حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ قَالَكَانَ مَرْوَانُ يَسْتَعْمِلُ أَبَا هُرَيْرَةَ عَلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَكَانَ إِذَا رَأَى إِنْسَانًا يَجُرُّ إِزَارَهُ ضَرَبَ بِرِجْلِهِ ثُمَّ يَقُولُ قَدْ جَاءَ الْأَمِيرُ قَدْ جَاءَ الْأَمِيرُ ثُمَّ يَقُولُ قَالَ أَبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى مَنْ جَرَّ إِزَارَهُ بَطَرًا
Muhammad ibn Ziyod aytdi: Marvon Abu Hurayrani Madinaga (noib qilib) tayinlar edi. U izorini sudrab yurgan bir odamni koʻrsa, oyogʻi bilan (yerni) urib: «Amir keldi, amir keldi!» der, soʻng: «Abul-Qosim ﷺ: ‹Alloh izorini kibr bilan sudragan kishiga (rahmat nazari bilan) qaramaydi›, dedilar», der edi.Муҳаммад ибн Зиёд айтди: Марвон Абу Ҳурайрани Мадинага (ноиб қилиб) тайинлар эди. У изорини судраб юрган бир одамни кўрса, оёғи билан (ерни) уриб: «Амир келди, амир келди!» дер, сўнг: «Абул-Қосим ﷺ: ‹Аллоҳ изорини кибр билан судраган кишига (раҳмат назари билан) қарамайди›, дедилар», дер эди.