Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qilib aytadi: Rasululloh ﷺ oʻnta kishini josuslik (kuzatuv) uchun yubordilar va ularga Osim ibn Sobitni amir qilib qoʻydilar. Huzayl (qabilasi) ulardan yuzga yaqin kamonchi kishi bilan otlanib chiqdi. Osim ularning borligini sezgach, (sahobalar) bir tepalikka panoh izlab chiqdilar. (Mushriklar) ularga: «Tushinglar va qoʻllaringizni (taslim qilib) bizga beringlar, sizlardan birortangizni oʻldirmasligimizga ahd va vaʼda beramiz», dedilar. Osim: «Men esa bir kofirning zimmasiga (omoniga) tushmayman», dedi. Shunda ular (sahobalarni) oʻq bilan otib, Osimni yetti kishi bilan birga oʻldirdilar. Uch kishi esa ahd va vaʼda asosida ularning oldiga tushdi; ular orasida Xubayb, Zayd ibn Dasina va yana bir kishi bor edi. (Mushriklar) ulardan toʻliq qoʻlga olgach, kamonlarining iplarini yechib, ular bilan (sahobalarni) bogʻlay boshladilar. Uchinchi kishi: «Bu xiyonatning boshlanishi-ku! Allohga qasamki, men sizlarga hamroh boʻlmayman; menga bu ikkovida (oldin oʻldirilganlarda) oʻrnak bor», dedi. Ular uni tortqiladilar, biroq u ularga hamroh boʻlishdan bosh tortdi; shunda uni oʻldirdilar. Xubayb esa asir holida qoldi, toki ular uni oʻldirishga qaror qilishdi. (Oʻsha kunlarda) u tagʻini oldirish (qirinish) uchun ustara soʻrab oldi. Ular uni oʻldirgani olib chiqishganda, Xubayb ularga: «Meni qoʻyib beringlar, ikki rakaat (namoz) oʻqib olay», dedi. Soʻng: «Allohga qasamki, agar sizlar meni jazavaga tushdi, deb oʻylamasligingiz uchun boʻlmaganida, (yana) koʻproq oʻqigan boʻlardim», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилиб айтади: Расулуллоҳ ﷺ ўнта кишини жосуслик (кузатув) учун юбордилар ва уларга Осим ибн Собитни амир қилиб қўйдилар. Ҳузайл (қабиласи) улардан юзга яқин камончи киши билан отланиб чиқди. Осим уларнинг борлигини сезгач, (саҳобалар) бир тепаликка паноҳ излаб чиқдилар. (Мушриклар) уларга: «Тушинглар ва қўлларингизни (таслим қилиб) бизга беринглар, сизлардан бирортангизни ўлдирмаслигимизга аҳд ва ваъда берамиз», дедилар. Осим: «Мен эса бир кофирнинг зиммасига (омонига) тушмайман», деди. Шунда улар (саҳобаларни) ўқ билан отиб, Осимни етти киши билан бирга ўлдирдилар. Уч киши эса аҳд ва ваъда асосида уларнинг олдига тушди; улар орасида Хубайб, Зайд ибн Дасина ва яна бир киши бор эди. (Мушриклар) улардан тўлиқ қўлга олгач, камонларининг ипларини ечиб, улар билан (саҳобаларни) боғлай бошладилар. Учинчи киши: «Бу хиёнатнинг бошланиши-ку! Аллоҳга қасамки, мен сизларга ҳамроҳ бўлмайман; менга бу икковида (олдин ўлдирилганларда) ўрнак бор», деди. Улар уни тортқиладилар, бироқ у уларга ҳамроҳ бўлишдан бош тортди; шунда уни ўлдирдилар. Хубайб эса асир ҳолида қолди, токи улар уни ўлдиришга қарор қилишди. (Ўша кунларда) у тағини олдириш (қириниш) учун устара сўраб олди. Улар уни ўлдиргани олиб чиқишганда, Хубайб уларга: «Мени қўйиб беринглар, икки ракаат (намоз) ўқиб олай», деди. Сўнг: «Аллоҳга қасамки, агар сизлар мени жазавага тушди, деб ўйламаслигингиз учун бўлмаганида, (яна) кўпроқ ўқиган бўлардим», деди.