Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Minoda tuyalari ustida turgan holda bizga xutba qildilar. Tuya kavshini qaytarar, uning soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan yuz oʻgirib boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Matar (rivoyatida): «Undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», deb ziyoda qildi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Минода туялари устида турган ҳолда бизга хутба қилдилар. Туя кавшини қайтарар, унинг сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан юз ўгириб бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Матар (ривоятида): «Ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», деб зиёда қилди.