وَبِهِ قَالَ: أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ، أَنَا مُسْلِمٌ الْأَعْوَرُ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ ﷺ يُصَلِّي الظُّهْرَ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ نَقِيَّةٌ، وَيُصَلِّي الْمَغْرِبَ حِينَ تَغْرُبُ، وَيُمْسِي بِالْعِشَاءِ، وَيَقُولُ: «احْتَرِسُوا فَلَا تَنَامُوا» . وَيُصَلِّي الْفَجْرَ حِينَ يَغْشَى النُّورُ السَّمَاءَ.
Anas (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ peshin namozini quyosh ogʻganda oʻqir edilar; asrni quyosh oq va tiniq turganida oʻqir edilar; shomni quyosh botishi bilanoq oʻqir edilar; xuftonni kechiktirib: «Hushyor boʻlinglar, uxlab qolmanglar», der edilar; bomdodni esa nur osmonni qoplaganda oʻqir edilar.Анас (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ пешин намозини қуёш оғганда ўқир эдилар; асрни қуёш оқ ва тиниқ турганида ўқир эдилар; шомни қуёш ботиши биланоқ ўқир эдилар; хуфтонни кечиктириб: «Ҳушёр бўлинглар, ухлаб қолманглар», дер эдилар; бомдодни эса нур осмонни қоплаганда ўқир эдилар.