حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَعَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى الْمَعْنَى، - قَالَ أَحْمَدُ - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، قَالَ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَى أُمِّ سَعْدٍ بِنْتِ الرَّبِيعِ وَكَانَتْ يَتِيمَةً فِي حِجْرِ أَبِي بَكْرٍ فَقَرَأْتُ { وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } فَقَالَتْ لاَ تَقْرَأْ { وَالَّذِينَ عَاقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } وَلَكِنْ { وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } إِنَّمَا نَزَلَتْ فِي أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حِينَ أَبَى الإِسْلاَمَ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَلاَّ يُوَرِّثَهُ فَلَمَّا أَسْلَمَ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَى نَبِيَّهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنْ يُؤْتِيَهُ نَصِيبَهُ . زَادَ عَبْدُ الْعَزِيزِ فَمَا أَسْلَمَ حَتَّى حُمِلَ عَلَى الإِسْلاَمِ بِالسَّيْفِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَنْ قَالَ { عَقَدَتْ } جَعَلَهُ حِلْفًا وَمَنْ قَالَ { عَاقَدَتْ } جَعَلَهُ حَالِفًا وَالصَّوَابُ حَدِيثُ طَلْحَةَ { عَاقَدَتْ } .
Dovud ibn al-Husayn (rahimahulloh) aytadi: Men Abu Bakr (roziyallohu anhu)ning qaramogʻida yetim boʻlgan Ummu Saʼd binti ar-Rabiʼga (Qurʼon) oʻqib berar edim. (Bir kuni) men {Qasamlaringiz bogʻlagan (aqadat) kishilar} (oyatini) oʻqidim. Shunda u: «{Qasamlaringiz ahdlashgan (oqadat) kishilar} deb oʻqima, balki {Qasamlaringiz bogʻlagan (aqadat) kishilar} deb (oʻqi). Bu (oyat) faqat Abu Bakr va uning oʻgʻli Abdurrahmon haqida, u Islomdan bosh tortganida nozil boʻlgan. Shunda Abu Bakr unga meros bermaslikka qasam ichgan edi. U Islomni qabul qilgach, Alloh taolo oʻz Paygʻambari (alayhissalom)ga unga nasibasini berishni amr qildi», dedi. Abdulaziz (oʻz rivoyatida): «U qilich bilan Islomga majbur qilingunicha Islomni qabul qilmadi», deb (soʻz) qoʻshdi. Abu Dovud aytadi: Kim {aqadat} desa, uni hilf (ittifoq) deb (taʼvil qilgan) boʻladi, kim {oqadat} desa, uni hālif (ittifoqchi) deb (taʼvil qilgan) boʻladi. Toʻgʻrisi esa Talhaning hadisi — {oqadat}dir.Довуд ибн ал-Ҳусайн (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Мен Абу Бакр (розияллоҳу анҳу)нинг қарамоғида етим бўлган Умму Саъд бинти ар-Рабиъга (Қуръон) ўқиб берар эдим. (Бир куни) мен {Қасамларингиз боғлаган (ақадат) кишилар} (оятини) ўқидим. Шунда у: «{Қасамларингиз аҳдлашган (оқадат) кишилар} деб ўқима, балки {Қасамларингиз боғлаган (ақадат) кишилар} деб (ўқи). Бу (оят) фақат Абу Бакр ва унинг ўғли Абдурраҳмон ҳақида, у Исломдан бош тортганида нозил бўлган. Шунда Абу Бакр унга мерос бермасликка қасам ичган эди. У Исломни қабул қилгач, Аллоҳ таоло ўз Пайғамбари (алайҳиссалом)га унга насибасини беришни амр қилди», деди. Абдулазиз (ўз ривоятида): «У қилич билан Исломга мажбур қилингунича Исломни қабул қилмади», деб (сўз) қўшди. Абу Довуд айтади: Ким {ақадат} деса, уни ҳилф (иттифоқ) деб (таъвил қилган) бўлади, ким {оқадат} деса, уни ҳāлиф (иттифоқчи) деб (таъвил қилган) бўлади. Тўғриси эса Талҳанинг ҳадиси — {оқадат}дир.