حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ سَمِعْتُهُ وَهُوَ، فِي عَشَرَةٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَحَدُهُمْ أَبُو قَتَادَةَ بْنُ رِبْعِيٍّ يَقُولُ أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالُوا مَا كُنْتَ أَقْدَمَنَا لَهُ صُحْبَةً وَلاَ أَكْثَرَنَا لَهُ إِتْيَانًا قَالَ بَلَى . قَالُوا فَاعْرِضْ . فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ اعْتَدَلَ قَائِمًا وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . وَرَكَعَ ثُمَّ اعْتَدَلَ فَلَمْ يُصَوِّبْ رَأْسَهُ وَلَمْ يُقْنِعْ وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . وَرَفَعَ يَدَيْهِ وَاعْتَدَلَ حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلاً ثُمَّ أَهْوَى إِلَى الأَرْضِ سَاجِدًا ثُمَّ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . ثُمَّ جَافَى عَضُدَيْهِ عَنْ إِبْطَيْهِ وَفَتَخَ أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَقَعَدَ عَلَيْهَا ثُمَّ اعْتَدَلَ حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلاً ثُمَّ أَهْوَى سَاجِدًا ثُمَّ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ وَقَعَدَ وَاعْتَدَلَ حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ ثُمَّ نَهَضَ ثُمَّ صَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ حَتَّى إِذَا قَامَ مِنَ السَّجْدَتَيْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ كَمَا صَنَعَ حِينَ افْتَتَحَ الصَّلاَةَ ثُمَّ صَنَعَ كَذَلِكَ حَتَّى كَانَتِ الرَّكْعَةُ الَّتِي تَنْقَضِي فِيهَا صَلاَتُهُ أَخَّرَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَقَعَدَ عَلَى شِقِّهِ مُتَوَرِّكًا ثُمَّ سَلَّمَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ وَمَعْنَى قَوْلِهِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ إِذَا قَامَ مِنَ السَّجْدَتَيْنِ يَعْنِي قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ .
Muhammad ibn Amr ibn Ato Abu Humayd as-Soidiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U (Muhammad) aytdi: Men uni — u Nabiy ﷺ sahobalaridan oʻn kishining orasida edi, ulardan biri Abu Qatoda ibn Ribiy edi — shunday deganini eshitdim: «Men sizlarning oranglarda Rasululloh ﷺning namozlarini eng yaxshi biladiganingizman». Ular: «Sen u zotga hamsuhbatlikda bizdan oldin boʻlmagan eding, u zotning oldiga (kelib turishda) bizdan koʻp ham bormagan eding», deyishdi. U: «Yoʻq, (baribir bilaman)», dedi. Ular: «(U holda) namoynish (koʻrsatib ber)», deyishdi. Shunda u aytdi: «Rasululloh ﷺ namozga turganlarida tik turib (qaddilarini) rostlar, qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar edilar. Ruku qilmoqchi boʻlganlarida qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar, soʻng ‹Allohu akbar› deb ruku qilar edilar. Soʻng (rukuda) qaddilarini rostlar, boshlarini (juda) pastga tushirmas, (juda) yuqori ham koʻtarmas, qoʻllarini tizzalariga qoʻyar edilar. Soʻng ‹Samiʼallohu liman hamidah› deb qoʻllarini koʻtarar, har bir suyak oʻz oʻrniga mutadil holatda qaytguncha (tik) rostlanar edilar. Soʻng yerga sajda qilib egilar, soʻng ‹Allohu akbar› deb (sajdaga ketar) edilar. Soʻng yelkalarini qoʻltiqlaridan (uzoq) ochar, oyoqlari barmoqlarini (qiblaga qaratib) ochar, soʻng chap oyoqlarini bukib, unga oʻtirar, soʻng har bir suyak oʻz oʻrniga mutadil holatda qaytguncha rostlanar, keyin (yana) sajdaga egilar, soʻng ‹Allohu akbar› der edilar. Soʻng oyoqlarini bukib oʻtirar, har bir suyak oʻz oʻrniga qaytguncha rostlanar, keyin (turishga) koʻtarilar edilar. Soʻng ikkinchi rakatda ham xuddi shunday qilar edilar. Toki ikki sajdadan (ikki rakatdan) turganlarida namozni boshlaganlaridagidek takbir aytib, qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar edilar. Soʻng shu tariqa qilar, toki namozlari tugaydigan oxirgi rakatga yetganlarida chap oyoqlarini orqaga chiqarib, dumbalari bilan (yon) tarafga tavarruk holida oʻtirar edilar, soʻng salom berar edilar». Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. (Abu Iso) aytdi: Uning «ikki sajdadan turganlarida qoʻllarini koʻtarar edilar» degan soʻzining maʼnosi — ikki rakatdan turganlarida (demoqdir).Муҳаммад ибн Амр ибн Ато Абу Ҳумайд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади. У (Муҳаммад) айтди: Мен уни — у Набий ﷺ саҳобаларидан ўн кишининг орасида эди, улардан бири Абу Қатода ибн Рибий эди — шундай деганини эшитдим: «Мен сизларнинг орангларда Расулуллоҳ ﷺнинг намозларини энг яхши биладиганингизман». Улар: «Сен у зотга ҳамсуҳбатликда биздан олдин бўлмаган эдинг, у зотнинг олдига (келиб туришда) биздан кўп ҳам бормаган эдинг», дейишди. У: «Йўқ, (барибир биламан)», деди. Улар: «(У ҳолда) намойниш (кўрсатиб бер)», дейишди. Шунда у айтди: «Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида тик туриб (қаддиларини) ростлар, қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар эдилар. Руку қилмоқчи бўлганларида қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар, сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб руку қилар эдилар. Сўнг (рукуда) қаддиларини ростлар, бошларини (жуда) пастга туширмас, (жуда) юқори ҳам кўтармас, қўлларини тиззаларига қўяр эдилар. Сўнг ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деб қўлларини кўтарар, ҳар бир суяк ўз ўрнига мутадил ҳолатда қайтгунча (тик) ростланар эдилар. Сўнг ерга сажда қилиб эгилар, сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб (саждага кетар) эдилар. Сўнг елкаларини қўлтиқларидан (узоқ) очар, оёқлари бармоқларини (қиблага қаратиб) очар, сўнг чап оёқларини букиб, унга ўтирар, сўнг ҳар бир суяк ўз ўрнига мутадил ҳолатда қайтгунча ростланар, кейин (яна) саждага эгилар, сўнг ‹Аллоҳу акбар› дер эдилар. Сўнг оёқларини букиб ўтирар, ҳар бир суяк ўз ўрнига қайтгунча ростланар, кейин (туришга) кўтарилар эдилар. Сўнг иккинчи ракатда ҳам худди шундай қилар эдилар. Токи икки саждадан (икки ракатдан) турганларида намозни бошлаганларидагидек такбир айтиб, қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар эдилар. Сўнг шу тариқа қилар, токи намозлари тугайдиган охирги ракатга етганларида чап оёқларини орқага чиқариб, думбалари билан (ён) тарафга таваррук ҳолида ўтирар эдилар, сўнг салом берар эдилар». Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. (Абу Исо) айтди: Унинг «икки саждадан турганларида қўлларини кўтарар эдилар» деган сўзининг маъноси — икки ракатдан турганларида (демоқдир).