حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، عَنْ عَوْفٍ، عَنِ الْحَسَنِ، وَمُحَمَّدٍ، وَخِلاَسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ رَجُلاً حَيِيًّا سِتِّيرًا مَا يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَيْءٌ اسْتِحْيَاءً مِنْهُ فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا السِّتْرَ إِلاَّ مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا وَإِنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ خَلاَ يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى حَجَرٍ ثُمَّ اغْتَسَلَ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ فَطَلَبَ الْحَجَرَ فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ ثَوْبِي حَجَرُ حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ النَّاسِ خَلْقًا وَأَبْرَأَهُ مِمَّا كَانُوا يَقُولُونَ قَالَ وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ وَلَبِسَهُ وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ عَصَاهُ ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَفِيهِ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot (shunday) dedilar: «Albatta Muso alayhissalom hayoli, oʻzini berkitadigan kishi edi, sharm-hayosidan terisidan hech narsa koʻrinmas edi. Bani Isroildan unga ozor beradiganlar ozor berdilar va: ‹Bu (kishi) terisidagi ayb — yo pes, yo churra, yo (boshqa) bir nuqson sababli oʻzini shuncha berkitadi› dedilar. Alloh azza va jalla esa uni ular aytgan (ayb)dan poklamoqchi boʻldi. Bir kuni Muso alayhissalom yolgʻiz qoldi va kiyimlarini bir toshga qoʻyib, gʻusl qildi. Tamomlagach, kiyimlarini olmoq uchun ularga qarab keldi, tosh esa kiyimi bilan qochib qoldi. Muso asosini olib, toshning ortidan: ‹Kiyimim, ey tosh! Kiyimim, ey tosh!› deya quvib bordi, toki Bani Isroildan bir jamoaga yetdi. Ular uni yalangʻoch, odamlarning eng chiroyli badanlisi (holida) koʻrdilar va (Alloh) uni ular aytayotgan (ayb)dan pokladi. Tosh toʻxtadi, (Muso) kiyimini olib, kiydi va asosi bilan toshni ura boshladi. Allohga qasamki, toshda asosining izidan uch, yoki toʻrt, yoki besh (joyda) belgi bor edi. Mana shu Alloh taoloning: {Ey iymon keltirganlar, Musoga ozor berganlar kabi boʻlmanglar. Bas, Alloh uni ular aytgan (ayb)dan pokladi va u Alloh nazdida obroʻli edi} degan soʻzidir». Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir va u bir necha vajhlardan Abu Hurayradan Nabiy ﷺdan rivoyat qilingan. Shuningdek (bu bobda) Anasdan, Nabiy ﷺdan (ham rivoyat) bor.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот (шундай) дедилар: «Албатта Мусо алайҳиссалом ҳаёли, ўзини беркитадиган киши эди, шарм-ҳаёсидан терисидан ҳеч нарса кўринмас эди. Бани Исроилдан унга озор берадиганлар озор бердилар ва: ‹Бу (киши) терисидаги айб — ё пес, ё чурра, ё (бошқа) бир нуқсон сабабли ўзини шунча беркитади› дедилар. Аллоҳ азза ва жалла эса уни улар айтган (айб)дан покламоқчи бўлди. Бир куни Мусо алайҳиссалом ёлғиз қолди ва кийимларини бир тошга қўйиб, ғусл қилди. Тамомлагач, кийимларини олмоқ учун уларга қараб келди, тош эса кийими билан қочиб қолди. Мусо асосини олиб, тошнинг ортидан: ‹Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!› дея қувиб борди, токи Бани Исроилдан бир жамоага етди. Улар уни яланғоч, одамларнинг энг чиройли баданлиси (ҳолида) кўрдилар ва (Аллоҳ) уни улар айтаётган (айб)дан поклади. Тош тўхтади, (Мусо) кийимини олиб, кийди ва асоси билан тошни ура бошлади. Аллоҳга қасамки, тошда асосининг изидан уч, ёки тўрт, ёки беш (жойда) белги бор эди. Мана шу Аллоҳ таолонинг: {Эй иймон келтирганлар, Мусога озор берганлар каби бўлманглар. Бас, Аллоҳ уни улар айтган (айб)дан поклади ва у Аллоҳ наздида обрўли эди} деган сўзидир». Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир ва у бир неча важҳлардан Абу Ҳурайрадан Набий ﷺдан ривоят қилинган. Шунингдек (бу бобда) Анасдан, Набий ﷺдан (ҳам ривоят) бор.