Bu ishlar qiyomat kuni boʻladi. Mahsharda hamma toʻplanganda odamlarga nomai aʼmollari beriladi. Kimki bu dunyoda moʻmin musulmon boʻlib, toat-ibodat, taqvodorlik bilan oʻtgan boʻlsa, ularning nomai aʼmoli oʻng tarafdan beriladi. Shuning oʻzi yaxshilik alomati. Ularning hisob-kitobi osongina, koʻrsatib oʻtish yoʻli bilan boʻlib, ular jannatdagi ahllari huzuriga xursand boʻlib qaytadilar.

Ushbu oyatlarda vasf qilingan kitobi oʻng tarafidan berilgan bandaning osongina hisob-kitob qilinishi uning nomai aʼmolini oʻziga shundoq koʻrsatib qoʻyish bilangina boʻladi. Chunki, hisob-kitob oldindan maʼlum boʻladi. Qiyomat kuni qayta hisob-kitob qilishning oʻzi ham azob boʻladi.

Bu haqda imom Buxoriy va imom Muslim quyidagi hadisi sharifni rivoyat qiladilar:

«Paygʻambar sollallohu alayhi vasallam:

«Kim hisob qilinsa, azob qilinadi», dedilar.

Shunda Oisha roziyallohu anho:

«Alloh azza va jalla, «Bas, tezda, «osongina hisob qilinur», degan emasmi?»–dedilar. Paygʻambar sollallohu alayhi vasallam:

«Ana oʻsha, koʻrsatishdir. Lekin kimning hisobi tortishilsa, azoblanadi», dedilar.

Osongina hisob qilish esa, quyidagi hadisi sharifda aytilganday boʻladi:

«Paygʻambar sollallohu alayhi vasallam: «Albatta, Alloh taolo qiyomat kuni bandani Oʻziga yaqinlashtiradi. Hattoki, yelkasini uning ustiga qoʻyadi va unga, bundoq, bundoq qilganmisan, deb gunohlarini sanaydi. Soʻngra unga, ana oʻshalarni u dunyoda satr qildim, bugun esa, seni magʻfirat qilaman, deydi», dedilar».

Kelasi oyatlarda esa, qarshi taraf, kitobi oʻng qoʻldan berilmaganlar holi bayon qilinadi.