حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ، عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ أَبِي صَخْرَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ لَمَّا أَتَى عَبْدُ اللَّهِ جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ اسْتَبْطَنَ الْوَادِيَ وَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَجَعَلَ يَرْمِي الْجَمْرَةَ عَلَى حَاجِبِهِ الأَيْمَنِ ثُمَّ رَمَى بِسَبْعِ حَصَيَاتٍ يُكَبِّرُ مَعَ كُلِّ حَصَاةٍ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ مِنْ هَا هُنَا رَمَى الَّذِي أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ سُورَةُ الْبَقَرَةِ . حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الْمَسْعُودِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ عُمَرَ وَجَابِرٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ مَسْعُودٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَخْتَارُونَ أَنْ يَرْمِيَ الرَّجُلُ مِنْ بَطْنِ الْوَادِي بِسَبْعِ حَصَيَاتٍ يُكَبِّرُ مَعَ كُلِّ حَصَاةٍ . وَقَدْ رَخَّصَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِنْ لَمْ يُمْكِنْهُ أَنْ يَرْمِيَ مِنْ بَطْنِ الْوَادِي رَمَى مِنْ حَيْثُ قَدَرَ عَلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِي بَطْنِ الْوَادِي .
Abdurrahmon ibn Yazid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Abdulloh (ibn Masʼud) Jamratul-Aqabaga kelganida vodiyning ichkarisiga tushdi, qiblaga yuzlandi va Jamrani oʻng qoshi (tarafi)ga olib tosh ota boshladi. Soʻng yetti toshcha bilan, har bir toshcha bilan birga takbir aytib, tosh otdi. Soʻngra: ‹Undan boshqa iloh boʻlmagan Alloh haqqi, Baqara surasi nozil qilingan zot mana shu yerdan tosh otgan›, dedi». Hannod bizga Vakiʼdan, u Masʼudiydan shu isnod bilan shunga oʻxshashini rivoyat qildi. Abu Iso aytdi: Ibn Masʼudning hadisi hasan sahihdir. Ilm ahli shunga amal qilib, kishi vodiyning ichidan yetti toshcha bilan, har bir toshcha bilan birga takbir aytib tosh otishini ixtiyor qiladilar. Baʼzi ilm ahli vodiyning ichidan tosh otish imkoni boʻlmasa, vodiyning ichida boʻlmasa-da, qodir boʻlgan joyidan tosh otishiga ruxsat berganlar.Абдурраҳмон ибн Язид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Абдуллоҳ (ибн Масъуд) Жамратул-Ақабага келганида водийнинг ичкарисига тушди, қиблага юзланди ва Жамрани ўнг қоши (тарафи)га олиб тош ота бошлади. Сўнг етти тошча билан, ҳар бир тошча билан бирга такбир айтиб, тош отди. Сўнгра: ‹Ундан бошқа илоҳ бўлмаган Аллоҳ ҳаққи, Бақара сураси нозил қилинган зот мана шу ердан тош отган›, деди». Ҳаннод бизга Вакиъдан, у Масъудийдан шу иснод билан шунга ўхшашини ривоят қилди. Абу Исо айтди: Ибн Масъуднинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли шунга амал қилиб, киши водийнинг ичидан етти тошча билан, ҳар бир тошча билан бирга такбир айтиб тош отишини ихтиёр қиладилар. Баъзи илм аҳли водийнинг ичидан тош отиш имкони бўлмаса, водийнинг ичида бўлмаса-да, қодир бўлган жойидан тош отишига рухсат берганлар.