Amr ibn Xorija as-Sumoliy

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْهَدْيِ يَعْطَبُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْحَرْ وَاصْبُغْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ وَاضْرِبْ بِهِ عَلَى صَفْحَتِهِ أَوْ قَالَ عَلَى جَنْبِهِ وَلَا تَأْكُلَنَّ مِنْهُ شَيْئًا أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ

Amr ibn Xorija as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺdan halok boʻlay deb qolgan hadiy (qurbonlik) haqida soʻradim. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni soʻy, uning boʻyniga osilgan chorigʻini qoniga botir va uni yon tomoniga ur; undan na oʻzing, na hamrohlaring hech narsa yemasin», dedilar.Амр ибн Хорижа ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺдан ҳалок бўлай деб қолган ҳадий (қурбонлик) ҳақида сўрадим. Шунда Набий ﷺ: «Уни сўй, унинг бўйнига осилган чориғини қонига ботир ва уни ён томонига ур; ундан на ўзинг, на ҳамроҳларинг ҳеч нарса емасин», дедилар.

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرٍو الثُّمَالِيِّ قَالَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعِي هَدْيًا وَقَالَ إِذَا عَطِبَ شَيْءٌ مِنْهَا فَانْحَرْهُ ثُمَّ اضْرِبْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ ثُمَّ اضْرِبْ بِهِ صَفْحَتَهُ وَلَا تَأْكُلْ أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ وَخَلِّ بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ

Amr as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ men bilan hadiy (qurbonlik) yubordilar va: «Agar ulardan biri halok boʻlay deb qolsa, uni soʻy, soʻng chorigʻini qoniga botirib, uning yon tomoniga ur; oʻzing ham, hamrohlaring ham undan yemanglar, uni odamlarga qoldir», dedilar.Амр ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ мен билан ҳадий (қурбонлик) юбордилар ва: «Агар улардан бири ҳалок бўлай деб қолса, уни сўй, сўнг чориғини қонига ботириб, унинг ён томонига ур; ўзинг ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ундан еманглар, уни одамларга қолдир», дедилар.

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْهَدْيِ يَعْطَبُ قَالَ انْحَرْهُ وَاصْبُغْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ وَاضْرِبْ بِهِ عَلَى صَفْحَتِهِ أَوْ قَالَ عَلَى جَنْبِهِ وَلَا تَأْكُلَنَّ مِنْهُ شَيْئًا أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ

Amr ibn Xorija as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺdan halok boʻlish arafasidagi hadiy (qurbonlik jonligi) haqida soʻradim. U zot: «Uni soʻygin, naʼlini uning qoniga botirib, uni jonliqning yon tomoniga urgin — yoki: yonbagʻriga (urgin), dedilar — va undan sen ham, hamrohlaring ham hech narsa yemanglar», dedilar.Амр ибн Хорижа ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺдан ҳалок бўлиш арафасидаги ҳадий (қурбонлик жонлиги) ҳақида сўрадим. У зот: «Уни сўйгин, наълини унинг қонига ботириб, уни жонлиқнинг ён томонига ургин — ёки: ёнбағрига (ургин), дедилар — ва ундан сен ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ҳеч нарса еманглар», дедилар.