حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي مَنْ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ و عَنْ ابْنِ أَبِي لَيْلَى أَنَّهُ سَمِعَ عَمْرَو بْنَ خَارِجَةَ قَالَ لَيْثٌ فِي حَدِيثِهِخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى نَاقَتِهِ فَقَالَ أَلَا إِنَّ الصَّدَقَةَ لَا تَحِلُّ لِي وَلَا لِأَهْلِ بَيْتِي وَأَخَذَ وَبَرَةً مِنْ كَاهِلِ نَاقَتِهِ فَقَالَ وَلَا مَا يُسَاوِي هَذِهِ أَوْ مَا يَزِنُ هَذِهِ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ tuyalari ustida turgan holda bizga xutba qilib: «Ogoh boʻlinglar! Albatta sadaqa menga ham, ahli baytimga ham halol emas», dedilar va tuyalarining yelkasidan bir tuk olib: «Hatto shunga teng boʻlgan yoki shu ogʻirlikdagi narsa ham (halol emas)», dedilar.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ туялари устида турган ҳолда бизга хутба қилиб: «Огоҳ бўлинглар! Албатта садақа менга ҳам, аҳли байтимга ҳам ҳалол эмас», дедилар ва туяларининг елкасидан бир тук олиб: «Ҳатто шунга тенг бўлган ёки шу оғирликдаги нарса ҳам (ҳалол эмас)», дедилар.

لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ إِنَّ اللَّهَ أَعْطَى كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلَا وَصِيَّةَ لِوَارِثٍ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasini xoja tutsa, Alloh unga laʼnat qilsin. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Albatta Alloh har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir».Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасини хожа тутса, Аллоҳ унга лаънат қилсин. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Албатта Аллоҳ ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир».

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِنًى وَهُوَ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ فَلَا تَجُوزُ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ رَغْبَةً عَنْهُمْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَقَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَقَالَ يَزِيدُ وَقَالَ مَطَرٌ وَلَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ أَوْ عَدْلٌ وَلَا صَرْفٌ قَالَ أَبِي قَالَ يَزِيدُ فِي حَدِيثِهِ وَلَا عَدْلٌ إِنَّ عَمْرَو بْنَ خَارِجَةَ حَدَّثَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَهُمْ عَلَى رَاحِلَتِهِ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Minoda tuyalari ustida turgan holda bizga xutba qildilar. Tuya kavshini qaytarar, uning soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan yuz oʻgirib boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Matar (rivoyatida): «Undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», deb ziyoda qildi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Минода туялари устида турган ҳолда бизга хутба қилдилар. Туя кавшини қайтарар, унинг сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан юз ўгириб бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Матар (ривоятида): «Ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», деб зиёда қилди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا قَتَادَةُ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَكُنْتُ آخِذًا بِزِمَامِ نَاقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَعْطَى لِكُلِّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلَيْسَ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَقَالَ عَفَّانُ وَزَادَ فِيهِ هَمَّامٌ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَلَمْ يُذْكَرْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ غَنْمٍ وَإِنِّي لَتَحْتَ جِرَانِ رَاحِلَتِهِ وَزَادَ فِيهِ لَا يُقْبَلُ مِنْهُ عَدْلٌ وَلَا صَرْفٌ وَفِي حَدِيثِ هَمَّامٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ وَقَالَ رَغْبَةً عَنْهُمْ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning tuyalarining jilovidan ushlab turgan edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Affon aytdi: Hammom shu isnod bilan «men uning ulovining boʻyni tagida edim» (degan soʻzni) va «undan na nafl, na farz (ibodat) qabul qilinmaydi» (deganini) ziyoda qildi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг туяларининг жиловидан ушлаб турган эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Аффон айтди: Ҳаммом шу иснод билан «мен унинг уловининг бўйни тагида эдим» (деган сўзни) ва «ундан на нафл, на фарз (ибодат) қабул қилинмайди» (деганини) зиёда қилди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى نَاقَتِهِ وَأَنَا تَحْتَ جِرَانِهَا وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَعْطَى لِكُلِّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلَا وَصِيَّةَ لِوَارِثٍ وَالْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ tuyalari ustida turgan holda xutba qildilar, men esa uning boʻyni tagida edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay; undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», dedilar.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ туялари устида турган ҳолда хутба қилдилар, мен эса унинг бўйни тагида эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай; ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», дедилар.

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْهَدْيِ يَعْطَبُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْحَرْ وَاصْبُغْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ وَاضْرِبْ بِهِ عَلَى صَفْحَتِهِ أَوْ قَالَ عَلَى جَنْبِهِ وَلَا تَأْكُلَنَّ مِنْهُ شَيْئًا أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ

Amr ibn Xorija as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺdan halok boʻlay deb qolgan hadiy (qurbonlik) haqida soʻradim. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni soʻy, uning boʻyniga osilgan chorigʻini qoniga botir va uni yon tomoniga ur; undan na oʻzing, na hamrohlaring hech narsa yemasin», dedilar.Амр ибн Хорижа ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺдан ҳалок бўлай деб қолган ҳадий (қурбонлик) ҳақида сўрадим. Шунда Набий ﷺ: «Уни сўй, унинг бўйнига осилган чориғини қонига ботир ва уни ён томонига ур; ундан на ўзинг, на ҳамроҳларинг ҳеч нарса емасин», дедилар.

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرٍو الثُّمَالِيِّ قَالَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعِي هَدْيًا وَقَالَ إِذَا عَطِبَ شَيْءٌ مِنْهَا فَانْحَرْهُ ثُمَّ اضْرِبْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ ثُمَّ اضْرِبْ بِهِ صَفْحَتَهُ وَلَا تَأْكُلْ أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ وَخَلِّ بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ

Amr as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ men bilan hadiy (qurbonlik) yubordilar va: «Agar ulardan biri halok boʻlay deb qolsa, uni soʻy, soʻng chorigʻini qoniga botirib, uning yon tomoniga ur; oʻzing ham, hamrohlaring ham undan yemanglar, uni odamlarga qoldir», dedilar.Амр ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ мен билан ҳадий (қурбонлик) юбордилар ва: «Агар улардан бири ҳалок бўлай деб қолса, уни сўй, сўнг чориғини қонига ботириб, унинг ён томонига ур; ўзинг ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ундан еманглар, уни одамларга қолдир», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ يَعْنِي ابْنَ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ أَنَّ عَمْرَو بْنَ خَارِجَةَ الْخُشَنِيَّ حَدَّثَهُمْأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَهُمْ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَإِنَّ رَاحِلَتَهُ لَتَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَإِنَّ لُعَابَهَا لَيَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ وَلَا تَجُوزُ وَصِيَّةٌ لِلْوَارِثِ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلَا عَدْلًا أَوْ عَدْلًا وَلَا صَرْفًا

Amr ibn Xorija al-Xushaniy (roziyallohu anhu) ularga rivoyat qilishicha, Nabiy ﷺ ularga ulovlari ustida turgan holda xutba qildilar. Ulovlari kavshini qaytarar, uning soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay; Alloh undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilmaydi», dedilar.Амр ибн Хорижа ал-Хушаний (розияллоҳу анҳу) уларга ривоят қилишича, Набий ﷺ уларга уловлари устида турган ҳолда хутба қилдилар. Уловлари кавшини қайтарар, унинг сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай; Аллоҳ ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилмайди», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الْخَفَّافُ قَالَ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بِمِنًى عَلَى رَاحِلَتِهِ وَإِنِّي لَتَحْتَ جِرَانِ نَاقَتِهِ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ وَلَا تَجُوزُ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ أَلَا وَإِنَّ الْوَلَدَ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ رَغْبَةً عَنْهُمْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَقَالَ سَعِيدٌ وَحَدَّثَنَا مَطَرٌ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ وَزَادَ مَطَرٌ فِي الْحَدِيثِ وَلَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ قَالَ مَطَرٌ وَلَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Minoda ulovlari ustida turgan holda bizga xutba qildilar, men esa tuyalarining boʻyni tagida edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Ogoh boʻlinglar! Albatta bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan yuz oʻgirib boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Matar (rivoyatida): «Undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», deb ziyoda qildi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Минода уловлари устида турган ҳолда бизга хутба қилдилар, мен эса туяларининг бўйни тагида эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Огоҳ бўлинглар! Албатта бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан юз ўгириб бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Матар (ривоятида): «Ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», деб зиёда қилди.