حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ الْكِنْدِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، خَرَجَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تُرِيدُ الصَّلاَةَ فَتَلَقَّاهَا رَجُلٌ فَتَجَلَّلَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا فَصَاحَتْ فَانْطَلَقَ وَمَرَّ عَلَيْهَا رَجُلٌ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . وَمَرَّتْ بِعِصَابَةٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . فَانْطَلَقُوا فَأَخَذُوا الرَّجُلَ الَّذِي ظَنَّتْ أَنَّهُ وَقَعَ عَلَيْهَا وَأَتَوْهَا فَقَالَتْ نَعَمْ هُوَ هَذَا . فَأَتَوْا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَمَرَ بِهِ لِيُرْجَمَ قَامَ صَاحِبُهَا الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا . فَقَالَ لَهَا " اذْهَبِي فَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكِ " . وَقَالَ لِلرَّجُلِ قَوْلاً حَسَنًا وَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا " ارْجُمُوهُ " . وَقَالَ " لَقَدْ تَابَ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَقُبِلَ مِنْهُمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ . وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ سَمِعَ مِنْ أَبِيهِ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلٍ وَعَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ .
Alqama ibn Voil al-Kindiy otasi (Voil al-Kindiy (roziyallohu anhu))dan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺning zamonlarida bir ayol namozni (oʻqishni) niyat qilib (uyidan) chiqdi. Uni bir kishi roʻpara qildi va uni (kiyimi bilan) oʻrab, undan oʻz murodini oʻtkazdi (zino qildi). Ayol qichqirdi, u esa ketib qoldi. (Soʻng) uning yonidan bir kishi oʻtdi, ayol: «Anavi kishi menga shunday-shunday qildi», dedi. Soʻng uning yonidan muhojirlardan bir guruh oʻtdi, ayol: «Anavi kishi menga shunday-shunday qildi», dedi. Ular borib, ayol oʻziga (zino) qilgan deb gumon qilgan kishini ushlab, uni ayolning oldiga keltirishdi. Ayol: «Ha, shu (kishi)», dedi. Uni Rasululloh ﷺning huzurlariga keltirishdi. U zot uni toshboʻron qilishga buyurganlarida, ayolga (zino) qilgan haqiqiy egasi turib: «Yo Rasululloh, men uning egasiman (men qilganman)», dedi. Shunda u zot ayolga: «Bor, Alloh seni kechirdi», dedilar. (Tan olib kelgan) kishiga esa yaxshi soʻz aytdilar. Ayolga (zino) qilgan kishiga esa: «Uni toshboʻron qilinglar», dedilar. Va: «U shunday tavba qildiki, agar Madina ahli (shunday) tavba qilsa, ulardan qabul qilinardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻarib sahihdir. Alqama ibn Voil ibn Hujr otasidan (hadis) eshitgan; u Abduljabbor ibn Voildan kattaroqdir. Abduljabbor ibn Voil esa otasidan (hadis) eshitmagan.Алқама ибн Воил ал-Киндий отаси (Воил ал-Киндий (розияллоҳу анҳу))дан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺнинг замонларида бир аёл намозни (ўқишни) ният қилиб (уйидан) чиқди. Уни бир киши рўпара қилди ва уни (кийими билан) ўраб, ундан ўз муродини ўтказди (зино қилди). Аёл қичқирди, у эса кетиб қолди. (Сўнг) унинг ёнидан бир киши ўтди, аёл: «Анави киши менга шундай-шундай қилди», деди. Сўнг унинг ёнидан муҳожирлардан бир гуруҳ ўтди, аёл: «Анави киши менга шундай-шундай қилди», деди. Улар бориб, аёл ўзига (зино) қилган деб гумон қилган кишини ушлаб, уни аёлнинг олдига келтиришди. Аёл: «Ҳа, шу (киши)», деди. Уни Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келтиришди. У зот уни тошбўрон қилишга буюрганларида, аёлга (зино) қилган ҳақиқий эгаси туриб: «Ё Расулуллоҳ, мен унинг эгасиман (мен қилганман)», деди. Шунда у зот аёлга: «Бор, Аллоҳ сени кечирди», дедилар. (Тан олиб келган) кишига эса яхши сўз айтдилар. Аёлга (зино) қилган кишига эса: «Уни тошбўрон қилинглар», дедилар. Ва: «У шундай тавба қилдики, агар Мадина аҳли (шундай) тавба қилса, улардан қабул қилинарди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир. Алқама ибн Воил ибн Ҳужр отасидан (ҳадис) эшитган; у Абдулжаббор ибн Воилдан каттароқдир. Абдулжаббор ибн Воил эса отасидан (ҳадис) эшитмаган.