حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُونُسَ النَّسَائِيُّ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ إِسْحَاقَ، بِإِسْنَادِهِ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ مُسْلِمُ بْنُ شُعْبَةَ . قَالَ فِيهِ وَالشَّافِعُ الَّتِي فِي بَطْنِهَا الْوَلَدُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَقَرَأْتُ فِي كِتَابِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَالِمٍ بِحِمْصَ عِنْدَ آلِ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ الْحِمْصِيِّ عَنِ الزُّبَيْدِيِّ قَالَ وَأَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ جَابِرٍ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُعَاوِيَةَ الْغَاضِرِيِّ - مِنْ غَاضِرَةِ قَيْسٍ - قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثٌ مَنْ فَعَلَهُنَّ فَقَدْ طَعِمَ طَعْمَ الإِيمَانِ مَنْ عَبَدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَأَنَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَعْطَى زَكَاةَ مَالِهِ طَيِّبَةً بِهَا نَفْسُهُ رَافِدَةً عَلَيْهِ كُلَّ عَامٍ وَلاَ يُعْطِي الْهَرِمَةَ وَلاَ الدَّرِنَةَ وَلاَ الْمَرِيضَةَ وَلاَ الشَّرَطَ اللَّئِيمَةَ وَلَكِنْ مِنْ وَسَطِ أَمْوَالِكُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَسْأَلْكُمْ خَيْرَهُ وَلَمْ يَأْمُرْكُمْ بِشَرِّهِ " .
Abdulloh ibn Muoviya al-Gʻodiriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bu hadis Zakariyo ibn Ishoqdan oʻz isnodi bilan ham rivoyat qilingan va unda ‹Muslim ibn Shuʼba› deyilgan. Unda u: «‹Shofiʼ› — qornida bolasi bor (boʻgʻoz hayvon)dir», dedi. Abu Dovud aytdi: Men Himsda Amr ibn al-Horis al-Himsiy oilasi qoʻlidagi Abdulloh ibn Solim kitobida az-Zubaydiydan (rivoyatni) oʻqidim: U aytdiki, menga Yahyo ibn Jobir Jubayr ibn Nufayrdan, u Abdulloh ibn Muoviya al-Gʻodiriydan — Qaysning Gʻodira (qabilasi)dan — xabar berdi. Paygʻambar ﷺ dedilar: «Uch (xislat) bor, kim ularni qilsa, imon taʼmini totibdi: kim Allohga yolgʻiz Oʻzigagina ibodat qilsa va ‹La ilaha illalloh›ga (iqror boʻlsa); va molining zakotini koʻngli xushlik bilan, har yili (qaytadan) berib turish ila ado etsa; qarib qolganini ham, qoʻtirini ham, kasalini ham, yaroqsiz tubanini ham bermay, balki mollaringizning oʻrtachasidan (bersa). Zero, Alloh sizlardan uning eng yaxshisini soʻramadi va sizlarga uning eng yomonini (berishni) buyurmadi».Абдуллоҳ ибн Муовия ал-Ғодирий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бу ҳадис Закариё ибн Ишоқдан ўз исноди билан ҳам ривоят қилинган ва унда ‹Муслим ибн Шуъба› дейилган. Унда у: «‹Шофиъ› — қорнида боласи бор (бўғоз ҳайвон)дир», деди. Абу Довуд айтди: Мен Ҳимсда Амр ибн ал-Ҳорис ал-Ҳимсий оиласи қўлидаги Абдуллоҳ ибн Солим китобида аз-Зубайдийдан (ривоятни) ўқидим: У айтдики, менга Яҳё ибн Жобир Жубайр ибн Нуфайрдан, у Абдуллоҳ ибн Муовия ал-Ғодирийдан — Қайснинг Ғодира (қабиласи)дан — хабар берди. Пайғамбар ﷺ дедилар: «Уч (хислат) бор, ким уларни қилса, имон таъмини тотибди: ким Аллоҳга ёлғиз Ўзигагина ибодат қилса ва ‹Ла илаҳа иллаллоҳ›га (иқрор бўлса); ва молининг закотини кўнгли хушлик билан, ҳар йили (қайтадан) бериб туриш ила адо этса; қариб қолганини ҳам, қўтирини ҳам, касалини ҳам, яроқсиз тубанини ҳам бермай, балки молларингизнинг ўртачасидан (берса). Зеро, Аллоҳ сизлардан унинг энг яхшисини сўрамади ва сизларга унинг энг ёмонини (беришни) буюрмади».