Abdurrahmon ibn Avf az-Zuhriy

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى ابْنِهِ إِبْرَاهِيمَ فَوَجَدَهُ يَجُودُ بِنَفْسِهِ فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعَهُ فِي حِجْرِهِ فَبَكَى فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَتَبْكِي أَوَلَمْ تَكُنْ نَهَيْتَ عَنِ الْبُكَاءِ قَالَ ‏"‏ لاَ وَلَكِنْ نَهَيْتُ عَنْ صَوْتَيْنِ أَحْمَقَيْنِ فَاجِرَيْنِ صَوْتٍ عِنْدَ مُصِيبَةٍ خَمْشِ وُجُوهٍ وَشَقِّ جُيُوبٍ وَرَنَّةِ شَيْطَانٍ ‏"‏ ‏.‏ وَفِي الْحَدِيثِ كَلاَمٌ أَكْثَرُ مِنْ هَذَا ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Paygʻambar ﷺ Abdurahmon ibn Avfning qoʻlidan ushlab, uni oʻgʻillari Ibrohimning oldiga olib bordilar va uni jon talvasasida topdilar. Paygʻambar ﷺ uni olib, bagʻirlariga qoʻydilar va yigʻladilar. Abdurahmon u zotga: «Yigʻlayapsizmi? Yigʻlashdan qaytarmaganmidingiz?» dedi. U zot: «Yoʻq, lekin men ikki ahmoq, fojir ovozdan qaytargan edim: musibat paytidagi yuzlarni tirnab, yoqalarni yirtib (chiqargan) ovoz va shaytonning qichqirigʻidan», dedilar. Hadisda bundan koʻproq soʻz (ham) bor. Abu Iso aytdi: Bu hasan hadisdir.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Пайғамбар ﷺ Абдураҳмон ибн Авфнинг қўлидан ушлаб, уни ўғиллари Иброҳимнинг олдига олиб бордилар ва уни жон талвасасида топдилар. Пайғамбар ﷺ уни олиб, бағирларига қўйдилар ва йиғладилар. Абдураҳмон у зотга: «Йиғлаяпсизми? Йиғлашдан қайтармаганмидингиз?» деди. У зот: «Йўқ, лекин мен икки аҳмоқ, фожир овоздан қайтарган эдим: мусибат пайтидаги юзларни тирнаб, ёқаларни йиртиб (чиқарган) овоз ва шайтоннинг қичқириғидан», дедилар. Ҳадисда бундан кўпроқ сўз (ҳам) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳасан ҳадисдир.

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَدَخَلَ عَلَيْهِ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ وَالزُّبَيْرُ بْنُ الْعَوَّامِ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَسَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ ثُمَّ جَاءَ عَلِيٌّ وَالْعَبَّاسُ يَخْتَصِمَانِ فَقَالَ عُمَرُ لَهُمْ أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا نَعَمْ ‏.‏ قَالَ عُمَرُ فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَجِئْتَ أَنْتَ وَهَذَا إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَطْلُبُ أَنْتَ مِيرَاثَكَ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ وَيَطْلُبُ هَذَا مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ ‏"‏ ‏.‏ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْحَدِيثِ قِصَّةٌ طَوِيلَةٌ ‏.‏ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ ‏.‏

Molik ibn Avs ibn al-Hadason (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning huzuriga kirdim. Uning oldiga Usmon ibn Affon, Zubayr ibn Avvom, Abdurrahmon ibn Avf va Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhum) ham kirdilar. Soʻng Ali va Abbos (roziyallohu anhumo) bir-biri bilan tortishgan holda kelishdi. Umar ularga: «Osmonu yer Uning izni bilan turadigan Alloh bilan sizlardan soʻrayman, Rasululloh ﷺning: ‹Bizga voris boʻlinmaydi, biz qoldirgan narsa sadaqadir›, deganlarini bilasizlarmi?» dedi. Ular: «Ha», dedilar. Umar dedi: «Rasululloh ﷺ vafot etganlarida, Abu Bakr: ‹Men Rasululloh ﷺning valiysiman›, dedi. Soʻng sen va bu (kishi) Abu Bakrning oldiga keldingiz; sen jiyaningdan oʻz merosingni talab qilarding, bu esa xotinining otasidan merosini talab qilardi. Shunda Abu Bakr: ‹Albatta, Rasululloh ﷺ: ‹Bizga voris boʻlinmaydi, biz qoldirgan narsa sadaqadir›, dedilar›, dedi. Alloh biladiki, u (Abu Bakr) rostgoʻy, yaxshilik qiluvchi, toʻgʻri yoʻldagi, haqqa ergashuvchi edi.» Abu Iso aytdi: Bu hadisda uzun bir qissa bor. Bu hadis Molik ibn Anasning hadisidan hasan sahih gʻaribdir.Молик ибн Авс ибн ал-Ҳадасон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Мен Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурига кирдим. Унинг олдига Усмон ибн Аффон, Зубайр ибн Аввом, Абдурраҳмон ибн Авф ва Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳум) ҳам кирдилар. Сўнг Али ва Аббос (розияллоҳу анҳумо) бир-бири билан тортишган ҳолда келишди. Умар уларга: «Осмону ер Унинг изни билан турадиган Аллоҳ билан сизлардан сўрайман, Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Бизга ворис бўлинмайди, биз қолдирган нарса садақадир›, деганларини биласизларми?» деди. Улар: «Ҳа», дедилар. Умар деди: «Расулуллоҳ ﷺ вафот этганларида, Абу Бакр: ‹Мен Расулуллоҳ ﷺнинг валийсиман›, деди. Сўнг сен ва бу (киши) Абу Бакрнинг олдига келдингиз; сен жиянингдан ўз меросингни талаб қилардинг, бу эса хотинининг отасидан меросини талаб қиларди. Шунда Абу Бакр: ‹Албатта, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бизга ворис бўлинмайди, биз қолдирган нарса садақадир›, дедилар›, деди. Аллоҳ биладики, у (Абу Бакр) ростгўй, яхшилик қилувчи, тўғри йўлдаги, ҳаққа эргашувчи эди.» Абу Исо айтди: Бу ҳадисда узун бир қисса бор. Бу ҳадис Молик ибн Анаснинг ҳадисидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.

حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، رضى الله عنهما قَالَ كَانَ عُمَرُ يَسْأَلُنِي مَعَ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ أَتَسْأَلُهُ وَلَنَا بَنُونَ مِثْلُهُ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ إِنَّهُ مِنْ حَيْثُ تَعْلَمُ فَسَأَلَهُ عَنْ هَذِهِ الآيَةِ ‏:‏ ‏(‏ إذا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ‏)‏ فَقُلْتُ إِنَّمَا هُوَ أَجَلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْلَمَهُ إِيَّاهُ وَقَرَأَ السُّورَةَ إِلَى آخِرِهَا فَقَالَ لَهُ عُمَرُ وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ مَا تَعْلَمُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ أَتَسْأَلُهُ وَلَنَا ابْنٌ مِثْلُهُ ‏.‏ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Umar (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺning sahobalari qatorida mendan (savol) soʻrar edi. Shunda Abdurrahmon ibn Avf unga: ‹Bizning ham shu kabi farzandlarimiz bor-ku, undan soʻraysizmi?› dedi. Umar unga: ‹Bu — sen bilgan (xislati) sababli›, dedi. Soʻng u mendan ushbu {Allohning nusrati va fath kelganida} (oyati) haqida soʻradi. Men: ‹Bu — Rasululloh ﷺning ajali boʻlib, Alloh u zotga buni bildirgan›, dedim va surani oxirigacha oʻqib berdim. Shunda Umar unga: ‹Vallohi, men ham bu haqda faqat sen bilgan narsani bilaman›, dedi.» Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. (Shuningdek) Shuʼbadan ushbu isnod bilan shunga oʻxshash rivoyat qilingan, faqat unda Abdurrahmon ibn Avf unga: «Bizning ham shu kabi oʻgʻlimiz bor-ku, undan soʻraysizmi?» degan. Bu hadis hasan sahihdir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Умар (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺнинг саҳобалари қаторида мендан (савол) сўрар эди. Шунда Абдурраҳмон ибн Авф унга: ‹Бизнинг ҳам шу каби фарзандларимиз бор-ку, ундан сўрайсизми?› деди. Умар унга: ‹Бу — сен билган (хислати) сабабли›, деди. Сўнг у мендан ушбу {Аллоҳнинг нусрати ва фатҳ келганида} (ояти) ҳақида сўради. Мен: ‹Бу — Расулуллоҳ ﷺнинг ажали бўлиб, Аллоҳ у зотга буни билдирган›, дедим ва сурани охиригача ўқиб бердим. Шунда Умар унга: ‹Валлоҳи, мен ҳам бу ҳақда фақат сен билган нарсани биламан›, деди.» Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. (Шунингдек) Шуъбадан ушбу иснод билан шунга ўхшаш ривоят қилинган, фақат унда Абдурраҳмон ибн Авф унга: «Бизнинг ҳам шу каби ўғлимиз бор-ку, ундан сўрайсизми?» деган. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي الشَّوَارِبِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُبَيْدٍ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ قَالَ شَهِدْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فِي يَوْمِ النَّحْرِ بَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ صَوْمِ هَذَيْنِ الْيَوْمَيْنِ أَمَّا يَوْمُ الْفِطْرِ فَفِطْرُكُمْ مِنْ صَوْمِكُمْ وَعِيدٌ لِلْمُسْلِمِينَ وَأَمَّا يَوْمُ الأَضْحَى فَكُلُوا مِنْ لُحُومِ نُسُكِكُمْ ‏.‏ قَالَ هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَأَبُو عُبَيْدٍ مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ اسْمُهُ سَعْدٌ وَيُقَالُ لَهُ مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَزْهَرَ أَيْضًا وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَزْهَرَ هُوَ ابْنُ عَمِّ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ ‏.‏

Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Qurbon kuni xutbadan oldin namozni boshlab, soʻng: «Men Rasululloh ﷺ ushbu ikki kunning roʻzasini nahy qilganlarini eshitganman. Fitr kuniga kelsak, u sizning roʻzangizdan iftor qilishingiz va musulmonlar uchun bayramdir. Qurbon kuniga kelsak, qurbonlik goʻshtlaringizdan yenglar», dedi. (Abu Iso) aytdi: Bu hadis sahihdir.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Қурбон куни хутбадан олдин намозни бошлаб, сўнг: «Мен Расулуллоҳ ﷺ ушбу икки куннинг рўзасини наҳй қилганларини эшитганман. Фитр кунига келсак, у сизнинг рўзангиздан ифтор қилишингиз ва мусулмонлар учун байрамдир. Қурбон кунига келсак, қурбонлик гўштларингиздан енглар», деди. (Абу Исо) айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир.