Adiyy ibn Hotim (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺning oldilariga keldim, u zot masjidda oʻtirgan edilar. Odamlar: «Bu Adiyy ibn Hotim», dedilar. Men hech qanday omonlik (ahdnoma) va hatsiz kelgan edim. Men u zotga yetib borganimda, u zot qoʻlimdan ushladilar — bundan oldin u zot: «Men Alloh Oʻz qoʻlini mening qoʻlimga (yetkazib) qoʻyishini umid qilaman», degan edilar. (Adiyy) aytdi: U zot men bilan turdilar. Shunda bir ayol oʻzi bilan boladan bola bilan u zotni kutib oldi va: «Bizning sizdan hojatimiz bor», dedilar. U zot ularning hojatini bitirgunlaricha ular bilan turdilar, soʻng qoʻlimdan ushlab, oʻz uylariga olib bordilar. Cho ri u zotga yostiq tashladi, u zot unga oʻtirdilar, men esa u zotning oldilarida oʻtirdim. U zot Allohga hamd va sano aytib, soʻng: «Seni ‹La ilaha illalloh› deyishdan nima qochiryapti? Sen Allohdan boshqa biror iloh borligini bilasanmi?» dedilar. Men: «Yoʻq», dedim. (Adiyy) aytdi: Soʻng u zot bir oz gapirdilar, keyin: «Seni ‹Allohu akbar› deyishdan nima qochiryapti? Sen Allohdan kattaroq biror narsa borligini bilasanmi?» dedilar. Men: «Yoʻq», dedim. U zot: «Albatta yahudiylar gʻazabga uchraganlardir, nasorolar esa adashganlardir», dedilar. Men: «Men musulmon boʻlib keldim», dedim. (Adiyy) aytdi: Men u zotning yuzlari xursandlikdan yorishganini koʻrdim. Soʻng u zot men haqimda buyurdilar va men ansorlardan boʻlgan bir kishining huzuriga tushirildim. Men kunning ikki tarafida (ertayu kech) uning oldiga borib turardim. Bir kuni kechqurun men uning huzurida ekanimda, u zotning oldilariga yungdan, mana shu yoʻl-yoʻl gilamlardek kiyimlardagi bir qavm keldi. U zot namoz oʻqib, turib, ularga (sadaqa berishga) chaqirdilar va: «Bir soʼ boʻlsa ham, yarim soʼ boʻlsa ham, bir hovuch boʻlsa ham, bir hovuchning bir qismi boʻlsa ham (sadaqa qiling). Birovingiz hatto bir dona xurmo bilan, hatto xurmoning bir boʻlagi bilan boʻlsa ham yuzini doʻzaxning, oʻtning issigʻidan saqlasin. Chunki birovingiz Allohga yoʻliqadi, U esa unga: men sizlarga aytayotganimni aytadi: ‹Senga quloq va koʻz qilib bermadimmi?› deydi, u: ‹Albatta› deydi. ‹Senga mol va bola berib qoʻymadimmi?› deydi, u: ‹Albatta› deydi. ‹Oʻzing uchun nima taqdim qilding?› deydi. Shunda u oldiga, orqasiga, oʻng tomoniga, chap tomoniga qaraydi, lekin yuzini doʻzaxning issigʻidan saqlaydigan hech narsa topmaydi. Birovingiz hatto xurmoning bir boʻlagi bilan boʻlsa ham yuzini oʻtdan saqlasin. Agar topmasa, yaxshi soʻz bilan (saqlasin). Men sizlarning faqirlikka tushishingizdan qoʻrqmayman. Chunki Alloh sizlarga yordam beruvchi va beruvchidir, hatto kajava (egasi) Yasrib bilan Hiyra orasida — moliga oʻgʻirlik xavfidan boshqa narsadan qoʻrqmay yuradigan boʻladi», dedilar. (Adiyy) aytdi: Men ichimda: Ey, Toy qabilasining oʻgʻrilari qayerda qoldi, deya boshladim. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat Simok ibn Harb hadisidan bilamiz.Адийй ибн Ҳотим (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келдим, у зот масжидда ўтирган эдилар. Одамлар: «Бу Адийй ибн Ҳотим», дедилар. Мен ҳеч қандай омонлик (аҳднома) ва ҳатсиз келган эдим. Мен у зотга етиб борганимда, у зот қўлимдан ушладилар — бундан олдин у зот: «Мен Аллоҳ Ўз қўлини менинг қўлимга (етказиб) қўйишини умид қиламан», деган эдилар. (Адийй) айтди: У зот мен билан турдилар. Шунда бир аёл ўзи билан боладан бола билан у зотни кутиб олди ва: «Бизнинг сиздан ҳожатимиз бор», дедилар. У зот уларнинг ҳожатини битиргунларича улар билан турдилар, сўнг қўлимдан ушлаб, ўз уйларига олиб бордилар. Чо ри у зотга ёстиқ ташлади, у зот унга ўтирдилар, мен эса у зотнинг олдиларида ўтирдим. У зот Аллоҳга ҳамд ва сано айтиб, сўнг: «Сени ‹Ла илаҳа иллаллоҳ› дейишдан нима қочиряпти? Сен Аллоҳдан бошқа бирор илоҳ борлигини биласанми?» дедилар. Мен: «Йўқ», дедим. (Адийй) айтди: Сўнг у зот бир оз гапирдилар, кейин: «Сени ‹Аллоҳу акбар› дейишдан нима қочиряпти? Сен Аллоҳдан каттароқ бирор нарса борлигини биласанми?» дедилар. Мен: «Йўқ», дедим. У зот: «Албатта яҳудийлар ғазабга учраганлардир, насоролар эса адашганлардир», дедилар. Мен: «Мен мусулмон бўлиб келдим», дедим. (Адийй) айтди: Мен у зотнинг юзлари хурсандликдан ёришганини кўрдим. Сўнг у зот мен ҳақимда буюрдилар ва мен ансорлардан бўлган бир кишининг ҳузурига туширилдим. Мен куннинг икки тарафида (эртаю кеч) унинг олдига бориб турардим. Бир куни кечқурун мен унинг ҳузурида эканимда, у зотнинг олдиларига юнгдан, мана шу йўл-йўл гиламлардек кийимлардаги бир қавм келди. У зот намоз ўқиб, туриб, уларга (садақа беришга) чақирдилар ва: «Бир сў бўлса ҳам, ярим сў бўлса ҳам, бир ҳовуч бўлса ҳам, бир ҳовучнинг бир қисми бўлса ҳам (садақа қилинг). Бировингиз ҳатто бир дона хурмо билан, ҳатто хурмонинг бир бўлаги билан бўлса ҳам юзини дўзахнинг, ўтнинг иссиғидан сақласин. Чунки бировингиз Аллоҳга йўлиқади, У эса унга: мен сизларга айтаётганимни айтади: ‹Сенга қулоқ ва кўз қилиб бермадимми?› дейди, у: ‹Албатта› дейди. ‹Сенга мол ва бола бериб қўймадимми?› дейди, у: ‹Албатта› дейди. ‹Ўзинг учун нима тақдим қилдинг?› дейди. Шунда у олдига, орқасига, ўнг томонига, чап томонига қарайди, лекин юзини дўзахнинг иссиғидан сақлайдиган ҳеч нарса топмайди. Бировингиз ҳатто хурмонинг бир бўлаги билан бўлса ҳам юзини ўтдан сақласин. Агар топмаса, яхши сўз билан (сақласин). Мен сизларнинг фақирликка тушишингиздан қўрқмайман. Чунки Аллоҳ сизларга ёрдам берувчи ва берувчидир, ҳатто кажава (эгаси) Ясриб билан Ҳийра орасида — молига ўғирлик хавфидан бошқа нарсадан қўрқмай юрадиган бўлади», дедилар. (Адийй) айтди: Мен ичимда: Эй, Той қабиласининг ўғрилари қаерда қолди, дея бошладим. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Симок ибн Ҳарб ҳадисидан биламиз.