حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ أَنَّهُ قَالَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَأْتِي عَلَى النَّاسِ وَهُمْ يَتَوَضَّئُونَ فِي الْمَطْهَرَةِ فَيَقُولُ لَهُمْ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ فَإِنِّي سَمِعْتُ أَبَا الْقَاسِمِ يَقُولُ وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ
Muhammad ibn Ziyod aytdi: Abu Hurayra idishdan tahorat qilayotgan odamlarning oldiga kelar va ularga: «Tahoratni mukammal qilinglar, tahoratni mukammal qilinglar! Chunki men Abul-Qosimning: ‹Doʻzaxdan (boʻladigan azob) tovonlar uchun voy boʻlsin!› deyayotganlarini eshitganman», der edi.Муҳаммад ибн Зиёд айтди: Абу Ҳурайра идишдан таҳорат қилаётган одамларнинг олдига келар ва уларга: «Таҳоратни мукаммал қилинглар, таҳоратни мукаммал қилинглар! Чунки мен Абул-Қосимнинг: ‹Дўзахдан (бўладиган азоб) товонлар учун вой бўлсин!› деяётганларини эшитганман», дер эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ قَالَكَانَ مَرْوَانُ يَسْتَعْمِلُ أَبَا هُرَيْرَةَ عَلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَكَانَ إِذَا رَأَى إِنْسَانًا يَجُرُّ إِزَارَهُ ضَرَبَ بِرِجْلِهِ ثُمَّ يَقُولُ قَدْ جَاءَ الْأَمِيرُ قَدْ جَاءَ الْأَمِيرُ ثُمَّ يَقُولُ قَالَ أَبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى مَنْ جَرَّ إِزَارَهُ بَطَرًا
Muhammad ibn Ziyod aytdi: Marvon Abu Hurayrani Madinaga (noib qilib) tayinlar edi. U izorini sudrab yurgan bir odamni koʻrsa, oyogʻi bilan (yerni) urib: «Amir keldi, amir keldi!» der, soʻng: «Abul-Qosim ﷺ: ‹Alloh izorini kibr bilan sudragan kishiga (rahmat nazari bilan) qaramaydi›, dedilar», der edi.Муҳаммад ибн Зиёд айтди: Марвон Абу Ҳурайрани Мадинага (ноиб қилиб) тайинлар эди. У изорини судраб юрган бир одамни кўрса, оёғи билан (ерни) уриб: «Амир келди, амир келди!» дер, сўнг: «Абул-Қосим ﷺ: ‹Аллоҳ изорини кибр билан судраган кишига (раҳмат назари билан) қарамайди›, дедилар», дер эди.