Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ tuyalari ustida turgan holda xutba qildilar, men esa uning boʻyni tagida edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay; undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», dedilar.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ туялари устида турган ҳолда хутба қилдилар, мен эса унинг бўйни тагида эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай; ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», дедилар.