حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرٍو الثُّمَالِيِّ قَالَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعِي هَدْيًا وَقَالَ إِذَا عَطِبَ شَيْءٌ مِنْهَا فَانْحَرْهُ ثُمَّ اضْرِبْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ ثُمَّ اضْرِبْ بِهِ صَفْحَتَهُ وَلَا تَأْكُلْ أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ وَخَلِّ بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ
Amr as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ men bilan hadiy (qurbonlik) yubordilar va: «Agar ulardan biri halok boʻlay deb qolsa, uni soʻy, soʻng chorigʻini qoniga botirib, uning yon tomoniga ur; oʻzing ham, hamrohlaring ham undan yemanglar, uni odamlarga qoldir», dedilar.Амр ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ мен билан ҳадий (қурбонлик) юбордилар ва: «Агар улардан бири ҳалок бўлай деб қолса, уни сўй, сўнг чориғини қонига ботириб, унинг ён томонига ур; ўзинг ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ундан еманглар, уни одамларга қолдир», дедилар.