حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ بْنِ يُونُسَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ الرَّجُلُ صَائِمًا فَحَضَرَ الإِفْطَارُ فَنَامَ قَبْلَ أَنْ يُفْطِرَ لَمْ يَأْكُلْ لَيْلَتَهُ وَلاَ يَوْمَهُ حَتَّى يُمْسِيَ وَإِنَّ قَيْسَ بْنَ صِرْمَةَ الأَنْصَارِيَّ كَانَ صَائِمًا فَلَمَّا حَضَرَهُ الإِفْطَارُ أَتَى امْرَأَتَهُ فَقَالَ هَلْ عِنْدَكِ طَعَامٌ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ أَنْطَلِقُ فَأَطْلُبُ لَكَ . وَكَانَ يَوْمَهُ يَعْمَلُ فَغَلَبَتْهُ عَيْنُهُ وَجَاءَتْهُ امْرَأَتُهُ فَلَمَّا رَأَتْهُ قَالَتْ خَيْبَةً لَكَ . فَلَمَّا انْتَصَفَ النَّهَارُ غُشِيَ عَلَيْهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : ( أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَائِكُمْ ) فَفَرِحُوا بِهَا فَرَحًا شَدِيدًا : (فَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺning sahobalari roʻzador boʻlganlarida, iftor vaqti kirgach, agar biror kishi iftor qilishdan oldin uxlab qolsa, oʻsha kechasi ham, ertasi kuni ham kech kirgunga qadar hech narsa yemas edi. Qays ibn Sirma al-Ansoriy roʻzador edi. Iftor vaqti kirgach, u xotinining oldiga kelib: ‹Sende yegulik bormi?› dedi. Xotini: ‹Yoʻq, lekin men borib senga qidirib kelaman›, dedi. U kunduzi ishlagan edi, koʻzini uyqu bosib qoldi. Xotini kelib uni koʻrgach: ‹Qolding-a noumid boʻlib!› dedi. Ertasi kuni tushga borib u behush boʻlib yiqildi. Bu Nabiy ﷺga zikr qilindi. Shunda mana bu oyat nozil boʻldi: {Roʻza kechasida xotinlaringizga yaqinlashish sizlarga halol qilindi}. Bundan ular nihoyatda sevindilar. {Tongning oq ipi qora ipdan ajralib koʻringuncha yeb-iching}», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahih hadisdir.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺнинг саҳобалари рўзадор бўлганларида, ифтор вақти киргач, агар бирор киши ифтор қилишдан олдин ухлаб қолса, ўша кечаси ҳам, эртаси куни ҳам кеч киргунга қадар ҳеч нарса емас эди. Қайс ибн Сирма ал-Ансорий рўзадор эди. Ифтор вақти киргач, у хотинининг олдига келиб: ‹Сенде егулик борми?› деди. Хотини: ‹Йўқ, лекин мен бориб сенга қидириб келаман›, деди. У кундузи ишлаган эди, кўзини уйқу босиб қолди. Хотини келиб уни кўргач: ‹Қолдинг-а ноумид бўлиб!› деди. Эртаси куни тушга бориб у беҳуш бўлиб йиқилди. Бу Набий ﷺга зикр қилинди. Шунда мана бу оят нозил бўлди: {Рўза кечасида хотинларингизга яқинлашиш сизларга ҳалол қилинди}. Бундан улар ниҳоятда севиндилар. {Тонгнинг оқ ипи қора ипдан ажралиб кўрингунча еб-ичинг}», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.