حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ أَرَادَ ابْنُ مَعْمَرٍ أَنْ يُنْكِحَ، ابْنَهُ فَبَعَثَنِي إِلَى أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَوْسِمِ بِمَكَّةَ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّ أَخَاكَ يُرِيدُ أَنْ يُنْكِحَ ابْنَهُ فَأَحَبَّ أَنْ يُشْهِدَكَ ذَلِكَ . قَالَ لاَ أُرَاهُ إِلاَّ أَعْرَابِيًّا جَافِيًا إِنَّ الْمُحْرِمَ لاَ يَنْكِحُ وَلاَ يُنْكِحُ . أَوْ كَمَا قَالَ ثُمَّ حَدَّثَ عَنْ عُثْمَانَ مِثْلَهُ يَرْفَعُهُ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي رَافِعٍ وَمَيْمُونَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عُثْمَانَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَعَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَابْنُ عُمَرَ وَهُوَ قَوْلُ بَعْضِ فُقَهَاءِ التَّابِعِينَ وَبِهِ يَقُولُ مَالِكٌ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ لاَ يَرَوْنَ أَنْ يَتَزَوَّجَ الْمُحْرِمُ قَالُوا فَإِنْ نَكَحَ فَنِكَاحُهُ بَاطِلٌ .
Nubayh ibn Vahbdan rivoyat qilinadi: Ibn Maʼmar oʻgʻlini uylantirmoqchi boʻlib, meni Makkadagi mavsum amiri Abon ibn Usmon huzuriga yubordi. Men uning oldiga keldim-da: «Akangiz oʻgʻlini uylantirmoqchi va buni siz guvoh boʻlishingizni xohlaydi», dedim. U: «Men uni faqat qoʻpol aʼrobiy deb bilaman; muhrim na nikohlanadi, na (boshqani) nikohlab beradi», dedi — yoki shunga oʻxshash (soʻz) aytdi. Soʻngra u Usmondan shunga oʻxshashini, uni (Paygʻambar ﷺga) koʻtarib (marfuʼ qilib) rivoyat qildi. Bu bobda Abu Rofeʼ va Maymunadan ham (hadis rivoyat qilingan). Abu Iso aytdi: Usmonning hadisi hasan sahih hadisdir. Paygʻambar ﷺning baʼzi sahobalari huzurida amal shunga muvofiqdir, ular orasida Umar ibn al-Xattob, Ali ibn Abu Tolib va Ibn Umar bor. Bu tobeinlardan baʼzi fuqaholarning soʻzidir. Molik, Shofeiy, Ahmad va Ishoq ham shuni aytadilar — ular muhrimning uylanishini joiz deb koʻrmaydilar va: Agar nikohlansa, uning nikohi botildir, deganlar.Нубайҳ ибн Ваҳбдан ривоят қилинади: Ибн Маъмар ўғлини уйлантирмоқчи бўлиб, мени Маккадаги мавсум амири Абон ибн Усмон ҳузурига юборди. Мен унинг олдига келдим-да: «Акангиз ўғлини уйлантирмоқчи ва буни сиз гувоҳ бўлишингизни хоҳлайди», дедим. У: «Мен уни фақат қўпол аъробий деб биламан; муҳрим на никоҳланади, на (бошқани) никоҳлаб беради», деди — ёки шунга ўхшаш (сўз) айтди. Сўнгра у Усмондан шунга ўхшашини, уни (Пайғамбар ﷺга) кўтариб (марфуъ қилиб) ривоят қилди. Бу бобда Абу Рофеъ ва Маймунадан ҳам (ҳадис ривоят қилинган). Абу Исо айтди: Усмоннинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Пайғамбар ﷺнинг баъзи саҳобалари ҳузурида амал шунга мувофиқдир, улар орасида Умар ибн ал-Хаттоб, Али ибн Абу Толиб ва Ибн Умар бор. Бу тобеинлардан баъзи фуқаҳоларнинг сўзидир. Молик, Шофеий, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар — улар муҳримнинг уйланишини жоиз деб кўрмайдилар ва: Агар никоҳланса, унинг никоҳи ботилдир, деганлар.