حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ زَيْدَ بْنَ وَهْبٍ، قَالَ رَأَى حُذَيْفَةُ رَجُلاً لاَ يُتِمُّ الرُّكُوعَ وَالسُّجُودَ قَالَ مَا صَلَّيْتَ، وَلَوْ مُتَّ مُتَّ عَلَى غَيْرِ الْفِطْرَةِ الَّتِي فَطَرَ اللَّهُ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم.
Zayd ibn Vahb (Huzayfadan) rivoyat qiladi: Huzayfa rukuʼ va sajdani toʻkis bajarmayotgan bir kishini koʻrdi. U unga: «Sen namoz oʻqimading; agar (shu holda) oʻlsang, Muhammad ﷺ ning dinidan boshqa (din)da oʻlar eding», — dedi.Зайд ибн Ваҳб (Ҳузайфадан) ривоят қилади: Ҳузайфа рукуъ ва саждани тўкис бажармаётган бир кишини кўрди. У унга: «Сен намоз ўқимадинг; агар (шу ҳолда) ўлсанг, Муҳаммад ﷺ нинг динидан бошқа (дин)да ўлар эдинг», — деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ حُذَيْفَةَ فَقَالَ مَا بَقِيَ مِنْ أَصْحَابِ هَذِهِ الآيَةِ إِلاَّ ثَلاَثَةٌ، وَلاَ مِنَ الْمُنَافِقِينَ إِلاَّ أَرْبَعَةٌ. فَقَالَ أَعْرَابِيٌّ إِنَّكُمْ أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم تُخْبِرُونَا فَلاَ نَدْرِي فَمَا بَالُ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ يَبْقُرُونَ بُيُوتَنَا وَيَسْرِقُونَ أَعْلاَقَنَا. قَالَ أُولَئِكَ الْفُسَّاقُ، أَجَلْ لَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ إِلاَّ أَرْبَعَةٌ. أَحَدُهُمْ شَيْخٌ كَبِيرٌ لَوْ شَرِبَ الْمَاءَ الْبَارِدَ لَمَا وَجَدَ بَرْدَهُ.
(Zayd ibn Vahb aytdi:) Biz Huzayfaning oldida edik; u: «Bu oyatning (munofiqlik haqidagi) ahlidan faqat uchta(si), munofiqlardan esa faqat toʻ rtta(si) qoldi», dedi. Bir aʼrobiy (badaviy): «Sizlar — Muhammad ﷺning ashobi — bizga xabar berasiz, biz esa bilmaymiz; uylarimizni teshib, qadrli mol-mulkimizni oʻ gʻ irlaydigan ana oʻ shalarning holi nima?» dedi. U: «Ular — fosiqlar; ha, ulardan (munofiqlardan) faqat toʻ rttasi qoldi; ularning biri — keksa cholki, agar sovuq suv ichsa, uning sovugʻ ini (ham) sezmas (shunchali keksaygan)», dedi.(Зайд ибн Ваҳб айтди:) Биз Ҳузайфанинг олдида эдик; у: «Бу оятнинг (мунофиқлик ҳақидаги) аҳлидан фақат учта(си), мунофиқлардан эса фақат тў ртта(си) қолди», деди. Бир аъробий (бадавий): «Сизлар — Муҳаммад ﷺнинг ашоби — бизга хабар берасиз, биз эса билмаймиз; уйларимизни тешиб, қадрли мол-мулкимизни ў ғ ирлайдиган ана ў шаларнинг ҳоли нима?» деди. У: «Улар — фосиқлар; ҳа, улардан (мунофиқлардан) фақат тў рттаси қолди; уларнинг бири — кекса чолки, агар совуқ сув ичса, унинг совуғ ини (ҳам) сезмас (шунчали кексайган)», деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ مَرَرْتُ عَلَى أَبِي ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ فَقُلْتُ مَا أَنْزَلَكَ بِهَذِهِ الأَرْضِ قَالَ كُنَّا بِالشَّأْمِ فَقَرَأْتُ [quran sura="9" aya_start="34" aya_end="34"]{وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ} قَالَ مُعَاوِيَةُ مَا هَذِهِ فِينَا، مَا هَذِهِ إِلاَّ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ. قَالَ قُلْتُ إِنَّهَا لَفِينَا وَفِيهِمْ.
(Zayd ibn Vahb aytdi:) Men Robazada Abu Zarning yonidan oʻ tdim va: «Seni bu yerga (choʻ lga) nima tushirdi?» dedim. U: «Biz Shomda edik; men ‹Oltin va kumushni xazina qilib, ularni Alloh yoʻ lida sarflamaydiganlar — ularga alamli azob bilan xushxabar ber› (Tavba surasi, 34) (oyatini) oʻqidim. Muoviya: ‹Bu (oyat) biz (musulmonlar) haqida emas; bu faqat ahli kitob haqida› dedi. Men: ‹Albatta u — biz haqimizda ham, ular haqida ham› dedim», dedi.(Зайд ибн Ваҳб айтди:) Мен Робазада Абу Зарнинг ёнидан ў тдим ва: «Сени бу ерга (чў лга) нима туширди?» дедим. У: «Биз Шомда эдик; мен ‹Олтин ва кумушни хазина қилиб, уларни Аллоҳ йў лида сарфламайдиганлар — уларга аламли азоб билан хушхабар бер› (Тавба сураси, 34) (оятини) ўқидим. Муовия: ‹Бу (оят) биз (мусулмонлар) ҳақида эмас; бу фақат аҳли китоб ҳақида› деди. Мен: ‹Албатта у — биз ҳақимизда ҳам, улар ҳақида ҳам› дедим», деди.