حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، يَقُولُ إِنِّي كُنْتُ رَجُلاً إِذَا سَمِعْتُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي وَإِذَا حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ وَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ ثُمَّ يُصَلِّي ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلاَّ غَفَرَ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ : (وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ قَدْ رَوَاهُ شُعْبَةُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَرَفَعُوهُ وَرَوَاهُ مِسْعَرٌ وَسُفْيَانُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَلَمْ يَرْفَعَاهُ وَقَدْ رَوَاهُ بَعْضُهُمْ عَنْ مِسْعَرٍ فَأَوْقَفَهُ وَرَفَعَهُ بَعْضُهُمْ وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَأَوْقَفَهُ وَلاَ نَعْرِفُ لأَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ حَدِيثًا إِلاَّ هَذَا .
Abu Bakr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitganini aytdi: «Qaysi bir kishi gunoh qilsa, soʻng turib tahorat olsa, soʻng namoz oʻqisa, soʻng Allohdan magʻfirat soʻrasa, albatta Alloh uni magʻfirat qiladi». Soʻng (Rasululloh ﷺ) bu oyatni oʻqidilar: {Ular fohisha ish qilib qoʻyganlarida yoki oʻzlariga zulm qilganlarida Allohni eslab, gunohlari uchun magʻfirat soʻraydigan zotlardir} (Oli Imron 135) — oyatning oxirigacha. Abu Iso aytdi: Bu hadisni Shuʼba va boshqa bir necha kishi Usmon ibn Mugʻiyradan marfuʼ qilib rivoyat qilganlar; uni Misʼar va Sufyon Usmon ibn Mugʻiyradan rivoyat qilib, marfuʼ qilmaganlar. Baʼzilar uni Misʼardan rivoyat qilib mavquf qilgan, baʼzilar marfuʼ qilgan. Uni Sufyon as-Savriy Usmon ibn Mugʻiyradan rivoyat qilib mavquf qilgan. Biz Asmo ibn al-Hakam uchun bu hadisdan boshqa hadis bilmaymiz.Абу Бакр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитганини айтди: «Қайси бир киши гуноҳ қилса, сўнг туриб таҳорат олса, сўнг намоз ўқиса, сўнг Аллоҳдан мағфират сўраса, албатта Аллоҳ уни мағфират қилади». Сўнг (Расулуллоҳ ﷺ) бу оятни ўқидилар: {Улар фоҳиша иш қилиб қўйганларида ёки ўзларига зулм қилганларида Аллоҳни эслаб, гуноҳлари учун мағфират сўрайдиган зотлардир} (Оли Имрон 135) — оятнинг охиригача. Абу Исо айтди: Бу ҳадисни Шуъба ва бошқа бир неча киши Усмон ибн Муғийрадан марфуъ қилиб ривоят қилганлар; уни Мисъар ва Суфён Усмон ибн Муғийрадан ривоят қилиб, марфуъ қилмаганлар. Баъзилар уни Мисъардан ривоят қилиб мавқуф қилган, баъзилар марфуъ қилган. Уни Суфён ас-Саврий Усмон ибн Муғийрадан ривоят қилиб мавқуф қилган. Биз Асмо ибн ал-Ҳакам учун бу ҳадисдан бошқа ҳадис билмаймиз.