أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ حُمَيْدَةَ بِنْتِ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ كَبْشَةَ بِنْتِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، دَخَلَ عَلَيْهَا ثُمَّ ذَكَرَتْ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَسَكَبْتُ لَهُ وَضُوءًا فَجَاءَتْ هِرَّةٌ فَشَرِبَتْ مِنْهُ فَأَصْغَى لَهَا الإِنَاءَ حَتَّى شَرِبَتْ - قَالَتْ كَبْشَةُ - فَرَآنِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ أَتَعْجَبِينَ يَا ابْنَةَ أَخِي فَقُلْتُ نَعَمْ . قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ إِنَّمَا هِيَ مِنَ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ وَالطَّوَّافَاتِ " .
Kabsha bint Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abu Qatoda uning oldiga kirdi. (Kabsha) shunday dedi: «Men unga taharat suvini quyib berdim. Shunda bir mushuk kelib undan icha boshladi, u esa mushuk ichib boʻlgunicha idishni unga engashtirib turdi. U mening oʻziga qarab turganimni koʻrib: ‹Ajablanyapsanmi, ey ukamning qizi?› dedi. Men: ‹Ha›, dedim. U: ‹Rasululloh ﷺ: ›Albatta, u (mushuk) najas emas, u sizning atrofingizda aylanib yuruvchi (jonivor)lardandir‹, dedilar›, dedi».Кабша бинт Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абу Қатода унинг олдига кирди. (Кабша) шундай деди: «Мен унга таҳарат сувини қуйиб бердим. Шунда бир мушук келиб ундан ича бошлади, у эса мушук ичиб бўлгунича идишни унга энгаштириб турди. У менинг ўзига қараб турганимни кўриб: ‹Ажабланяпсанми, эй укамнинг қизи?› деди. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У: ‹Расулуллоҳ ﷺ: ›Албатта, у (мушук) нажас эмас, у сизнинг атрофингизда айланиб юрувчи (жонивор)лардандир‹, дедилар›, деди».
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ حُمَيْدَةَ بِنْتِ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ كَبْشَةَ بِنْتِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، دَخَلَ عَلَيْهَا ثُمَّ ذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَسَكَبْتُ لَهُ وَضُوءًا فَجَاءَتْ هِرَّةٌ فَشَرِبَتْ مِنْهُ فَأَصْغَى لَهَا الإِنَاءَ حَتَّى شَرِبَتْ قَالَتْ كَبْشَةُ فَرَآنِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ أَتَعْجَبِينَ يَا ابْنَةَ أَخِي قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ إِنَّمَا هِيَ مِنَ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ وَالطَّوَّافَاتِ " .
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u bir ayolnikiga kirdi. (Kabsha aytadi:) Men unga taharat suvi quyib berdim, shunda bir mushuk kelib undan icha boshladi, u esa idishni mushukka egib turdi, hattoki u ichib boʻldi. Kabsha aytadi: U meni oʻziga qarab turganimni koʻrib: «Taajjublanyapsanmi, ey ukamning qizi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Rasululloh ﷺ: ‹Albatta mushuk najas emas, u sizlarning atrofingizda aylanib yuruvchi (jonzot)lardandir›, dedilar», dedi.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у бир аёлникига кирди. (Кабша айтади:) Мен унга таҳарат суви қуйиб бердим, шунда бир мушук келиб ундан ича бошлади, у эса идишни мушукка эгиб турди, ҳаттоки у ичиб бўлди. Кабша айтади: У мени ўзига қараб турганимни кўриб: «Таажжубланяпсанми, эй укамнинг қизи?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта мушук нажас эмас, у сизларнинг атрофингизда айланиб юрувчи (жонзот)лардандир›, дедилар», деди.
أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي قَتَادَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِرَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ فَإِنَّ عَلَيْهِ دَيْنًا " . قَالَ أَبُو قَتَادَةَ هُوَ عَلَىَّ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِالْوَفَاءِ " . قَالَ بِالْوَفَاءِ . فَصَلَّى عَلَيْهِ .
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ oldiga ansorlardan bir kishi janoza namozi oʻqilishi uchun keltirildi. Paygʻambar ﷺ: «Sheerigingizga namoz oʻqinglar, chunki uning zimmasida qarz bor», dedilar. Abu Qatoda: «U men zimmamda», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Toʻliq toʻlaysanmi?» dedilar. U: «Toʻliq toʻlayman», dedi. Shundan soʻng u zot unga janoza namozini oʻqidilar.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ олдига ансорлардан бир киши жаноза намози ўқилиши учун келтирилди. Пайғамбар ﷺ: «Шеэригингизга намоз ўқинглар, чунки унинг зиммасида қарз бор», дедилар. Абу Қатода: «У мен зиммамда», деди. Пайғамбар ﷺ: «Тўлиқ тўлайсанми?» дедилар. У: «Тўлиқ тўлайман», деди. Шундан сўнг у зот унга жаноза намозини ўқидилар.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الأَكْوَعِ - قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِجَنَازَةٍ فَقَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ صَلِّ عَلَيْهَا . قَالَ " هَلْ تَرَكَ عَلَيْهِ دَيْنًا " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " هَلْ تَرَكَ مِنْ شَىْءٍ " . قَالُوا لاَ . قَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . قَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ أَبُو قَتَادَةَ صَلِّ عَلَيْهِ وَعَلَىَّ دَيْنُهُ . فَصَلَّى عَلَيْهِ .
Salama ibn al-Akvaʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ oldiga bir janoza keltirildi va: «Ey Allohning Paygʻambari, unga namoz oʻqing», dedilar. U zot: «U zimmasida qarz qoldirganmi?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Biror narsa qoldirganmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. U zot: «Sheerigingizga namoz oʻqinglar», dedilar. Shunda ansorlardan Abu Qatoda deb ataladigan bir kishi: «Unga namoz oʻqing, uning qarzi men zimmamda», dedi. Shundan soʻng u zot unga namoz oʻqidilar.Салама ибн ал-Акваъ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ олдига бир жаноза келтирилди ва: «Эй Аллоҳнинг Пайғамбари, унга намоз ўқинг», дедилар. У зот: «У зиммасида қарз қолдирганми?» дедилар. Улар: «Ҳа», дедилар. У зот: «Бирор нарса қолдирганми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. У зот: «Шеэригингизга намоз ўқинглар», дедилар. Шунда ансорлардан Абу Қатода деб аталадиган бир киши: «Унга намоз ўқинг, унинг қарзи мен зиммамда», деди. Шундан сўнг у зот унга намоз ўқидилар.
أَخْبَرَنَا نُوحُ بْنُ حَبِيبٍ الْقُومِسِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لاَ يُصَلِّي عَلَى رَجُلٍ عَلَيْهِ دَيْنٌ فَأُتِيَ بِمَيِّتٍ فَسَأَلَ " أَعَلَيْهِ دَيْنٌ " . قَالُوا نَعَمْ عَلَيْهِ دِينَارَانِ . قَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . قَالَ أَبُو قَتَادَةَ هُمَا عَلَىَّ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَصَلَّى عَلَيْهِ فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ مَنْ تَرَكَ دَيْنًا فَعَلَىَّ وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ " .
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ zimmasida qarzi bor kishiga namoz oʻqimas edilar. Bir marta u zotning oldiga bir mayyit keltirildi. U zot: «Uning zimmasida qarz bormi?» deb soʻradilar. Ular: «Ha, uning zimmasida ikki dinor bor», dedilar. U zot: «Sheerigingizga namoz oʻqinglar», dedilar. Abu Qatoda: «Ey Allohning Rasuli, ular men zimmamda», dedi. Shunda u zot unga namoz oʻqidilar. Alloh Oʻz Rasuli ﷺga fath ato etgach, u zot: «Men har bir moʻminga oʻz jonidan koʻra yaqinroqman. Kim qarz qoldirsa, u men zimmamda, kim mol qoldirsa, u vorislariga tegishli», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ зиммасида қарзи бор кишига намоз ўқимас эдилар. Бир марта у зотнинг олдига бир маййит келтирилди. У зот: «Унинг зиммасида қарз борми?» деб сўрадилар. Улар: «Ҳа, унинг зиммасида икки динор бор», дедилар. У зот: «Шеэригингизга намоз ўқинглар», дедилар. Абу Қатода: «Эй Аллоҳнинг Расули, улар мен зиммамда», деди. Шунда у зот унга намоз ўқидилар. Аллоҳ Ўз Расули ﷺга фатҳ ато этгач, у зот: «Мен ҳар бир мўминга ўз жонидан кўра яқинроқман. Ким қарз қолдирса, у мен зиммамда, ким мол қолдирса, у ворисларига тегишли», дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ عَمَّارٍ، قَالَ حَضَرَتْ جَنَازَةُ صَبِيٍّ وَامْرَأَةٍ فَقُدِّمَ الصَّبِيُّ مِمَّا يَلِي الْقَوْمَ وَوُضِعَتِ الْمَرْأَةُ وَرَاءَهُ فَصَلَّى عَلَيْهِمَا وَفِي الْقَوْمِ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ عَبَّاسٍ وَأَبُو قَتَادَةَ وَأَبُو هُرَيْرَةَ فَسَأَلْتُهُمْ عَنْ ذَلِكَ فَقَالُوا السُّنَّةُ .
Ammor ibn Yosir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir bola va bir ayolning janozasi keltirildi. Bola jamoatga yaqin joyga qoʻyildi, ayol esa uning ortiga qoʻyildi va ularga janoza namozi oʻqildi. Jamoat orasida Abu Said al-Xudriy, Ibn Abbos, Abu Qatoda va Abu Hurayra bor edilar. Men ulardan bu haqda soʻradim, ular: «Bu sunnatdir», dedilar.Аммор ибн Ёсир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир бола ва бир аёлнинг жанозаси келтирилди. Бола жамоатга яқин жойга қўйилди, аёл эса унинг ортига қўйилди ва уларга жаноза намози ўқилди. Жамоат орасида Абу Саид ал-Худрий, Ибн Аббос, Абу Қатода ва Абу Ҳурайра бор эдилар. Мен улардан бу ҳақда сўрадим, улар: «Бу суннатдир», дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، يَزْعُمُ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، صَلَّى عَلَى تِسْعِ جَنَائِزَ جَمِيعًا فَجَعَلَ الرِّجَالَ يَلُونَ الإِمَامَ وَالنِّسَاءَ يَلِينَ الْقِبْلَةَ فَصَفَّهُنَّ صَفًّا وَاحِدًا وَوُضِعَتْ جَنَازَةُ أُمِّ كُلْثُومٍ بِنْتِ عَلِيٍّ امْرَأَةِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَابْنٍ لَهَا يُقَالُ لَهُ زَيْدٌ وُضِعَا جَمِيعًا وَالإِمَامُ يَوْمَئِذٍ سَعِيدُ بْنُ الْعَاصِ وَفِي النَّاسِ ابْنُ عُمَرَ وَأَبُو هُرَيْرَةَ وَأَبُو سَعِيدٍ وَأَبُو قَتَادَةَ فَوُضِعَ الْغُلاَمُ مِمَّا يَلِي الإِمَامَ فَقَالَ رَجُلٌ فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ فَنَظَرْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَأَبِي قَتَادَةَ فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالُوا هِيَ السُّنَّةُ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U toʻqqizta janozaga birgalikda namoz oʻqidi. Erkaklarni imomga yaqin, ayollarni esa qiblaga yaqin qildi va ularni bir saf qilib qoʻydi. Umar ibn al-Xattobning xotini Umm Kulsum bint Alining janozasi hamda uning Zayd deb atalgan oʻgʻli birga qoʻyildi. Oʻsha kuni imom Said ibn al-Os edi, jamoat orasida esa Ibn Umar, Abu Hurayra, Abu Said va Abu Qatoda bor edilar. Bola imomga yaqin qoʻyildi. Bir kishi buni inkor qildi. Men Ibn Abbos, Abu Hurayra, Abu Said va Abu Qatodaga qarab: «Bu nima?» dedim. Ular: «Bu sunnatdir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У тўққизта жанозага биргаликда намоз ўқиди. Эркакларни имомга яқин, аёлларни эса қиблага яқин қилди ва уларни бир саф қилиб қўйди. Умар ибн ал-Хаттобнинг хотини Умм Кулсум бинт Алининг жанозаси ҳамда унинг Зайд деб аталган ўғли бирга қўйилди. Ўша куни имом Саид ибн ал-Ос эди, жамоат орасида эса Ибн Умар, Абу Ҳурайра, Абу Саид ва Абу Қатода бор эдилар. Бола имомга яқин қўйилди. Бир киши буни инкор қилди. Мен Ибн Аббос, Абу Ҳурайра, Абу Саид ва Абу Қатодага қараб: «Бу нима?» дедим. Улар: «Бу суннатдир», дедилар.
أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ فَضَالَةَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ النَّسَائِيُّ، قَالَ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدٌ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُبَارَكِ الصُّورِيُّ - قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ، - وَهُوَ ابْنُ سَلاَّمٍ - عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزْوَةَ الْحُدَيْبِيَةِ - قَالَ - فَأَهَلُّوا بِعُمْرَةٍ غَيْرِي فَاصْطَدْتُ حِمَارَ وَحْشٍ فَأَطْعَمْتُ أَصْحَابِي مِنْهُ وَهُمْ مُحْرِمُونَ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْبَأْتُهُ أَنَّ عِنْدَنَا مِنْ لَحْمِهِ فَاضِلَةً فَقَالَ " كُلُوهُ " . وَهُمْ مُحْرِمُونَ .
Abdulloh ibn Abu Qatoda (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi: U Rasululloh ﷺ bilan birga Hudaybiya gʻazotiga chiqdi. U dedi: «Mendan boshqalari umra uchun ihromga kirdilar. Men bir yovvoyi eshak ovladim va ihromdagi hamrohlarimga undan yedirdim. Soʻng Rasululloh ﷺ huzuriga kelib, uning goʻshtidan bizda ortib qolgani borligini u zotga xabar qildim. U zot: ‹Uni yenglar›, dedilar, holbuki ular ihromda edilar».Абдуллоҳ ибн Абу Қатода (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилади: У Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Ҳудайбия ғазотига чиқди. У деди: «Мендан бошқалари умра учун иҳромга кирдилар. Мен бир ёввойи эшак овладим ва иҳромдаги ҳамроҳларимга ундан едирдим. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига келиб, унинг гўштидан бизда ортиб қолгани борлигини у зотга хабар қилдим. У зот: ‹Уни енглар›, дедилар, ҳолбуки улар иҳромда эдилар».
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يُحَدِّثُ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَامَ فِيهِمْ فَذَكَرَ لَهُمْ " أَنَّ الْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالإِيمَانَ بِاللَّهِ أَفْضَلُ الأَعْمَالِ " . فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَيُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَاىَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ إِنْ قُتِلْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَنْتَ صَابِرٌ مُحْتَسِبٌ مُقْبِلٌ غَيْرُ مُدْبِرٍ إِلاَّ الدَّيْنَ فَإِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ لِي ذَلِكَ " .
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ular orasida turib: «Alloh yoʻlida jihod qilish va Allohga iymon keltirish amallarning eng afzalidir», deb zikr qildilar. Shunda bir kishi turib: «Yo Rasululloh, aytingchi, agar men Alloh yoʻlida oʻldirilsam, Alloh mening xatolarimni kechiradimi?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Ha, agar sabr qilib, ajr umid qilib, dushmanga yuzlanib, qochmasdan Alloh yoʻlida oʻldirilsang. Faqat qarz bundan mustasno. Zero, menga Jibril alayhissalom shuni aytdi», dedilar.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ улар орасида туриб: «Аллоҳ йўлида жиҳод қилиш ва Аллоҳга иймон келтириш амалларнинг энг афзалидир», деб зикр қилдилар. Шунда бир киши туриб: «Ё Расулуллоҳ, айтингчи, агар мен Аллоҳ йўлида ўлдирилсам, Аллоҳ менинг хатоларимни кечирадими?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳа, агар сабр қилиб, ажр умид қилиб, душманга юзланиб, қочмасдан Аллоҳ йўлида ўлдирилсанг. Фақат қарз бундан мустасно. Зеро, менга Жибрил алайҳиссалом шуни айтди», дедилар.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيِّ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا قَتَادَةَ، يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ جُلُوسٌ فِي الْمَسْجِدِ إِذْ خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَحْمِلُ أُمَامَةَ بِنْتَ أَبِي الْعَاصِ بْنِ الرَّبِيعِ وَأُمُّهَا زَيْنَبُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ صَبِيَّةٌ يَحْمِلُهَا فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ عَلَى عَاتِقِهِ يَضَعُهَا إِذَا رَكَعَ وَيُعِيدُهَا إِذَا قَامَ حَتَّى قَضَى صَلاَتَهُ يَفْعَلُ ذَلِكَ بِهَا .
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz masjidda oʻtirgan edik, shunda Rasululloh ﷺ Umoma bint Abul-Os ibn ar-Rabiʼni koʻtargan holda oldimizga chiqdilar. Uning onasi Zaynab bint Rasululloh ﷺ edi. U kichkina qizcha edi, u zot uni koʻtarib turardilar. Rasululloh ﷺ uni yelkalarida qoʻygan holda namoz oʻqidilar, rukuʼga borganda uni qoʻyib, tik turganda yana koʻtarib olardilar, toki namozlarini tugatgunlaricha shunday qildilar.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз масжидда ўтирган эдик, шунда Расулуллоҳ ﷺ Умома бинт Абул-Ос ибн ар-Рабиъни кўтарган ҳолда олдимизга чиқдилар. Унинг онаси Зайнаб бинт Расулуллоҳ ﷺ эди. У кичкина қизча эди, у зот уни кўтариб турардилар. Расулуллоҳ ﷺ уни елкаларида қўйган ҳолда намоз ўқидилар, рукуъга борганда уни қўйиб, тик турганда яна кўтариб олардилар, токи намозларини тугатгунларича шундай қилдилар.