حَدَّثَنَاهُ الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ بَكْرٍ ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ ، قَالَ : قَالَ عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ : كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَدَعُ التَّلْبِيَةَ إِذَا دَخَلَ الْحَرَمَ ، وَيُرَاجِعَهَا بَعْدَ مَا يَقْضِي طَوَافَهُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ
Avzoiy aytdi: Ato ibn Abu Raboh dedi: Ibn Umar Haramga kirganida talbiyani tark qilar, Safo bilan Marva orasidagi tavofini ado etganidan keyin esa unga qaytar edi.Авзоий айтди: Ато ибн Абу Рабоҳ деди: Ибн Умар Ҳарамга кирганида талбияни тарк қилар, Сафо билан Марва орасидаги тавофини адо этганидан кейин эса унга қайтар эди.
ثنا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ ، ثنا يَحْيَى ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ . ح وثنا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ ، ثنا مُحَمَّدٌ ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ ، أَنَّ أَسْمَاءَ ، نَزَلَتْ لَيْلَةَ جَمْعٍ دَارَ الْمُزْدَلِفَةِ ، فَقَامَتْ تُصَلِّي ، فَقَالَتْ : " يَا بُنَيَّ ، قُمِ انْظُرْ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ ؟ " قُلْتُ : لا ، فَصَلَّتْ ، ثُمَّ قَالَتُ : " يَا بُنَيَّ ، انْظُرْ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ ؟ " قُلْتُ : نَعَمْ ، قَالَتِ : " ارْتَحِلْ " ، فَارْتَحَلْنَا فَرَمَيْنَا الْجَمْرَةَ ، ثُمَّ صَلَّتِ الْغَدَاةَ فِي مَنْزِلِهَا ، قَالَ : فَقُلْتُ لَهَا : يَا هَنَتَاهُ ، لَقَدْ رَمَيْنَا الْجَمْرَةَ بِلَيْلٍ ، قَالَتْ : " كُنَّا نَصْنَعُ هَذَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " ، هَذَا حَدِيثُ بُنْدَارٍ ، قَالَ ابْنُ مَعْمَرٍ : أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ رَضِي اللَّهُ عَنْهَا ، أَنَّهَا قَالَتْ : أَيْ بُنَيَّ ، هَلْ غَابَ الْقَمَرُ ؟ فَقُلْتُ : نَعَمْ ، قَالَتْ : فَارْتَحِلُوا ، قَالَ : ثُمَّ مَضَيْنَا بِهَا حَتَّى رَمَتِ الْجَمْرَةَ ، ثُمَّ رَجَعَتْ فَصَلَّتِ الصُّبْحَ فِي مَنْزِلِهَا ، فَقُلْتُ لَهَا : " يَا هَنَتَاهُ ، لَقَدْ غَلَّسْنَا ؟ قَالَتْ : كَلا يَا بُنَيَّ ، إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَذِنَ لِلظُّعُنِ " ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ : فَهَذَا الْخَبَرُ دَالٌ عَلَى أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا أَذِنَ فِي الرَّمْيِ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ لِلنِّسَاءِ دُونَ الذُّكُورِ ، وَعَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ هَذَا قَدْ رَوَى عَنْهُ عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ أَيْضًا قَدِ ارْتَفَعَ عَنْهُ اسْمُ الْجَهَالَةِ
Abdulloh — Asmoning mavlosidan rivoyat qilinadi: Asmo Jamʼ kechasi Muzdalifadagi bir uyga tushdi va turib namoz oʻqiy boshladi. Soʻng: «Ey oʻgʻilcham, tur, qara-chi, oy botdimi?» dedi. Men: «Yoʻq», dedim. U namoz oʻqidi. Soʻng yana: «Ey oʻgʻilcham, qara, oy botdimi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Koʻch», dedi. Biz koʻchdik va jamraga tosh otdik. Soʻng u oʻz manzilida bomdod namozini oʻqidi. Men unga: «Ey xonim, biz jamraga tunda tosh otdik-ku?» dedim. U: «Biz buni Rasululloh ﷺ bilan birga shunday qilar edik», dedi. Bu — Bundorning hadisi. Ibn Maʼmar esa: Menga Abdulloh — Asmoning mavlosi Asmo binti Abu Bakr (roziyallohu anho)dan xabar berdi, dedi. U (Asmo): «Ey oʻgʻilcham, oy botdimi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Koʻchinglar», dedi. Soʻng biz u bilan birga yurdik, toki u jamraga tosh otdi. Soʻng qaytib, oʻz manzilida bomdod namozini oʻqidi. Men unga: «Ey xonim, biz juda qorongʻida qildik-ku?» dedim. U: «Yoʻq, ey oʻgʻilcham, Allohning Nabiysi ﷺ ayollarga ruxsat berganlar», dedi. Abu Bakr aytdi: Bu xabar Nabiy ﷺ quyosh chiqishidan oldin tosh otishga erkaklarga emas, balki ayollarga ruxsat berganlariga dalolat qiladi. Asmoning mavlosi boʻlgan bu Abdullohdan Ato ibn Abu Raboh ham rivoyat qilgan; shunday ekan, undan majhullik nomi koʻtarilgan.Абдуллоҳ — Асмонинг мавлосидан ривоят қилинади: Асмо Жамъ кечаси Муздалифадаги бир уйга тушди ва туриб намоз ўқий бошлади. Сўнг: «Эй ўғилчам, тур, қара-чи, ой ботдими?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. У намоз ўқиди. Сўнг яна: «Эй ўғилчам, қара, ой ботдими?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Кўч», деди. Биз кўчдик ва жамрага тош отдик. Сўнг у ўз манзилида бомдод намозини ўқиди. Мен унга: «Эй хоним, биз жамрага тунда тош отдик-ку?» дедим. У: «Биз буни Расулуллоҳ ﷺ билан бирга шундай қилар эдик», деди. Бу — Бундорнинг ҳадиси. Ибн Маъмар эса: Менга Абдуллоҳ — Асмонинг мавлоси Асмо бинти Абу Бакр (розияллоҳу анҳо)дан хабар берди, деди. У (Асмо): «Эй ўғилчам, ой ботдими?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Кўчинглар», деди. Сўнг биз у билан бирга юрдик, токи у жамрага тош отди. Сўнг қайтиб, ўз манзилида бомдод намозини ўқиди. Мен унга: «Эй хоним, биз жуда қоронғида қилдик-ку?» дедим. У: «Йўқ, эй ўғилчам, Аллоҳнинг Набийси ﷺ аёлларга рухсат берганлар», деди. Абу Бакр айтди: Бу хабар Набий ﷺ қуёш чиқишидан олдин тош отишга эркакларга эмас, балки аёлларга рухсат берганларига далолат қилади. Асмонинг мавлоси бўлган бу Абдуллоҳдан Ато ибн Абу Рабоҳ ҳам ривоят қилган; шундай экан, ундан мажҳуллик номи кўтарилган.