Abdulloh ibn Abu Avfo (roziyallohu anhu) aytdi: Men (uydan) chiqsam, Rasululloh ﷺ, Abu Bakr va Umar oʻtirgan edilar, Umarning yonida esa bir kichkina bola yigʻlab turardi. Rasululloh ﷺ: «Bolani oʻzingga tort, chunki u adashib qolgan», dedilar. Umar uni oʻziga tortdi. Biz oʻtirganimizda, birdan uning onasi ‹voy oʻgʻlginam› deb faryod solib, yigʻlab keldi. Rasululloh ﷺ Umarga: «Ayolni chaqir, chunki u bolaning onasidir», dedilar. U oʻgʻliga achinganidan boshi ochiq, boshida roʻmoli yoʻq edi. U kelib, yigʻlagan holda bolani Umarning bagʻridan oldi, bola uning bagʻrida edi. Soʻng u oʻgirildi va Rasululloh ﷺni koʻrgach, uyalib qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Bu (ayol)ni oʻz bolasiga mehribon deb bilasizlarmi?» dedilar. Sahobalari: «Albatta, yo Rasululloh», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Buning mehri (dalil boʻlishga) kifoya. Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, Alloh moʻminga bu (ayol) oʻz bolasiga (mehribon) boʻlganidan koʻra mehribonroqdir», dedilar.Абдуллоҳ ибн Абу Авфо (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен (уйдан) чиқсам, Расулуллоҳ ﷺ, Абу Бакр ва Умар ўтирган эдилар, Умарнинг ёнида эса бир кичкина бола йиғлаб турарди. Расулуллоҳ ﷺ: «Болани ўзингга торт, чунки у адашиб қолган», дедилар. Умар уни ўзига тортди. Биз ўтирганимизда, бирдан унинг онаси ‹вой ўғлгинам› деб фарёд солиб, йиғлаб келди. Расулуллоҳ ﷺ Умарга: «Аёлни чақир, чунки у боланинг онасидир», дедилар. У ўғлига ачинганидан боши очиқ, бошида рўмоли йўқ эди. У келиб, йиғлаган ҳолда болани Умарнинг бағридан олди, бола унинг бағрида эди. Сўнг у ўгирилди ва Расулуллоҳ ﷺни кўргач, уялиб қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Бу (аёл)ни ўз боласига меҳрибон деб биласизларми?» дедилар. Саҳобалари: «Албатта, ё Расулуллоҳ», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Бунинг меҳри (далил бўлишга) кифоя. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, Аллоҳ мўминга бу (аёл) ўз боласига (меҳрибон) бўлганидан кўра меҳрибонроқдир», дедилар.