حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ عَلَى نَاقَتِهِ وَأَنَا تَحْتَ جِرَانِهَا وَهِيَ تَقْصَعُ بِجَرَّتِهَا وَإِنَّ لُعَابَهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَىَّ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ أَعْطَى كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلاَ وَصِيَّةَ لِوَارِثٍ وَالْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَمَنِ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوِ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ رَغْبَةً عَنْهُمْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً " . قَالَ وَسَمِعْتُ أَحْمَدَ بْنَ الْحَسَنِ يَقُولُ قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ لاَ أُبَالِي بِحَدِيثِ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ . قَالَ وَسَأَلْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيلَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ فَوَثَّقَهُ وَقَالَ إِنَّمَا يَتَكَلَّمُ فِيهِ ابْنُ عَوْنٍ ثُمَّ رَوَى ابْنُ عَوْنٍ عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي زَيْنَبَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ tuyalari ustida xutba qildilar, men esa uning boʻyni tagida edim, u tuya kavsh qaytarar, soʻlagi mening ikki kuragim orasiga oqib tushardi. Men u zotning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta Alloh har bir haqdorga uning haqqini bergandir, vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshakka tegishlidir, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqaga (oʻzini) nisbat bersa yoki ulardan yuz oʻgirib oʻz xojalaridan boshqaga mansublik daʼvo qilsa, unga Allohning laʼnati boʻladi, Alloh undan na farz, na nafl (ibodatni) qabul qilmaydi.» (Roviy) aytdi: Men Ahmad ibn al-Hasanning shunday deganini eshitdim: Ahmad ibn Hanbal: «Men Shahr ibn Havshab hadisini parvo qilmayman», dedi. (Roviy) aytdi: Men Muhammad ibn Ismoildan Shahr ibn Havshab haqida soʻradim, u uni ishonchli (siqa) sanadi va: «Uning haqida faqat Ibn Avngina (tanqid qilib) gapiradi, soʻng Ibn Avn Hilol ibn Abu Zaynabdan, u Shahr ibn Havshabdan rivoyat qildi», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ туялари устида хутба қилдилар, мен эса унинг бўйни тагида эдим, у туя кавш қайтарар, сўлаги менинг икки курагим орасига оқиб тушарди. Мен у зотнинг шундай деганларини эшитдим: «Албатта Аллоҳ ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир, ворисга васият йўқдир. Бола тўшакка тегишлидир, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқага (ўзини) нисбат берса ёки улардан юз ўгириб ўз хожаларидан бошқага мансублик даъво қилса, унга Аллоҳнинг лаънати бўлади, Аллоҳ ундан на фарз, на нафл (ибодатни) қабул қилмайди.» (Ровий) айтди: Мен Аҳмад ибн ал-Ҳасаннинг шундай деганини эшитдим: Аҳмад ибн Ҳанбал: «Мен Шаҳр ибн Ҳавшаб ҳадисини парво қилмайман», деди. (Ровий) айтди: Мен Муҳаммад ибн Исмоилдан Шаҳр ибн Ҳавшаб ҳақида сўрадим, у уни ишончли (сиқа) санади ва: «Унинг ҳақида фақат Ибн Авнгина (танқид қилиб) гапиради, сўнг Ибн Авн Ҳилол ибн Абу Зайнабдан, у Шаҳр ибн Ҳавшабдан ривоят қилди», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.