Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning tuyalarining jilovidan ushlab turgan edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Affon aytdi: Hammom shu isnod bilan «men uning ulovining boʻyni tagida edim» (degan soʻzni) va «undan na nafl, na farz (ibodat) qabul qilinmaydi» (deganini) ziyoda qildi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг туяларининг жиловидан ушлаб турган эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Аффон айтди: Ҳаммом шу иснод билан «мен унинг уловининг бўйни тагида эдим» (деган сўзни) ва «ундан на нафл, на фарз (ибодат) қабул қилинмайди» (деганини) зиёда қилди.