حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ ثَابِتًا الْبُنَانِيَّ، يَسْأَلُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَكُنْتُمْ تَكْرَهُونَ الْحِجَامَةَ لِلصَّائِمِ قَالَ لاَ. إِلاَّ مِنْ أَجْلِ الضَّعْفِ. وَزَادَ شَبَابَةُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Sobit al-Bunoniy (Anasdan) rivoyat qiladi: Anas ibn Molikdan — ular roʻzador kishi uchun hijomani noxush koʻrar midi, deb — soʻraldi. U ‹yoʻq› (deb javob berdi) va: «Faqat u (hijoma) zaiflik (holsizlik) keltirsa (uni noxush koʻrar edik)», — dedi.Собит ал-Буноний (Анасдан) ривоят қилади: Анас ибн Моликдан — улар рўзадор киши учун ҳижомани нохуш кўрар миди, деб — сўралди. У ‹йўқ› (деб жавоб берди) ва: «Фақат у (ҳижома) заифлик (ҳолсизлик) келтирса (уни нохуш кўрар эдик)», — деди.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، يَقُولُ لاِمْرَأَةٍ مِنْ أَهْلِهِ تَعْرِفِينَ فُلاَنَةَ قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِهَا وَهْىَ تَبْكِي عِنْدَ قَبْرٍ فَقَالَ " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي ". فَقَالَتْ إِلَيْكَ عَنِّي، فَإِنَّكَ خِلْوٌ مِنْ مُصِيبَتِي. قَالَ فَجَاوَزَهَا وَمَضَى فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ فَقَالَ مَا قَالَ لَكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا عَرَفْتُهُ قَالَ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَجَاءَتْ إِلَى بَابِهِ فَلَمْ تَجِدْ عَلَيْهِ بَوَّابًا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا عَرَفْتُكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الصَّبْرَ عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ ".
(Sobit al-Bunoniy aytdiki, Anas ibn Molik oʻz ahlidan boʻlgan bir ayolga:) «Sen falon (ayol)ni taniysanmi?» dedi. U: «Ha», dedi. (Anas) aytdi: Paygʻambar ﷺ u (ayol)ning yonidan — u bir qabr oldida yigʻlayotgan paytda — oʻtdilar-da: «Allohdan qoʻrq va sabr qil», dedilar. U (ayol): «Mendan nari ket! Sen mening musibatimga yoʻliqmagansan (uni boshdan kechirmagansan)», dedi. (Roviy aytdi:) U zot uni (ayolni) oʻtib, (yoʻllarida) ketdilar. Shunda unga bir kishi yoʻliqib: «Rasululloh ﷺ senga nima dedilar?» dedi. U: «Men ularni tanimaganman», dedi. (Kishi): «U — albatta, Rasululloh ﷺdir», dedi. (Roviy aytdi:) Bas, u (ayol) U zotning eshiklariga keldi-da, eshikda bir darvozabon topmadi va: «Yo Rasululloh, vallohi, men Sizni tanimagan edim», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Albatta, (haqiqiy) sabr — (musibatning) birinchi zarbasi (kelgan) paytdadir», dedilar.(Собит ал-Буноний айтдики, Анас ибн Молик ўз аҳлидан бўлган бир аёлга:) «Сен фалон (аёл)ни танийсанми?» деди. У: «Ҳа», деди. (Анас) айтди: Пайғамбар ﷺ у (аёл)нинг ёнидан — у бир қабр олдида йиғлаётган пайтда — ўтдилар-да: «Аллоҳдан қўрқ ва сабр қил», дедилар. У (аёл): «Мендан нари кет! Сен менинг мусибатимга йўлиқмагансан (уни бошдан кечирмагансан)», деди. (Ровий айтди:) У зот уни (аёлни) ўтиб, (йўлларида) кетдилар. Шунда унга бир киши йўлиқиб: «Расулуллоҳ ﷺ сенга нима дедилар?» деди. У: «Мен уларни танимаганман», деди. (Киши): «У — албатта, Расулуллоҳ ﷺдир», деди. (Ровий айтди:) Бас, у (аёл) У зотнинг эшикларига келди-да, эшикда бир дарвозабон топмади ва: «Ё Расулуллоҳ, валлоҳи, мен Сизни танимаган эдим», деди. Пайғамбар ﷺ: «Албатта, (ҳақиқий) сабр — (мусибатнинг) биринчи зарбаси (келган) пайтдадир», дедилар.