حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، وَإِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، وَزَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ مُضَرِّسِ بْنِ أَوْسِ بْنِ حَارِثَةَ بْنِ لاَمٍ الطَّائِيِّ، قَالَ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمُزْدَلِفَةِ حِينَ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي جِئْتُ مِنْ جَبَلَىْ طَيِّئٍ أَكْلَلْتُ رَاحِلَتِي وَأَتْعَبْتُ نَفْسِي وَاللَّهِ مَا تَرَكْتُ مِنْ حَبْلٍ إِلاَّ وَقَفْتُ عَلَيْهِ فَهَلْ لِي مِنْ حَجٍّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ شَهِدَ صَلاَتَنَا هَذِهِ وَوَقَفَ مَعَنَا حَتَّى نَدْفَعَ وَقَدْ وَقَفَ بِعَرَفَةَ قَبْلَ ذَلِكَ لَيْلاً أَوْ نَهَارًا فَقَدْ أَتَمَّ حَجَّهُ وَقَضَى تَفَثَهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ قَوْلُهُ " تَفَثَهُ " . يَعْنِي نُسُكَهُ . قَوْلُهُ " مَا تَرَكْتُ مِنْ حَبْلٍ إِلاَّ وَقَفْتُ عَلَيْهِ " . إِذَا كَانَ مِنْ رَمْلٍ يُقَالُ لَهُ حَبْلٌ وَإِذَا كَانَ مِنْ حِجَارَةٍ يُقَالُ لَهُ جَبَلٌ .
Urva ibn Muzarris ibn Avs ibn Horisa ibn Lom at-Toiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺning oldilariga Muzdalifada — u zot namozga chiqqan paytlarida — keldim va: «Ey Allohning Rasuli, men Tayyiʼ (qabilasi)ning ikki togʻidan keldim, ulovimni horitdim va oʻzimni charchatdim. Allohga qasamki, men (yoʻlda) bironta tepalikni qoldirmadim, har birida (Arafa deb gumon qilib) turdim. Menga haj (boʻladi)mi?» dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim bizning mana shu namozimizda hozir boʻlsa va biz (Muzdalifadan) qaytib joʻnaguncha biz bilan birga (shu yerda) tursa, undan oldin esa kechasi yoki kunduzi Arafada turgan boʻlsa, u hajini toʻla (ado) qilibdi va kirini ketkazibdi (manosiklarini bajaribdi)», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. (Roviy) aytdi: U zotning «tafasahu» degan soʻzlari uning manosagi (haj amallari)ni anglatadi. Uning «men bironta tepalikni qoldirmadim, har birida turdim» degan soʻzi — (bu joy) qumdan boʻlsa, unga ‹habl› deyiladi, toshdan boʻlsa, unga ‹jabal› deyiladi.Урва ибн Музаррис ибн Авс ибн Ҳориса ибн Лом ат-Тоий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига Муздалифада — у зот намозга чиққан пайтларида — келдим ва: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен Таййиъ (қабиласи)нинг икки тоғидан келдим, уловимни ҳоритдим ва ўзимни чарчатдим. Аллоҳга қасамки, мен (йўлда) биронта тепаликни қолдирмадим, ҳар бирида (Арафа деб гумон қилиб) турдим. Менга ҳаж (бўлади)ми?» дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бизнинг мана шу намозимизда ҳозир бўлса ва биз (Муздалифадан) қайтиб жўнагунча биз билан бирга (шу ерда) турса, ундан олдин эса кечаси ёки кундузи Арафада турган бўлса, у ҳажини тўла (адо) қилибди ва кирини кетказибди (маносикларини бажарибди)», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. (Ровий) айтди: У зотнинг «тафасаҳу» деган сўзлари унинг маносаги (ҳаж амаллари)ни англатади. Унинг «мен биронта тепаликни қолдирмадим, ҳар бирида турдим» деган сўзи — (бу жой) қумдан бўлса, унга ‹ҳабл› дейилади, тошдан бўлса, унга ‹жабал› дейилади.