حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَزِّمِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجٍّ أَوْ عُمْرَةٍ فَاسْتَقْبَلَنَا رِجْلٌ مِنْ جَرَادٍ فَجَعَلْنَا نَضْرِبُهُ بِسِيَاطِنَا وَعِصِيِّنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " كُلُوهُ فَإِنَّهُ مِنْ صَيْدِ الْبَحْرِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الْمُهَزِّمِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَأَبُو الْمُهَزِّمِ اسْمُهُ يَزِيدُ بْنُ سُفْيَانَ وَقَدْ تَكَلَّمَ فِيهِ شُعْبَةُ . وَقَدْ رَخَّصَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ لِلْمُحْرِمِ أَنْ يَصِيدَ الْجَرَادَ وَيَأْكُلَهُ وَرَأَى بَعْضُهُمْ عَلَيْهِ صَدَقَةً إِذَا اصْطَادَهُ وَأَكَلَهُ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan haj yoki umrada chiqdik. Bizni bir toʻp chigirtka qarshi oldi, biz uni qamchilarimiz va tayoqlarimiz bilan ura boshladik. Shunda Nabiy ﷺ: ‹Uni yenglar, chunki u dengiz ovidandir›, dedilar». Abu Iso aytdi: Bu gʻarib hadisdir. Biz uni faqat Abu Muhazzimning Abu Hurayradan rivoyatidan bilamiz. Abu Muhazzimning ismi Yazid ibn Sufyon boʻlib, Shuʼba uning haqida (tanqid bilan) gapirgan. Ilm ahlidan baʼzilari muhrim kishi chigirtkani ovlab yeyishiga ruxsat berganlar, baʼzilari esa uni ovlab yegan kishiga sadaqa lozim, deb koʻrganlar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан ҳаж ёки умрада чиқдик. Бизни бир тўп чигиртка қарши олди, биз уни қамчиларимиз ва таёқларимиз билан ура бошладик. Шунда Набий ﷺ: ‹Уни енглар, чунки у денгиз овидандир›, дедилар». Абу Исо айтди: Бу ғариб ҳадисдир. Биз уни фақат Абу Муҳаззимнинг Абу Ҳурайрадан ривоятидан биламиз. Абу Муҳаззимнинг исми Язид ибн Суфён бўлиб, Шуъба унинг ҳақида (танқид билан) гапирган. Илм аҳлидан баъзилари муҳрим киши чигирткани овлаб ейишига рухсат берганлар, баъзилари эса уни овлаб еган кишига садақа лозим, деб кўрганлар.