حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِي وَهُوَ قَرِيرُ الْعَيْنِ طَيِّبُ النَّفْسِ فَرَجَعَ إِلَىَّ وَهُوَ حَزِينٌ فَقُلْتُ لَهُ فَقَالَ " إِنِّي دَخَلْتُ الْكَعْبَةَ وَوَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ فَعَلْتُ إِنِّي أَخَافُ أَنْ أَكُونَ أَتْعَبْتُ أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Nabiy ﷺ koʻzlari quvonchli, koʻngillari xush holatda mening oldimdan chiqib ketdilar, soʻng gʻamgin holda oldimga qaytdilar. Men ulardan (sababini) soʻradim, shunda ular: ‹Men Kaʼbaga kirdim, koshki shunday qilmaganimda edi (deb orzu qildim). Chunki men oʻzimdan keyin ummatimni mashaqqatga solib qoʻyishdan qoʻrqaman›, dedilar.» Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У айтди: «Набий ﷺ кўзлари қувончли, кўнгиллари хуш ҳолатда менинг олдимдан чиқиб кетдилар, сўнг ғамгин ҳолда олдимга қайтдилар. Мен улардан (сабабини) сўрадим, шунда улар: ‹Мен Каъбага кирдим, кошки шундай қилмаганимда эди (деб орзу қилдим). Чунки мен ўзимдан кейин умматимни машаққатга солиб қўйишдан қўрқаман›, дедилар.» Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.