qilgan. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абдуллоҳ ибн Унайс ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Энг катта гуноҳлардан Аллоҳга ширк келтириш, ота-онага оқлик қилиш, ёлғон қасам ичиш ҳамда кишининг (бошқанинг ҳаққини еб) қасдма-қасд ичган қасамига чивиннинг қанотидек (ёлғон) қўшишидир; бундай қилган кишининг қалбига қиёмат кунигача (турадиган) бир нуқта солиб қўйилади», дедилар. Абу Исо айтди: Абу Умома ал-Ансорий — у Саълабанинг ўғлидир, биз унинг исмини билмаймиз, у Набий ﷺдан (бир неча) ҳадислар ривоят қилган. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ قَالَ: قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي بَادِيَةً أَكُونُ فِيهَا وَأَنا أُصَلِّي فِيهَا بِحَمْد الله فَمُرْنِي بِلَيْلَةٍ أَنْزِلُهَا إِلَى هَذَا الْمَسْجِدِ فَقَالَ: «انْزِلْ لَيْلَة ثَلَاث وَعشْرين» . قيل لِابْنِهِ: كَيْفَ كَانَ أَبُوكَ يَصْنَعُ؟ قَالَ: كَانَ يَدْخُلُ الْمَسْجِدَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ فَلَا يَخْرُجُ مِنْهُ لِحَاجَةٍ حَتَّى يُصَلِّيَ الصُّبْحَ فَإِذَا صَلَّى الصُّبْحَ وَجَدَ دَابَّتَهُ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ فَجَلَسَ عَلَيْهَا وَلحق بباديته. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Unays al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u shunday dedi: Men: «Yo Rasululloh! Mening choʻlda (sahroda) yashaydigan joyim bor, Allohga hamd, men oʻsha yerda namoz oʻqiyman. Bas, menga shu masjidga (qaysi) kechada tushishimni buyuring», dedim. Shunda u zot: «Yigirma uchinchi kechada tushgin», dedilar. (Muhammad ibn Ibrohim) uning (Abdulloh ibn Unaysning) oʻgʻliga: «Otang qanday qilar edi?» dedim. U: «U asr namozini oʻqigach masjidga kirar va subh namozini oʻqigunicha biror hojat uchun undan chiqmas edi. Subh namozini oʻqib boʻlgach, masjid eshigi oldida ulovini topib, unga minib choʻliga (sahrosiga) qaytar edi», dedi.Абдуллоҳ ибн Унайс ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади, у шундай деди: Мен: «Ё Расулуллоҳ! Менинг чўлда (саҳрода) яшайдиган жойим бор, Аллоҳга ҳамд, мен ўша ерда намоз ўқийман. Бас, менга шу масжидга (қайси) кечада тушишимни буюринг», дедим. Шунда у зот: «Йигирма учинчи кечада тушгин», дедилар. (Муҳаммад ибн Иброҳим) унинг (Абдуллоҳ ибн Унайснинг) ўғлига: «Отанг қандай қилар эди?» дедим. У: «У аср намозини ўқигач масжидга кирар ва субҳ намозини ўқигунича бирор ҳожат учун ундан чиқмас эди. Субҳ намозини ўқиб бўлгач, масжид эшиги олдида уловини топиб, унга миниб чўлига (саҳросига) қайтар эди», деди.

وَعَن عبدِ اللَّهِ بنِ أُنَيْسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ مِنْ أَكْبَرِ الْكَبَائِرِ الشِّرْكَ بِاللَّهِ وَعُقُوقَ الْوَالِدَيْنِ وَالْيَمِينَ الْغَمُوسَ وَمَا حَلَفَ حَالِفٌ بِاللَّهِ يَمِينَ صَبْرٍ فَأَدْخَلَ فِيهَا مِثْلَ جَنَاحِ بَعُوضَةٍ إِلَّا جُعِلَتْ نُكْتَةً فِي قَلْبِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيب

Abdulloh ibn Unays al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Eng katta gunohlardan Allohga shirk keltirish, ota-onaga oqlik qilish, yolgʻon qasam ichish hamda kishining (boshqaning haqqini yeb) qasdma-qasd ichgan qasamiga chivinning qanotidek (yolgʻon) qoʻshishidir; bunday qilgan kishining qalbiga qiyomat kunigacha (turadigan) bir nuqta solib qoʻyiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Abu Umoma al-Ansoriy — u Saʼlabaning oʻgʻlidir, biz uning ismini bilmaymiz, u Nabiy ﷺdan (bir necha) hadislar rivoyat qilgan. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абдуллоҳ ибн Унайс ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Энг катта гуноҳлардан Аллоҳга ширк келтириш, ота-онага оқлик қилиш, ёлғон қасам ичиш ҳамда кишининг (бошқанинг ҳаққини еб) қасдма-қасд ичган қасамига чивиннинг қанотидек (ёлғон) қўшишидир; бундай қилган кишининг қалбига қиёмат кунигача (турадиган) бир нуқта солиб қўйилади», дедилар. Абу Исо айтди: Абу Умома ал-Ансорий — у Саълабанинг ўғлидир, биз унинг исмини билмаймиз, у Набий ﷺдан (бир неча) ҳадислар ривоят қилган. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.