Alloh taolo insonni haqir suvdan paydo qilib:

«Soʻngra uni rostladi...»

Onasining qornidayoq hamma kerakli aʼzolarni berib, mukammal inson holiga keltirib rostladi.

«...va uning ichiga Oʻz ruhidan pufladi.»

Yaʼni, jon kiritdi. Inson uchun bundan ulugʻ sharaf boʻlishi mumkin emas. Yaʼni, Alloh taolo uning ichiga Oʻz ruhidan jon pufladi. Shunga qaramay, Allohga kufr, shirk keltirib, osiy boʻlib, gunohlar qilib yurgan insonlar bor-a?!

«U sizlarga quloq, koʻzlar va dillar paydo qildi.»

Bu narsalarni insonlarga Alloh taolodan boshqa hech kim bera bilmaydi. Dunyoning hammasi toʻplanib, qiyomatgacha urinsa ham, bir odamga qulogʻining bir tarafini yasab bera olmaydi. Dunyoning hammasi toʻplanib, qiyomatgacha harakat qilsa ham, bir odamning koʻzi yoki bir dona kiprigini yarata olmaydi.

«Kamdan-kam shukr qilursizlar.»

Allohning neʼmatlariga juda oz shukr qilasizlar. Koʻproq noshukr boʻlasizlar.

Ha, inson ana shunday, oʻta noshukr maxluqdir. Agar biror tabib xohlaganicha pul olib, bir kishining qulogʻi yoki koʻzidagi xastalikni davolashga sababchi boʻlsa, u kishi tabibdan umrbod rozi boʻlib oʻtadi. Ammo oʻzini ham, oʻsha tabibni ham yaratgan, unga koʻz-quloq va davoni ham bergan Alloh taologa noshukrlik qiladi. Har bir inson avvalo oʻziga boqsa, oʻzidagi aʼzolarini oʻylasa, Allohga iymon va ixlosi ortadi.

Ammo, insonlarning koʻplari asllarini unutadilar. Ana shu unutish oqibatida boshqa xatolarga yoʻl qoʻyadilar. Jumladan: