حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ يَفْتَتِحُونَ الْقِرَاءَةَ بِـ (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ) قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ كَانُوا يَسْتَفْتِحُونَ الْقِرَاءَةَ بِـ (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ) . قَالَ الشَّافِعِيُّ إِنَّمَا مَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ كَانُوا يَفْتَتِحُونَ الْقِرَاءَةَ بِـ (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ) مَعْنَاهُ أَنَّهُمْ كَانُوا يَبْدَءُونَ بِقِرَاءَةِ فَاتِحَةِ الْكِتَابِ قَبْلَ السُّورَةِ وَلَيْسَ مَعْنَاهُ أَنَّهُمْ كَانُوا لاَ يَقْرَءُونَ ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ) . وَكَانَ الشَّافِعِيُّ يَرَى أَنْ يُبْدَأَ بِـ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ) وَأَنْ يُجْهَرَ بِهَا إِذَا جُهِرَ بِالْقِرَاءَةِ .
Qutayba bizga Abu Avonadan, u Qatodadan, u Anas (ibn Molik) (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. U: «Rasululloh ﷺ, Abu Bakr, Umar va Usmon qiroatni ‹Al-hamdu lillahi rabbil-olamin› bilan boshlar edilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Paygʻambar ﷺning sahobalaridan, tobeinlardan va ulardan keyingilardan boʻlgan ilm ahli amali ham shunga muvofiqdir; ular qiroatni ‹Al-hamdu lillahi rabbil-olamin› bilan boshlar edilar. Shofiʼiy aytdi: Bu hadisning maʼnosi shuki, Paygʻambar ﷺ, Abu Bakr, Umar va Usmon qiroatni ‹Al-hamdu lillahi rabbil-olamin› bilan boshlar edilar — yaʼni ular suradan oldin Fotihani oʻqishni boshlar edilar; uning maʼnosi ular ‹Bismillahir-Rahmanir-Rahim›ni oʻqimas edilar, degani emas. Shofiʼiy ‹Bismillahir-Rahmanir-Rahim›dan boshlanishini va qiroat ovoz chiqarib oʻqilganda uni ham ovoz chiqarib oʻqilishini (maʼqul) koʻrar edi.Қутайба бизга Абу Авонадан, у Қатодадан, у Анас (ибн Молик) (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди. У: «Расулуллоҳ ﷺ, Абу Бакр, Умар ва Усмон қироатни ‹Ал-ҳамду лиллаҳи раббил-оламин› билан бошлар эдилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Пайғамбар ﷺнинг саҳобаларидан, тобеинлардан ва улардан кейингилардан бўлган илм аҳли амали ҳам шунга мувофиқдир; улар қироатни ‹Ал-ҳамду лиллаҳи раббил-оламин› билан бошлар эдилар. Шофиъий айтди: Бу ҳадиснинг маъноси шуки, Пайғамбар ﷺ, Абу Бакр, Умар ва Усмон қироатни ‹Ал-ҳамду лиллаҳи раббил-оламин› билан бошлар эдилар — яъни улар сурадан олдин Фотиҳани ўқишни бошлар эдилар; унинг маъноси улар ‹Бисмиллаҳир-Раҳманир-Раҳим›ни ўқимас эдилар, дегани эмас. Шофиъий ‹Бисмиллаҳир-Раҳманир-Раҳим›дан бошланишини ва қироат овоз чиқариб ўқилганда уни ҳам овоз чиқариб ўқилишини (маъқул) кўрар эди.