Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ otdan yiqildilar va (badanlarining) oʻng tomoni shikastlandi. Biz u zotning ahvollarini soʻrab kirdik; shu orada namoz vaqti kirdi va u zot oʻtirgan holda namoz oʻqidilar, biz ham oʻtirgan holda oʻqidik. Namozni tugatgach: «Imom faqat unga ergashish uchun (imom) qilingan. U takbir aytsa, takbir aytinglar; rukuʼ qilsa, rukuʼ qilinglar», dedilar. Sufyon bir marta (shunday) dedi: «Sajda qilsa, sajda qilinglar; ‹Samiʼallohu liman hamidah› desa, ‹Robbana va lakal-hamd› denglar; oʻtirgan holda namoz oʻqisa, barchangiz oʻtirgan holda oʻqinglar».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ отдан йиқилдилар ва (баданларининг) ўнг томони шикастланди. Биз у зотнинг аҳволларини сўраб кирдик; шу орада намоз вақти кирди ва у зот ўтирган ҳолда намоз ўқидилар, биз ҳам ўтирган ҳолда ўқидик. Намозни тугатгач: «Имом фақат унга эргашиш учун (имом) қилинган. У такбир айтса, такбир айтинглар; рукуъ қилса, рукуъ қилинглар», дедилар. Суфён бир марта (шундай) деди: «Сажда қилса, сажда қилинглар; ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деса, ‹Роббана ва лакал-ҳамд› денглар; ўтирган ҳолда намоз ўқиса, барчангиз ўтирган ҳолда ўқинглар».