Asmo bint Umays

وَعَن أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَأَلَهَا: «بمَ تستَمشِينَ؟» قَالَت: بالشُّبْرمِ قَالَ: «حارٌّ حارٌّ» . قَالَتْ: ثُمَّ اسْتَمْشَيْتُ بِالسَّنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْ أَنَّ شَيْئًا كَانَ فِيهِ الشِّفَاءُ مِنَ الْمَوْتِ لَكَانَ فِي السَّنَا» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث حسن غَرِيب

Asmo bint Umays (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ undan: «Nima bilan ich yumshatasan (ich suradirasan)?» deb soʻradilar. U: «Shubrum bilan», dedi. (U zot): «Issiq, oʻtkir narsa», dedilar. (Asmo) aytdi: Soʻng men sano bilan ich yumshatdim. Shunda Nabiy ﷺ: «Agar biror narsada oʻlimdan shifo boʻlganida, u sanoda boʻlardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Yaʼni ich suradiruvchi dori (haqida).Асмо бинт Умайс (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ундан: «Нима билан ич юмшатасан (ич сурадирасан)?» деб сўрадилар. У: «Шубрум билан», деди. (У зот): «Иссиқ, ўткир нарса», дедилар. (Асмо) айтди: Сўнг мен сано билан ич юмшатдим. Шунда Набий ﷺ: «Агар бирор нарсада ўлимдан шифо бўлганида, у санода бўларди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Яъни ич сурадирувчи дори (ҳақида).

وَعَن أَسمَاء بنت عُميس قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ وَلَدَ جَعْفَرٍ تُسْرِعُ إِلَيْهِمُ الْعَيْنُ أَفَأَسْتَرْقِي لَهُمْ؟ قَالَ: «نَعَمْ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ شَيْءٌ سَابِقُ الْقَدَرِ لَسَبَقَتْهُ العينُ» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَابْن مَاجَه

Asmo bint Umays (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: «Ey Rasululloh, Jaʼfarning bolalariga koʻz (tegishi) tez taʼsir qiladi, ularga ruqya qildiraymi?» Shunda u zot: «Ha, zero agar biror narsa qadarni ortda qoldiradigan (undan oʻzib ketadigan) boʻlganida, koʻz (tegishi) uni ortda qoldirgan boʻlardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Imron ibn Husayn va Buraydadan ham (rivoyatlar) bor. Bu hadis hasan sahihdir.Асмо бинт Умайс (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: «Эй Расулуллоҳ, Жаъфарнинг болаларига кўз (тегиши) тез таъсир қилади, уларга руқя қилдирайми?» Шунда у зот: «Ҳа, зеро агар бирор нарса қадарни ортда қолдирадиган (ундан ўзиб кетадиган) бўлганида, кўз (тегиши) уни ортда қолдирган бўларди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Имрон ибн Ҳусайн ва Бурайдадан ҳам (ривоятлар) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

عَن أَسمَاء بنت عُمَيْس قَالَتْ: قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ اسْتُحِيضَتْ مُنْذُ كَذَا وَكَذَا فَلَمْ تُصَلِّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا مِنَ الشَّيْطَانِ لِتَجْلِسَ فِي مِرْكَنٍ فَإِذَا رَأَتْ صُفَارَةً فَوْقَ الْمَاءِ فَلْتَغْتَسِلْ لِلظُّهْرِ وَالْعَصْرِ غُسْلًا وَاحِدًا وَتَغْتَسِلْ لِلْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ غُسْلًا وَاحِدًا وَتَغْتَسِلْ لِلْفَجْرِ غُسْلًا وَاحِدًا وَتَوَضَّأُ فِيمَا بَيْنَ ذَلِكَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَقَالَ: رَوَى مُجَاهِدٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: لَمَّا اشْتَدَّ عَلَيْهَا الْغُسْلُ أَمَرَهَا أَنْ تَجْمَعَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ

Asmo binti Umays (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, Fotima binti Abu Hubaysh shuncha vaqtdan beri istihoza boʻlib, namoz oʻqimadi», — dedim. Rasululloh ﷺ: «Subhanalloh! Bu — shaytondandir. U bir leganda (togʻorada) oʻtirsin; suv ustida sariqlik koʻrsa, peshin va asr uchun bir marta gʻusl qilsin, shom va xufton uchun bir marta gʻusl qilsin, bomdod uchun bir marta gʻusl qilsin va ular orasida tahorat olsin», — dedilar. Abu Dovud aytdi: Mujohid Ibn Abbosdan: «Unga gʻusl ogʻir kelganda, u zot unga ikki namozni jamlashni buyurdilar», — deb rivoyat qilgan. Abu Dovud aytdi: Buni Ibrohim ham Ibn Abbosdan rivoyat qilgan; bu — Ibrohim an-Naxaʼiy va Abdulloh ibn Shaddodning soʻzidir.Асмо бинти Умайс (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, Фотима бинти Абу Ҳубайш шунча вақтдан бери истиҳоза бўлиб, намоз ўқимади», — дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Субҳаналлоҳ! Бу — шайтондандир. У бир леганда (тоғорада) ўтирсин; сув устида сариқлик кўрса, пешин ва аср учун бир марта ғусл қилсин, шом ва хуфтон учун бир марта ғусл қилсин, бомдод учун бир марта ғусл қилсин ва улар орасида таҳорат олсин», — дедилар. Абу Довуд айтди: Мужоҳид Ибн Аббосдан: «Унга ғусл оғир келганда, у зот унга икки намозни жамлашни буюрдилар», — деб ривоят қилган. Абу Довуд айтди: Буни Иброҳим ҳам Ибн Аббосдан ривоят қилган; бу — Иброҳим ан-Нахаъий ва Абдуллоҳ ибн Шаддоднинг сўзидир.