Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Marr az-Zahronda bir quyonni hurkitib yubordik. Nabiy ﷺning sahobalari uning ortidan yugurdilar. Men uni quvib yetib, ushlab oldim va Abu Talhaning oldiga olib keldim. U uni oʻtkir tosh (marva) bilan soʻydi, soʻng uning bir sonini — yoki bir boldirini — men bilan Nabiy ﷺga yubordi, u zot uni yedilar». (Hishom) aytdi: Men: ‹U yedimi?› dedim. U: ‹Uni qabul qildilar›, dedi. Abu Iso aytdi: Bu bobda Jobir, Ammor va Muhammad ibn Safvondan ham (rivoyatlar) bor — u Muhammad ibn Sayfiy ham deyiladi. Bu hadis hasan sahihdir. Aksar ilm ahlining amali shunga koʻra boʻlib, ular quyon yeyishda hech qanday zarar koʻrmaydilar. Baʼzi ilm ahli esa quyon yeyishni makruh sanab: ‹U hayz koʻradi (qon koʻradi)›, deganlar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Марр аз-Заҳронда бир қуённи ҳуркитиб юбордик. Набий ﷺнинг саҳобалари унинг ортидан югурдилар. Мен уни қувиб етиб, ушлаб олдим ва Абу Талҳанинг олдига олиб келдим. У уни ўткир тош (марва) билан сўйди, сўнг унинг бир сонини — ёки бир болдирини — мен билан Набий ﷺга юборди, у зот уни едилар». (Ҳишом) айтди: Мен: ‹У едими?› дедим. У: ‹Уни қабул қилдилар›, деди. Абу Исо айтди: Бу бобда Жобир, Аммор ва Муҳаммад ибн Сафвондан ҳам (ривоятлар) бор — у Муҳаммад ибн Сайфий ҳам дейилади. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Аксар илм аҳлининг амали шунга кўра бўлиб, улар қуён ейишда ҳеч қандай зарар кўрмайдилар. Баъзи илм аҳли эса қуён ейишни макруҳ санаб: ‹У ҳайз кўради (қон кўради)›, деганлар.