حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ قَالَ: اشْتَكَى ابْنٌ لِأَبِي طَلْحَةَ، فَخَرَجَ أَبُو طَلْحَةَ إِلَى الْمَسْجِدِ فَتُوُفِّيَ الْغُلَامُ، فَهَيَّأَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ الْمَيِّتَ. وَقَالَتْ لِأَهْلِهَا: لَا يُخْبِرَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ أَبَا طَلْحَةَ بِوَفَاةِ ابْنِهِ. فَرَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ، وَمَعَهُ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْمَسْجِدِ مِنْ أَصْحَابِهِ. قَالَ: مَا فَعَلَ الْغُلَامُ؟ قَالَتْ: خَيْرُ مَا كَانَ. فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِمْ عَشَاءَهُمْ، فَتَعَشَّوْا وَخَرَجَ الْقَوْمُ، وَقَامَتِ الْمَرْأَةُ إِلَى مَا تَقُومُ إِلَيْهِ الْمَرْأَةُ، فَلَمَّا كَانَ آخِرُ اللَّيْلِ، قَالَتْ: يَا أَبَا طَلْحَةَ، أَلَمْ تَرَ إِلَى آلِ فُلَانٍ اسْتَعَارُوا عَارِيَةً فَتَمَتَّعُوا بِهَا، فَلَمَّا طُلِبَتْ كَأَنَّهُمْ كَرِهُوا ذَاكَ. قَالَ: مَا أَنْصَفُوا. قَالَتْ: فَإِنَّ ابْنَكَ كَانَ عَارِيَةً مِنَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى، وَإِنَّ اللَّهَ قَبَضَهُ. فَاسْتَرْجَعَ وَحَمِدَ اللَّهَ. فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا رَآهُ قَالَ: «بَارَكَ اللَّهُ لَكُمَا فِي لَيْلَتِكُمَا». فَحَمَلَتْ بِعَبْدِ اللَّهِ فَوَلَدَتْهُ لَيْلًا، وَكَرِهَتْ أَنْ تُحَنِّكَهُ حَتَّى يُحَنِّكَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. قَالَ: فَحَمَلْتُهُ غُدْوَةً، وَمَعِي تَمَرَاتُ عَجْوَةٍ، فَوَجَدْتُهُ يَهْنَأُ أَبَاعِرَ لَهُ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ وَلَدَتِ اللَّيْلَةَ، فَكَرِهَتْ أَنْ تُحَنِّكَهُ حَتَّى يُحَنِّكَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. فَقَالَ: «أَمَعَكَ شَيْءٌ؟» قُلْتُ: تَمَرَاتُ عَجْوَةٍ. فَأَخَذَ بَعْضَهُنَّ فَمَضَغَهُنَّ، ثُمَّ جَمَعَ بُزَاقَهُ فَأَوْجَرَهُ إِيَّاهُ، فَجَعَلَ يَتَلَمَّظُ، فَقَالَ: «حُبُّ الْأَنْصَارِ التَّمْرَ». قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ سَمِّهِ. قَالَ: «هُوَ عَبْدُ اللَّهِ».
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Talhaning bir oʻgʻli kasal boʻldi. Abu Talha masjidga chiqdi va bola vafot etdi. Ummu Sulaym marhumni tayyorladi va ahliga: «Sizlardan hech kim Abu Talhaga oʻgʻlining vafotini aytmasin», dedi. U ahli oldiga qaytdi, u bilan birga masjiddagi ashoblaridan bir necha kishi ham (keldi). U: «Bola nima qildi?» dedi. Ayol: «Boʻlgan holatlarining eng yaxshisida», dedi. Soʻng ularga kechki taomni keltirdi; ular yedilar va qavm chiqib ketdi. Ayol esa ayol kishi (eri uchun) tayyorlanadigan narsaga turdi. Kechaning oxirida u: «Ey Abu Talha, falonchilarni koʻrmadingmi — bir narsani omonatga olib, undan foydalanishdi; qaytarish soʻralganda esa buni yoqtirmagandek boʻlishdi», dedi. U: «Insof qilmabdilar», dedi. Ayol: «Oʻgʻling ham Alloh taborak va taolodan (berilgan) omonat edi; Alloh uni oldi», dedi. Shunda u istirjoʼ aytib, Allohga hamd qildi. Tong otgach, u ertalab Rasululloh ﷺning huzurlariga bordi. U zot uni koʻrib: «Alloh ikkovingizga kechangizda baraka bersin», dedilar. Bas, u (Ummu Sulaym) Abdullohga homilador boʻldi va uni kechasi tugʻdi. U bolaga tahnik qilishni Rasululloh ﷺ tahnik qilmagunlaricha xohlamadi. (Anas) dedi: Men uni tongda koʻtarib oldim, yonimda ajva xurmolari bor edi. U zotni tuyalarini moylayotgan holda topdim. «Yo Rasululloh, Ummu Sulaym bu kecha tugʻdi va u bolaga tahnikni Rasululloh ﷺ qilmagunlaricha (boshqa birov qilishini) xohlamadi», dedim. U zot: «Yoningda biror narsa bormi?» dedilar. «Ajva xurmolari», dedim. U zot ulardan bir nechtasini olib chaynadilar, soʻng soʻlaklarini jamlab, bolaning ogʻziga tomizdilar. Bola lablarini yalay boshladi. Shunda u zot: «Ansorlarning sevgani — xurmo», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, unga ism qoʻying», dedim. U zot: «U — Abdulloh», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Талҳанинг бир ўғли касал бўлди. Абу Талҳа масжидга чиқди ва бола вафот этди. Умму Сулайм марҳумни тайёрлади ва аҳлига: «Сизлардан ҳеч ким Абу Талҳага ўғлининг вафотини айтмасин», деди. У аҳли олдига қайтди, у билан бирга масжиддаги ашобларидан бир неча киши ҳам (келди). У: «Бола нима қилди?» деди. Аёл: «Бўлган ҳолатларининг энг яхшисида», деди. Сўнг уларга кечки таомни келтирди; улар едилар ва қавм чиқиб кетди. Аёл эса аёл киши (эри учун) тайёрланадиган нарсага турди. Кечанинг охирида у: «Эй Абу Талҳа, фалончиларни кўрмадингми — бир нарсани омонатга олиб, ундан фойдаланишди; қайтариш сўралганда эса буни ёқтирмагандек бўлишди», деди. У: «Инсоф қилмабдилар», деди. Аёл: «Ўғлинг ҳам Аллоҳ таборак ва таолодан (берилган) омонат эди; Аллоҳ уни олди», деди. Шунда у истиржў айтиб, Аллоҳга ҳамд қилди. Тонг отгач, у эрталаб Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига борди. У зот уни кўриб: «Аллоҳ икковингизга кечангизда барака берсин», дедилар. Бас, у (Умму Сулайм) Абдуллоҳга ҳомиладор бўлди ва уни кечаси туғди. У болага таҳник қилишни Расулуллоҳ ﷺ таҳник қилмагунларича хоҳламади. (Анас) деди: Мен уни тонгда кўтариб олдим, ёнимда ажва хурмолари бор эди. У зотни туяларини мойлаётган ҳолда топдим. «Ё Расулуллоҳ, Умму Сулайм бу кеча туғди ва у болага таҳникни Расулуллоҳ ﷺ қилмагунларича (бошқа биров қилишини) хоҳламади», дедим. У зот: «Ёнингда бирор нарса борми?» дедилар. «Ажва хурмолари», дедим. У зот улардан бир нечтасини олиб чайнадилар, сўнг сўлакларини жамлаб, боланинг оғзига томиздилар. Бола лабларини ялай бошлади. Шунда у зот: «Ансорларнинг севгани — хурмо», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, унга исм қўйинг», дедим. У зот: «У — Абдуллоҳ», дедилар.