حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى بْنُ سَعِيدٍ الذَّرَّاعُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَزُورُ أُمَّ سُلَيْمٍ فَتُدْرِكُهُ الصَّلاَةُ أَحْيَانًا فَيُصَلِّي عَلَى بِسَاطٍ لَنَا وَهُوَ حَصِيرٌ نَنْضَحُهُ بِالْمَاءِ .
Muslim ibn Ibrohim bizga aytdi: al-Musanno ibn Said az-Zarroʼ bizga aytdi: Qatoda bizga aytdi: Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ Ummu Sulaymning oldiga borib turardilar. Baʼzan namoz vaqti yetib qolar, shunda u zot bizning toʻshagimiz — boʻyradan iborat hasir ustida namoz oʻqir edilar; biz uni suv bilan tozalab (sepib) qoʻyardik.Муслим ибн Иброҳим бизга айтди: ал-Мусанно ибн Саид аз-Заррў бизга айтди: Қатода бизга айтди: Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ Умму Сулаймнинг олдига бориб турардилар. Баъзан намоз вақти етиб қолар, шунда у зот бизнинг тўшагимиз — бўйрадан иборат ҳасир устида намоз ўқир эдилар; биз уни сув билан тозалаб (сепиб) қўярдик.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ مُعَيْقِيبٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَمْسَحْ وَأَنْتَ تُصَلِّي فَإِنْ كُنْتَ لاَ بُدَّ فَاعِلاً فَوَاحِدَةً تَسْوِيَةَ الْحَصَى " .
Muslim ibn Ibrohim bizga rivoyat qildi, Hishom bizga Yahyodan, u Abu Salamadan, u Muayqib (roziyallohu anhu)dan xabar berdi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Namoz oʻqiyotganingda (toshlarni) surma. Agar buni qilmasdan iloj yoʻq boʻlsa, toshlarni tekislash uchun bir marta (sur)».Муслим ибн Иброҳим бизга ривоят қилди, Ҳишом бизга Яҳёдан, у Абу Саламадан, у Муайқиб (розияллоҳу анҳу)дан хабар берди: Набий ﷺ шундай дедилар: «Намоз ўқиётганингда (тошларни) сурма. Агар буни қилмасдан илож йўқ бўлса, тошларни текислаш учун бир марта (сур)».
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ، - يَعْنِي الْعَطَّارَ - حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَعْتَقَ شَقِيصًا فِي مَمْلُوكِهِ فَعَلَيْهِ أَنْ يُعْتِقَهُ كُلَّهُ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ وَإِلاَّ اسْتُسْعِيَ الْعَبْدُ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ " .
Muslim ibn Ibrohim bizga rivoyat qilib dedi: Abon, yaʼni al-Attor bizga rivoyat qilib dedi: Qatoda bizga rivoyat qilib dedi: U an-Nazr ibn Anasdan, u Bashir ibn Nahikdan, u Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. U dedi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Kim oʻz qulida bir ulushni ozod qilsa, agar moli boʻlsa, uni toʻliq ozod qilishi lozim. Aks holda qul (qolgan bahoni toʻlash uchun) ishlashga jalb qilinadi, biroq unga ogʻir yuk yuklanmaydi».Муслим ибн Иброҳим бизга ривоят қилиб деди: Абон, яъни ал-Аттор бизга ривоят қилиб деди: Қатода бизга ривоят қилиб деди: У ан-Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Набий ﷺ шундай дедилар: «Ким ўз қулида бир улушни озод қилса, агар моли бўлса, уни тўлиқ озод қилиши лозим. Акс ҳолда қул (қолган баҳони тўлаш учун) ишлашга жалб қилинади, бироқ унга оғир юк юкланмайди».